[Στίγμα] Τα λειψά αιτήματα των καθηγητών

Συμμερίζομαι απολύτως τα δίκαια αιτήματα των καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης, αλλά θεωρώ ότι είναι… λειψά. Κατά τη γνώμη μου, εδώ που έφτασε το πράγμα, δίπλα στο (υπερ)δίκαιο αίτημα να μην αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας κατά τον υπέρογκο αριθμό των δύο ωρών εβδομαδιαίως, που σημαίνει τον τεράστιο αριθμό των οκτώ ωρών τον μήνα και τον αδιανόητα απίστευτο αριθμό των 48 ωρών στη διάρκεια του σχολικού έτους, θα έπρεπε να επαναφερθεί και το άλλο δίκαιο αίτημα της… τιμής της κόλλας!

Αυτό που οδήγησε την ΟΛΜΕ τον Ιούνιο του 2010 να αρνείται να εξετάσει τα γραπτά των παιδιών που είχαν δώσει εκείνη τη χρονιά Πανελλαδικές επειδή – άκουσον, άκουσον! – η άθλια κυβέρνηση είχε προχωρήσει στη μείωση της τιμής της κόλλας: από 2,10 ευρώ ανά κόλλα στα 2 ευρώ. Τους έκοψαν 10 λεπτά την κόλλα. Και δεν σταμάτησε εκεί αυτή η άγρια επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον τους το ανάλγητο και αυταρχικό κράτος του ΠΑΣΟΚ: μείωσαν και την αμοιβή για την επιτήρηση στην αίθουσα εξετάσεων από 17 ευρώ σε 14. Εκεί δε που επλήγη καίρια η δημόσια εκπαίδευση, πράγμα το οποίο καταγγέλλω με τον πιο έντονο τρόπο, ήταν ότι μειώθηκε το επίδομα… συλλογής δικαιολογητικών υποψηφίων (ήμαρτον, Παναγία μου!) από 806 ευρώ τη φορά (806 ευρώ, επαναλαμβάνω) σε 300!

Γι’ αυτό, επιμένω στην πρόταση μου: να προβληθεί και αυτό το αίτημα. Δεν μπορεί, κύριε, ο άλλος να εξετάζει γραπτά 10 και 15 Ιουνίου, ενώ κανονικά θα έφευγε διακοπές και θα τον ξανάβλεπε το σχολείο τον Σεπτέμβρη, πρώτα ο Θεός, να αμείβεται μόνο με 2 ευρώ την κόλλα, και όχι με 2,10 ευρώ, όπως είναι το πρέπον για το κύρος της Παιδείας.

Δεν τον τιμάει το γεγονός της περικοπής. Απαξιώνει τον ρόλο του ως καθηγητή. Ασε που υποβαθμίζει το επίπεδο της εκπαίδευσης. Και δεν το συζητώ ότι αποβαίνει εις βάρος του μαθητή. Και δεν παραγνωρίζω ότι αποτελεί ευθεία επίθεση εις βάρος του λαϊκού κινήματος!

Απευθύνομαι ως εκ τούτου στον συνεπώνυμο πρόεδρο της ΟΛΜΕ και τον καλώ να συμπεριλάβει άμεσα στο πακέτο το δίκαιο αίτημα της επαναφοράς των αμοιβών που προανέφερα εκεί όπου ήταν πριν τους βάλει χέρι εκείνη η Διαμαντοπούλου…

Για να αναβαθμιστεί, επιτέλους, η Παιδεία…

Αποστολή στοιχείων με… τριαξονικό

Αναφερόμουν χθες στο θέμα της παράδοσης από τους οικονομικούς εισαγγελείς Γρ. Πεπόνη και Σπ. Μουζακίτη των φακέλων των υποθέσεων που χειρίζονταν με τόση… επιτυχία, ώστε αυτοί που θα τους παραλάβουν να τους θέσουν στο αρχείο και να χρεωθούν τη σχετική πρωτοβουλία, και μου μεταφέρθηκε ένα άγνωστο εν πολλοίς περιστατικό, που αφορά μία ακόμη υπόθεση που άνοιξαν για να μην κλείσει και αυτή – όπως όλες οι προηγούμενες – ποτέ.

Πρόκειται για την εμπνευσμένη, το δίχως άλλο, κίνησή τους, προ 20ημέρου περίπου, να ανοίξουν θέμα διερεύνησης των δανείων που δόθηκαν την τελευταία δεκαετία από τις τράπεζες, και να ζητήσουν τα σχετικά στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδος!

Μου ανέφεραν ότι ο διοικητής της τράπεζας Γιώργος Προβόπουλος (μεγάλη φωτογραφία) με το που παρέλαβε την εισαγγελική παραγγελία επικοινώνησε με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε και, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τον ρώτησε με ποιον τρόπο κρίνει πρόσφορο να αποστείλει τα στοιχεία στους δύο εισαγγελείς.

