«Ας πάρει το κουρούπι και θα γίνει ο χαμός»!

Λίγες ώρες πριν από το πρώτο σφύριγμα στο ΟΑΚΑ, οι άνθρωποι του Αστέρα μάς καλωσορίζουν και μας εξηγούν πόσο βαθιά έχουν στην καρδιά τον «Αστεράκο» τους.

Οι αφίσες στις κολόνες της αρκαδικής πρωτεύουσας, στις τζαμαρίες των αρκετών ομολογουμένως καφέ, στους τοίχους των κτιρίων της, το λένε ξεκάθαρα: «Πάμε όλοι μαζί για το μεγάλο όνειρο, Αστέρας – Ολυμπιακός, ΟΑΚΑ, 11 Μαΐου». Πληροφορίες, στο site της ομάδας και στο γκρουπ της στο facebook, γεμάτο το τελευταίο με αυθεντικές ποδοσφαιρικές ευχές. Το κλίμα, βέβαια, μπορείς να το πιάσεις καλύτερα περπατώντας στους δρόμους μιας πόλης γεμάτης μικρούς ή μεγάλους ευτυχείς ντόπιους, στη δουλειά τους ή στη σχόλη τους, άντε και εξοδούχους φαντάρους ή αγουροξυπνημένους φοιτητές. Από τις κουβέντες τους, η Τρίπολη μοιάζει να συνεχίζει στους καθημερινούς ρυθμούς της, στον νου της όμως έχει και κάτι ακόμα.

Ας διαλέξουμε, λόγου χάρη, τυχαία, τον εξηντάχρονο Κώστα Αρσένη, ιδιοκτήτη φανοποιείου και περήφανο οικογενειάρχη. «Θα έρθετε μεθαύριο Αθήνα, έτσι;», ρωτάει έναν φίλο που συναντά στον δρόμο. «Ε, θα δούμε», τα μασάει εκείνος. «Α, δεν θέλω μαλακίες», απαντάει ο Αρσένης. Ο οποίος, εδώ που τα λέμε, μόνο τυχαία επιλογή δεν είναι. Δεν είναι απλώς ο πρώην πρόεδρος της ομάδας, της περιόδου 1999-2003, που την παρέδωσε στους νέους τότε ιδιοκτήτες της. Ούτε αρκείται στα σημαιάκια, τις φανέλες και τα λευκώματα του Αστέρα με τα οποία διακοσμεί το γραφείο του. Εκτός από αυτά, ήταν και ο μοναδικός φίλαθλος του Αστέρα που κάθησε αναπαυτικά (ή γεμάτος αγωνία) στις κερκίδες της Ιντερ Μπακού, στο Αζερμπαϊτζάν, στο πρώτο παιχνίδι της τριπολιτσιώτικης ομάδας στην Ευρώπη και στο Europa League.

«Αυτή τη στιγμή, ζούμε ακόμα ένα όνειρο», λέει. «Κάποτε, ούτε που το φανταζόμουν ότι θα φτάναμε ώς εδώ. Και τώρα, ακόμα και με ήττα, αυτό που θα έχει κάνει η ομάδα θα είναι ιστορικό. Στα ευρωπαϊκά παιχνίδια θα πήγαινα και με τα πόδια. Εδώ η κόρη μου σχεδόν άφηνε απλήρωτο το ενοίκιό της όταν σπούδαζε, γιατί εγώ, πρόεδρος τότε της ομάδας, έδινα τα λεφτά μου εκεί. Φαντάσου τι ηδονή νιώθω τώρα, που κοιτάω στα μάτια τις μεγάλες ομάδες και οι προοπτικές μου είναι ακόμα ψηλότερα».

Για να επεκταθεί βέβαια και σε άλλους αυτό το πρώτο ενικό του ποδοσφαιρόφιλου στο οποίο μιλάει για την ομάδα του, ο Αστέρας χρειάστηκε να φάει πολλά καρβέλια. Αν και η ληξιαρχική πράξη γέννησής του αναφέρει το έτος 1931, πέρασε από κάμποσες συγχωνεύσεις και μετονομασίες (η χούντα μάλιστα είχε αποφασίσει τη λύση του σωματείου), μέχρι να περάσει τις πόρτες του Πρωτοδικείου το 1978 και να ξαναγεννηθεί.

ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ Σήμερα, η κοινωνία της Τρίπολης μοιάζει να τον αγκαλιάζει πιο σφιχτά από ποτέ. Εδώ κοτζάμ τοπική ηγεσία συμμετέχει στα έξοδα μετακίνησης των φιλάθλων για τον σαββατιάτικο τελικό, ενώ προσπαθεί να υποστηρίξει και επικοινωνιακά το γεγονός. Ισως όχι μόνο γιατί μέρος του γηπέδου με το τιμημένο όνομα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, εκεί στην περιοχή Αρσεναίικα, ανήκει και στον δήμο. Υπάρχει και ένας ευγενέστερος στόχος. «Αν ολοκληρωθούν οι γύρω οδικοί άξονες, ο Αστέρας μπορεί να γίνει η ομάδα της Πελοποννήσου», λέει από το γραφείο του δημάρχου ο Γιάννης Σμυρνιώτης. «Είναι επίσης παρήγορο που έχουμε ήσυχη έδρα, χωρίς φαινόμενα βίας. Παρουσιάζουμε ένα διαφορετικό επίπεδο φιλάθλων. Οποιοσδήποτε μπορεί να πάει στο γήπεδο». Οπως άλλωστε κάνει και ο ίδιος. Καλύτερες στιγμές του ήταν, λέει, πέρυσι στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος και φέτος που ο Αστέρας έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο. Χειρότερη, πέρυσι, που κινδύνευσε να υποβιβαστεί. Μέχρι και με τον προπονητή Σάκη Τσιώλη συνομιλεί. «Μαζί ήμασταν χθες», λέει ο δήμαρχος. «Είναι καλό παιδί ο Σάκης. Και καλά κάνει και είναι αυστηρός με τους παίκτες».