Μακάρι να είχαμε ακόμη περισσότερους Αρκάδες

Οι παίκτες τη στιγμή που η πόλη ετοιμάζεται για τον τελικό προπονούνται σκληρά πίσω από τους τοίχους ενός γηπέδου το οποίο από το 2003, που ανέλαβαν την ιδιοκτησία της ομάδας δύο εφοπλιστές με χαμηλό προφίλ (Γιάννης Καϋμενάκης και Δημήτρης Μπάκος – μέλι στάζει το στόμα όποιου Τριπολιτσιώτη τούς αναφέρει), έφτασε να σηκώνει 8.000 θεατές. Περιλαμβάνει σύγχρονο γυμναστήριο, σάουνα, μικρό μουσείο και άλλα αξιοθαύμαστα. Ενόψει του τελικού, οι πόρτες του είναι κλειστές στις ερωτήσεις από περίεργους. Οποιος ξέρει βέβαια ρωτάει φιλάθλους σαν τον Τέλη Σκαλίδη, που διατηρεί κατάστημα με καφέ, ξηρούς καρπούς κ.λπ. στο κέντρο. «Και οι εφημερίδες από μένα τα μαθαίνουν», λέει περιπαιχτικά. «Ο περίγυρος του Αστέρα είναι μια οικογένεια», συνεχίζει ο άνθρωπος που το 1978 τον βρήκε στην ομάδα των «επανιδρυτών», εκεί στο παλιό Καφενείο του Φούφα, που παραδέχεται ότι «μετά τα εγγόνια μου, είναι ο Αστέρας» και που έπεισε τον διπλανό του ιδιοκτήτη να βάλει στο κατάστημά του φωτεινή ταμπέλα της ομάδας. «Μακάρι μόνο η ομάδα να είχε περισσότερους Αρκάδες. Αλλιώς, δεν δικαιούμαστε να έχουμε παράπονο από αυτήν. Εκείνη πρέπει να έχει από εμάς, γιατί δεν είμαστε όσοι χρειάζεται. Δεν ξέρω πού θα φτάσει με τη φόρα που έχει πάρει. Μακάρι ο Αστεράκος μου, η αγάπη μου, να πάρει και τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα. Να τον κάνουμε τον Αστέρα της Πελοποννήσου».