e-mail

Αλλη χάρη έχει η αποπλάνηση

Φοίβη μου,

Είμαι αγανακτισμένη με την ΟΛΜΕ και τους εκπαιδευτικούς, που μέσα στην καυτή περίοδο των Πανελλαδικών δημιουργούν πρόβλημα για τις δύο παραπανίσιες ώρες εργασίας την εβδομάδα. Ποια κυβέρνηση, ποια αντιπολίτευση θα τους έδινε δίκαιο;

Ξεχνούν πόσο ευνοούμενοι είναι έναντι άλλων υπαλλήλων, που δουλεύουν καθημερινά επτά και οκτώ ώρες. Ξεχνούν τις ετήσιες άδειές τους, που φτάνουν τους δύο μήνες, και σήμερα άνετοι εγείρουν απαιτήσεις για το τίποτα, αδιαφορώντας για χιλιάδες οικογένειες και παιδιά που, τρελαμένα από το διάβασμα, τα ξενύχτια και την αγωνία, περιμένουν. Από την άλλη οι γονείς, ξεπαραδιασμένοι από το κόστος των φροντιστηρίων, συμπάσχουν προσπαθώντας να τους παρέχουν ό,τι καλύτερο αυτές τις δύσκολες ημέρες.

Θυμάμαι την κόρη μου, πριν από χρόνια, παραμονές Εξετάσεων, που μου έλεγε: «Μαμά, πάμε μια βόλτα στο Φάληρο να δω τη θάλασσα…».

Ολοι γνωρίζουμε, όπως και τα παιδιά, πως με την ανεργία που μας δέρνει δεν θα βρουν εύκολα δουλειά μετά την αποφοίτηση, μα δεν θα γίνουν όλοι τεχνοκράτες να πουλάνε μυαλό, μερικοί το θέλουν για τον εαυτό τους, διάολε!

Ευχαριστώ, Ντίνα Δημητρακάκη, Πλάκα

Να σας απαντήσει κανείς βιβλικά, αγαπητή Ντίνα; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω; Ή να προσπεράσει ότι τους θεωρείτε – λανθασμένα, κατά την άποψη της ταπεινής τούτης στήλης – λιγότερο παραγωγικούς (έχουν κι αυτοί τα προβλήματά τους, μην το ξεχνάτε) και να ασχοληθεί με τα άλλα, τα σπουδαία και τρομακτικά: Οτι, το ’60, όταν ήταν μικρούλης ο Τέρης ο Χρυσός και πουλούσε στραγάλια στην Τρούμπα (του Πειραιά, ντε), όπως αποφάσισε σήμερα να εξομολογηθεί στο πανελλήνιον, λίγο έλειψε, ναι, λίγο, να πέσει θύμα αποπλάνησης από διερμηνείς του Εκτου Στόλου, που του υποσχέθηκαν γλειφιτζουράκι.

Σκουπίδια, κυβικά και ολίγη ανακούφιση

Αγαπητή Φοίβη, Χρόνια Πολλά.

Μεγαλοβδόμαδα, είπαμε να περάσουμε μόνοι μας με τον άνδρα μου. Αφού τακτοποιήσαμε λογαριασμούς, δώρα για τα βαφτιστούδια, ξανακοιτάξαμε τα περισσευούμενα ευρώ, μετρήσαμε από ‘δώ, κόψαμε από ‘κεί και αποφασίσαμε: ξεκινήσαμε για την ορεινή επαρχία με το μικρό Ι.Χ. μας.

Κάποιοι γνωστοί μας, «ορκισμένοι αντιμνημονιακοί», μας είχαν αποτρέψει, λέγοντας ότι κινδυνεύουμε να προκαλέσουμε τη φτωχολογιά της υπαίθρου.

