Η γερμανική συνταγή που διέσωσε 1 εκατ. θέσεις εργασίας

Το 2009, το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Γερμανίας υπέστη βίαιη μείωση 5%, κάτι που ωστόσο δεν προκάλεσε καταστροφή στην αγορά εργασίας. Ο μεγάλος συνασπισμός (2005-2009) μεταξύ της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης της Ανγκελα Μέρκελ και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ενέκρινε ένα μακρόπνοο πρόγραμμα επιδοτήσεων για τις εταιρείες που απέφυγαν να απολύσουν πλεονάζον εργατικό δυναμικό. Το πρόγραμμα ονομάστηκε kurzarbeit (κούρτσαρμπαϊτ) και προέβλεπε τον περιορισμό (μερικό ή ολικό) των ωρών ή ημερών εργασίας για  μέρος του εργατικού δυναμικού σε προβληματικές επιχειρήσεις. Η εθνική υπηρεσία απασχόλησης κάλυπτε τις μισθολογικές απώλειες σε ποσοστό μεταξύ 67% και 60%, ανάλογα με το αν οι εργαζόμενοι είχαν παιδιά ή άλλα άτομα υπό την προστασία τους. Ο εργαζόμενος συνέχισε να βρίσκεται στο μισθολόγιο της εταιρείας και δεν υπολογιζόταν στις στατιστικές της ανεργίας.

Κατά το έτος της μεγάλης ύφεσης, το μέγιστο χρονικό διάστημα για τις επιδοτήσεις αυτές είχε παραταθεί σε 24 μήνες. Με την ανάκαμψη ο χρόνος προσαρμόστηκε: το 2010 οι εταιρείες μπορούσαν να ζητήσουν την επιδότηση για 18 μήνες και το 2011 για 12 μήνες. Το 2012 έπεσε στους 6 μήνες. Η απότομη επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας στα τέλη του περασμένου έτους οδήγησε τη σημερινή κεντροδεξιά συμμαχία να παρατείνει τη διάρκεια επιχορήγησης και πάλι στους 12 μήνες.

ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ. Ο αριθμός των εταιρειών που εντάσσονται στο kurzarbeit  μεταβάλλεται ανάλογα με τις οικονομικές διακυμάνσεις. Το 2009 και το 2010 ο αριθμός των εργαζομένων που εντάχθηκαν σε αυτό ήταν περίπου ένα εκατομμύριο. Επεσε στους 40.000 το 2012, αλλά η πτώση του ΑΕΠ στα τέλη της περασμένης χρονιάς  προκάλεσε αύξηση: 106.000 τον Ιανουάριο και 102.000 τον Φεβρουάριο.

Συνδικάτα, εργοδότες και τα μεγάλα πολιτικά κόμματα υποστηρίζουν αυτές τις επιδοτήσεις ως συνταγή κατά της ανεργίας. Οι επιχειρήσεις αποφεύγουν την απώλεια καλά εκπαιδευμένων και έμπειρων εργαζομένων και συνεχίζουν τις δραστηριότητές τους. Οι εργαζόμενοι αποφεύγουν το χτύπημα της ανεργίας και την ταλαιπωρία αναζήτησης εργασίας σε δύσκολους οικονομικά καιρούς. Τα κόμματα αποφεύγουν την κοινωνική αναταραχή και τη δυσαρέσκεια που προκαλείται από την αύξηση της ανεργίας.