Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

Πριν από έναν χρόνο τέτοιες ημέρες η Ελλάδα ζούσε έναν πολιτικό εφιάλτη. Και η υφήλιος κρατούσε την αναπνοή της περιμένοντας ότι το πολύ ώς το καλοκαίρι θα επιστρέφαμε κακήν κακώς στη δραχμή. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012 άφηνε τη χώρα στο έλεος της πολιτικής αγριότητας και στο χείλος της ακυβερνησίας. Χρειάστηκαν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου για να πάψει η Ελλάδα να είναι μετέωρη. Δώδεκα μήνες αργότερα η Χρυσή Αυγή ασχημονεί στην Ολομέλεια και ο Πάνος Καμμένος συνεχίζει να παρωδεί τη δημοκρατική λειτουργία. Ωστόσο, αφού το πολιτικό εκκρεμές πήγε από το ένα άκρο στο άλλο μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου 2012, φαίνεται πλέον να ισορροπεί στο κέντρο. Η κυβέρνηση των τριών έδωσε στη χώρα πολιτική σταθερότητα. Ο τριφασικός συνασπισμός ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ αποτελεί προσπάθεια των μετριοπαθών δυνάμεων να ανακτήσουν τον έλεγχο, να περιθωριοποιήσουν τους ακραίους και να σταθεροποιήσουν την οικονομία.

Την ίδια ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει τον βηματισμό του ως αξιωματική αντιπολίτευση και, παρά τα παραπατήματα, δείχνει διάθεση για μια πολιτική προσέγγιση πιο ρεαλιστική που ίσως γίνει εποικοδομητική.

Φυσικά, τα πράγματα απέχουν από το να είναι ρόδινα. Εστω κι αν έναν χρόνο μετά τον εκλογικό σεισμό του περασμένου Μαΐου, η εβδομάδα έκλεισε βλέποντας το spread των ελληνικών ομολόγων να γυρνάει τρία χρόνια πίσω, δηλαδή στα επίπεδα του Μαΐου του 2010. Το Χρηματιστήριο, εξάλλου, έκλεισε με ράλι, λόγω της αισιοδοξίας που προκαλεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Δώδεκα μήνες μετά την 6η Μαΐου 2012 το συμπέρασμα είναι ότι η χώρα απομακρύνεται από το χείλος της αβύσσου. Και ότι, αν κάποιες πολιτικές δυνάμεις έδειξαν σοβαρότητα μπροστά στην ανάγκη διακυβέρνησης της χώρας, κάποιες άλλες υπάρχει η ελπίδα να σοβαρευτούν. Ισως γιατί, όπως η Ελλάδα, έτσι και η ελπίδα, ποτέ δεν πεθαίνει…