Οι άλλες ταινίες

Αξίζει την προσοχή σας

«11 συναντήσεις με τον πατέρα μου». Οι αριθμολόγοι θεωρούν πως οι άνθρωποι που κουβαλούν το νούμερο έντεκα είναι, διαβάζω, «λαμπρά φώτα που έχουν γεννηθεί για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα». Ο Θωμάς ήταν ακριβώς αυτό: ένας «φωτεινός» άνθρωπος. Αλλά έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε. Και «σήμερα», η νεαρή Εύα, αποφασίζει να τον συναντήσει για πρώτη φορά και να τον ενημερώσει πως… είναι κόρη του. Η σχέση που θα αναπτύξουν, μέσα από αυτές τις έντεκα συναντήσεις, θα τους φέρει πιο κοντά στο δικό τους, εσωτερικό φως. Και ο Νίκος Κορνήλιος προσεγγίζει το δράμα των δυο αυτών ξεχωριστών ηρώων (οι Λάμπρος Αποστόλου και Εύα Γαλογαύρου σε ερμηνείες πειστικές) μέσω μιας μινιμαλιστικής, «ευγενούς» θα έλεγε κανείς, κινηματογράφησης που κοιτάζει τους ήρωες με όλη εκείνη την αγάπη που έχουν στερηθεί, σε μια ελληνική ταινία που θα ήταν κρίμα να πάει «χαμένη».

Βαθμοί: 6

«Trance». Μέσω ύπνωσης, μια ομάδα κακοποιών «στήνει» στον τοίχο έναν συνεργό τους, αναζητώντας κλεμμένο πίνακα. Αρχίζουν λοιπόν οι αλλεπάλληλες συνεδρίες με μια εκθαμβωτική Ροζάριο Ντόσον και ο Ντάνι Μπόιλ αρπάζει την ευκαιρία για να στήσει κάποιες θεαματικές σεκάνς – εκ των οποίων όμως η πλέον αποκαλυπτική αφορά το ξεγύμνωμα της πρωταγωνίστριάς του. Το ερωτικό αυτό θρίλερ δείχνει να τσαλαβουτά από τη μια σεναριακή απιθανότητα στην άλλη και, να σας πω την αλήθεια, ελάχιστα με ενδιέφερε η κατάληξη του δράματος από ένα σημείο και μετά, όσο κι αν απολαμβάνω να χαζεύω τους καλούς ηθοποιούς του (το «τρίο» συμπληρώνουν οι Βενσάν Κασέλ και Τζέιμς ΜακΑβοϊ). Από το «Slumdog Millionaire», πάντως, είναι καλύτερο.

Βαθμοί: 4

«The Call». Η Χάλι Μπέρι, εδώ βετεράνος χειρίστρια κλήσεων έκτακτης ανάγκης που κουβαλά ήδη το βάρος μιας απώλειας, προσπαθεί να σώσει μια έφηβη που έχει πέσει θύμα απαγωγής από έναν ψυχοπαθή δολοφόνο (Μάικλ Εκλαντ) και είναι πρακτικά αδύνατον να στηθεί μια πειστική ίντριγκα πάνω σ’ ένα τέτοιο θέμα, όσο κι αν η αρχική ιδέα σού κεντρίζει το ενδιαφέρον. Γι’ αυτό και η σεναριακή κατάρρευση έρχεται δίχως εκπλήξεις. Από την άλλη, ο Μπραντ Αντερσον, ένας ικανότατος κινηματογραφιστής, προσπαθεί όσο μπορεί να σου αποσπάσει την προσοχή από τις όποιες αφέλειες, με μια διεύθυνση ατμοσφαιρική και αρκούντως ορμητική. Αν το δεις σαν b-movie, λειτουργεί μια χαρά.

Βαθμοί: 5

«Η αυτοβιογραφία ενός ψεύτη». Πάνω στην ηχογραφημένη ανάγνωση των απομνημονευμάτων του εκλιπόντος Γκρέιχαμ Τσάπμαν, μια σειρά καλλιτεχνών του animation στήνει μικρές βινιέτες διαφορετικού ύφους, ενώ οι εναπομείναντες Μόντι Πάιθον (με την εξαίρεση του Ερικ Αϊντλ) δίνουν τις φωνές τους σε μια απόπειρα συγκινητική (αν είσαι οπαδός) αλλά και αποσπασματική – αν και το πρωτότυπο υλικό ίσως και να μην άφηνε περιθώρια για κάτι πιο ολοκληρωμένο. Ως αυτό που είναι, πάντως, προσφέρεται μονάχα στους φανατικούς της κωμικής ομάδας.

Βαθμοί: 4

«Dead shadows». Η ουρά ενός κομήτη που περνά από το Παρίσι αφήνει πίσω της ζόμπι και εξωγήινους, σε αυτό το γαλλικό φιλμ χαμηλού προϋπολογισμού που μοιάζει να αποτίνει φόρο τιμής στις σβέλτες περιπέτειες τρόμου που σκάρωνε στην αρχή της καριέρας του ο Τζον Κάρπεντερ. Εκεί όμως που ο τελευταίος εξαργύρωνε με τον καλύτερο τρόπο τα δάνεια του αμερικανικού γουέστερν, ο Ντέιβιντ Χολέβα μοιάζει να εκπίπτει στον (ψηφιακό) εντυπωσιασμό ενός αμερικανικού blockbuster και, πώς να το κάνουμε, οι Αμερικανοί το κάνουν καλύτερα.