Καμία λέξη δεν ηχεί φάλτσα

Η Κράους αναφέρει σε μια συνέντευξή της: «Μια μέρα συνάντησα τυχαία τη φωνή ενός ηλικιωμένου άντρα που ήταν εντελώς μόνος, αντιμέτωπος με τον θάνατο». Αυτό ήταν το βασικό συγγραφικό καύσιμο για να γραφτεί το μυθιστόρημα. Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι η σύνθεσή της χρειαζόταν και μια δεύτερη φωνή, για αντίστιξη. Ετσι γεννήθηκε η Αλμα.

Η Κράους αρέσκεται στη σύνθετη μυθιστορηματική φόρμα. Και στα δύο μυθιστορήματά της  («Οταν όλα καταρρέουν», «Η ιστορία ενός έρωτα») ενορχηστρώνει με μαεστρία διαφορετικές φωνές και δημιουργεί πλοκή όχι τόσο από την εξωτερική δράση όσο από την εσωτερική ζωή των ηρώων. Το ταλέντο της, ώριμο και επεξεργασμένο, αστράφτει στις μεταφορές αλλά και στη σύνθετη και ισορροπημένη δομή του έργου της. Ιδίως εκεί που κουρδίζει τη φωνή της με τη φωνή της έφηβης Αλμα καμία λέξη δεν ηχεί φάλτσα. Η μετάφραση αποδίδει τη φρεσκάδα και το ζωηρό ύφος του κειμένου. Το μυθιστόρημα της Κράους αποδεικνύει με τη διεθνή επιτυχία του ότι η τέχνη δεν είναι επιλογή μόνο των μυημένων. Κάποιες φορές τα καλά βιβλία ευτυχούν και βρίσκουν το κοινό τους.