Εμείς και οι άλλοι

Κοντράστ εικόνων και συναισθημάτων. Αυτό ήταν το (αθλητικό) διήμερο που πέρασε. Στην Ελλάδα μαυρίλα και στην Ευρώπη ωραία και γεμάτα νοήματα στιγμιότυπα.

Τι είδαμε σε ευρωπαϊκά ραντεβού; Η «μικρή» Γουίγκαν με τη μικρότερη αξία στην Πρέμιερ Λιγκ κατάφερε να νικήσει τη χλιδάτη Μάντσεστερ Σίτι και να κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας. Εκεί πρόκειται για τον θεσμό των εκπλήξεων, εκεί έγραψε (στο παρελθόν) ιστορία η Γουίμπλεντον κόντρα στη Λίβερπουλ, εκεί επιτρέπονται οι ανατροπές και η χαρά της μιας βραδιάς για τον αδύναμο.

Χθες στο Ολντ Τράφορντ, σε πολύ ζεστές στιγμές, ο σερ Αλεξ των τίτλων έγραψε τον επίλογο μιας σπουδαίας καριέρας στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με το μικρόφωνο ανά χείρας και με λιτό λόγο αποχαιρέτησε το πλήθος που τον αποθέωνε, αλλά και όσους του ζήτησαν αυτόγραφο. Προπονητής, παίκτες, κόσμος, μια ανθρώπινη αλυσίδα. Συμπεριφορές υψηλού επιπέδου, με αντιπάλους που σέβονται πάνω απ’ όλα το νόημα του παιχνιδιού και «αναγκάζουν» τον κόσμο να θέλει να πάρει εισιτήριο και να βρεθεί στις εξέδρες του γηπέδου. Γιατί θα απολαύσει συναρπαστικό θέαμα και ατμόσφαιρα καταπληκτική. Η παράδοση στην Αγγλία είναι κάτι το διαχρονικό και την τηρούν άπαντες.

Στη Γερμανία, η Μπάγερν γιόρτασε την κατάκτηση του τίτλου της με ένα πάρτι βαυαρικής κόπιας. Με την μπίρα να ρέει άφθονη, τους παίκτες να παίζουν μπουγέλα και τις εκδηλώσεις να συνεχίζονται στο δημαρχιακό μέγαρο του Μονάχου. Ναι, το χάρηκαν και το έδειξαν, ενώ ο κόσμος συμμετείχε με την καρδιά του.

Εδώ τι έγινε, αλήθεια, στον τελικό; Ποια σύγκριση να κάνουμε; Οτιδήποτε σκεφθεί κάποιος, τον πιάνει θλίψη. Αδειο γήπεδο, γκρίνιες, φωνές, ποταμός λανθασμένων σφυριγμάτων από τον διαιτητή και πολλά άλλα ευτράπελα. Μιλάμε για ατμόσφαιρα παρακμής. Με αποτέλεσμα λίγοι να βλέπουν διέξοδο στην κρίση και ακόμη λιγότεροι να θέλουν να επενδύσουν στον αθλητισμό. Και εδώ είναι το μεγάλο πρόβλημα.