Η κίνηση υποφερτή, μας προσπερνούσαν αυτοκίνητα μεσαίου και μεγάλου κυβισμού φορτωμένα, σε τρία διόδια πληρώσαμε 10 ευρώ, οι συμμορίες του «δεν πληρώνω» πουθενά. Δεν άξιζε να πούμε χαλάλι τα δισεκατομμύρια που έφαγαν εργολάβοι δημοσίων έργων στην περασμένη εικοσαετία, μας καίει βλέπεις που σήμερα πληρώνουμε τα χρωστούμενα εμείς, τα αιώνια κορόιδα, οι έντιμοι μισθωτοί και συνταξιούχοι.

Στον ορεινό δρόμο, η φύση οργίαζε, όλα ανθισμένα και στα χωριά, τα σπίτια καθαρά, φρεσκοβαμμένα, τα καφενεία ανοιχτά. Αναθαρρήσαμε, η φύση και ο κόσμος ήταν όπως τον ξέραμε. Στο χωριό είχαμε εκπλήξεις. Οι στενοί δρόμοι ήταν γεμάτοι Ι.Χ., τα περισσότερα γερμανικές και γιαπωνέζικες μάρκες, 1.600, 2.000 και άνω κυβικών. Κόσμος πολύς. Εμαθα ότι πολλοί ήταν της γύρω περιοχής, όχι ιδιαιτέρως εγγράμματοι, διορισμένοι όμως σε Δημόσιο, ΔΕΚΟ και τράπεζες, από τους ντόπιους βουλευτές της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης, εναλλάξ.

Ανήμερα Πάσχα σε κάθε σπίτι είχαν σφαχτό στη σούβλα και σαν να μας φάνηκε ότι οι Ελληνες ήμασταν μονιασμένοι και χαρούμενοι, για μια μέρα έστω. Την επόμενη πέσαμε λίγο στην κατάθλιψη αναλογιζόμενοι τα χρειαζούμενα για την «ανάπτυξη και το περιβάλλον», ανεβαίνοντας στο ξωκλήσι του Αϊ-Γιώργη, όπου σε κάθε γκρεμό και ρεματιά ξεφύτρωναν σκουπίδια, πλαστικά, παλιοέπιπλα. Η διαχείριση των στερεών αποβλήτων στην Περιφέρεια δεν ξεκίνησε, κάποιοι ντόπιοι μάς είπαν ότι στο δάσος με τη μοναδική «μαύρη ελάτη» καίνε παλαιά λάστιχα και πλαστικά ρυπαίνοντας τριγύρω. Οι τοπικές Αρχές δεν το μαθαίνουν, αλλά τι να κάνουν, σάμπως έχει οριοθετηθεί επίσημα χώρος για την απόθεση και την οικολογική επεξεργασία;

Αποφασίσαμε να επισκεφτούμε την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, τα υπουργεία Περιβάλλοντος, Υγείας, τα κόμματα, τις περιβαλλοντικές ΜΚΟ, να τους ευαισθητοποιήσουμε. Κάποιος πρέπει να αναλάβει τη ευθύνη να σώσει το πανέμορφο  περιβάλλον που μόνοι μας, σαν ανεγκέφαλοι, καταστρέφουμε αδιάντροπα.

Γυρίσαμε ανακουφισμένοι που είδαμε μια Ελλάδα αλλιώτικη από αυτήν που προβάλλουν εργολαβικά και μίζερα τα ΜΜΕ. Αισιοδοξήσαμε: θα επιζήσουμε, ρε! Καταλάβαμε πού φταίμε και θα τα διορθώσουμε όλοι μαζί! Είναι αυτό κακό, Φοίβη μου;

Με εκτίμηση, Αγγελική Τσάτσου

«Το βλέμμα σου δεν παραλλάζει / από πλαγιά που γλυκά / και με ανακούφιση σκουραίνει / κατρακυλώντας μες στην απομάκρυνση», όπως γράφει, αγαπητή Αγγελική, και η ποιήτρια Κική Δημουλά…