– Με τριαξονικά καμιόνια; Με άλλον τρόπο; Πώς;

Ασχετο (ή μήπως όχι;), αλλά η «ιδέα» των δύο οικονομικών εισαγγελέων για τη διερεύνηση των τραπεζικών δανείων συνέπεσε με τον ορισμό ως πρώτης εισαγγελέως κατά της διαφθοράς της κυρίας Ελένης Ράικου…

Ημέρα της Μητέρας

Παρακολουθώ με ιδιαίτερο σκεπτικισμό όσα συμβαίνουν στη Χαλκιδική. Θεωρώ ότι πρέπει να χαλαρώσουν όλες οι πλευρές, γιατί φοβούμαι ότι μετά και τον τραυματισμό αστυνομικού από καραμπίνα η κατάσταση κινδυνεύει να εκτραχηλιστεί επικίνδυνα. Επίσης, όσο παράταιρο είναι αστυνομικές δυνάμεις να προστατεύουν ιδιώτες, άλλο τόσο είναι να βλέπεις – και να ακούς – διαδηλώτριες να βρίζουν τις… μάνες των αστυνομικών. Παρακολούθησα σχετικό βίντεο από τα προοίμια των γεγονότων της Κυριακής, όπου ακούγεται πεντακάθαρα κυρία (λέμε τώρα…) να απευθύνεται στη διμοιρία των ΜΑΤ και να φωνάζει στεντορεία τη φωνή «γ…. η μάνα σας, ρε»! Την Κυριακή. Ημέρα της Μητέρας. Στο όνομα της οποίας οργανώθηκε και η σχετική διαδήλωση με την τραγική κατάληξη που προανέφερα. Ωραία πράγματα. Και άκρως πολιτικοποιημένα…

Τσάμικος
α λα ΣΥΡΙΖΑ

Εξακολουθεί να φέρνει με δεινότητα στροφές στον ρυθμό του… τσάμικου (τον οποίο εκ καταγωγής – θέλω να ελπίζω – γνωρίζει) το αριστερό αγόρι Αλέξης Τσίπρας (μικρή φωτογραφία) επί του φετίχ θέματος «μέσα ή έξω από την ευρωζώνη». Χθες, στη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε Στο Κόκκινο, στο ραδιόφωνο του κόμματος, όταν ρωτήθηκε τι θα κάνει αφού κερδίσει τις εκλογές, άρχισε να χορεύει την «Παπαδιά» στα ποτήρια – ηπειρώτικος τσάμικος βαρέος τύπου…

Ξεκίνησε λέγοντας τις γνωστές κοινοτοπίες: «Το μετά είναι το ερώτημα, αλλά διαρκώς βάζουμε το κάρο μπροστά από το άλογο. Ας φτάσουμε σ’ αυτή την ώρα και σ’ αυτή τη στιγμή. Δεν είναι μια λεπτομέρεια το αν συμβεί αυτό. Και σας υπόσχομαι ότι τίποτε δεν θα είναι ίδιο όταν συμβεί αυτό στη χώρα, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θα έλεγα, όχι μονάχα στη χώρα. Βάζουμε διαρκώς το κάρο μπροστά από το άλογο».

Και ενώ θα περίμενε κανείς να… ξεπεζέψει, επιτέλους, από αυτό το έρημο το αλογάκι και να εξηγήσει τι προτίθενται να κάνει, συνέχισε στο ίδιο μήκος κύματος για να ξεφουρνίσει το απίθανο: «Για να φτάσουμε στη θέση να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα πρέπει να κερδίσουμε τις εκλογές, πρέπει να κερδίσουμε τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας, πρέπει να γίνουμε κυβέρνηση για να φέρουμε τον λαό στην εξουσία, όπως έχουμε υποσχεθεί».

Το οποίο σε απλά ελληνικά σημαίνει «βλέποντας και κάνοντας». Τόσο απλά…

Πεζόδρομος και αξιοκρατία

Ενημερώθηκα ότι ο συνεπώνυμος πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Πρέβεζας, διάγων τις τελευταίες ημέρες του εν Αθήναις προτού αναλάβει την ελέω Σαμαρά και Δεξιάς «εύφορη» θέση τού αναπληρωτή εκπροσώπου της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι, περιέρχεται τις καφετέριες της οδού Μηλιώνη για να διατηρήσει κάτι από το «άρωμα» του πεζόδρομου. Φυσικά, ουδόλως με απασχολεί το γεγονός. Αν αναφέρομαι σε αυτό είναι διότι ταυτοχρόνως διατείνεται πως πρόκειται για μια αξιοκρατική επιλογή, πράγμα που υιοθετώ απολύτως, με την προσθήκη… να τα βλέπει αυτά ο global Γιώργος, ο οποίος απέφυγε επιμελώς να αξιοποιήσει τα αδιαμφισβήτητα ταλέντα του…