[Ανάλυση] Ακόμα τούτ’ η άνοιξη, ραγιάδες του ευρώ…

Αυτό που είπε προ μερικών εβδομάδων ο νομπελίστας συγγραφέας του «Ταμπούρλου» αρχίζει να αντηχεί τώρα μέσα από αναπάντεχες φωνές. Ας πούμε τη φωνή του φινλανδού επιτρόπου για τα οικονομικά Ολι Ρεν, που μας ενημερώνει ξαφνικά ότι, ναι, ο ρυθμός δημοσιονομικής εξυγίανσης μπορεί να επιβραδυνθεί. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήρθε τον Μάρτιο του 2010 στην Αθήνα, ενάμιση μήνα πριν από το Μνημόνιο, για να διαπιστώσει εκ του σύνεγγυς τι γινόταν με τα αλλεπάλληλα σταθεροποιητικά προγράμματα που προσπαθούσε να υλοποιήσει η πολιορκημένη κυβέρνηση Παπανδρέου. 
Στο μεταξύ, δεν είναι μόνο ο Ρεν. Είναι και η καλή έκθεση του ΔΝΤ για τη χώρα μας – όπως είναι και, σε πιο ευρυγώνια αντίληψη πραγμάτων, το γεγονός ότι τα μεγάλα funds και οι πάσης φύσεως κερδοσκόποι, όπως ο Τζον Πόλσον, μετράνε χασούρα έχοντας παίξει κόντρα την ευρωζώνη, άρα κι εμάς. Οπως έλεγε τη Μεγάλη Εβδομάδα σε ξένους επισκέπτες στον έκτο όροφο του υπουργείου Οικονομικών ο Γιάννης Στουρνάρας, «βάλαμε κι εμείς λιγάκι το χέρι μας στην ήττα των αγορών». 

Η Ευρώπη νίκησε λοιπόν, αλλά ψυχορραγεί. Φαίνεται στις δημοσκοπήσεις, καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι λαοί γυρίζουν την πλάτη στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ενώ το ευρώ πάει να γίνει συνώνυμο της φτώχειας. Γι’ αυτό και η ώρα να ξεσφίξουν τα λουριά – η φάση της χαλάρωσης – σιγά σιγά πλησιάζει. Ο Ρεν, ο Μπαρόζο και διάφοροι άλλοι ζεσταίνουν το κοινό μέχρι να έρθει η ώρα των γερμανικών εκλογών, που όλοι τις περιμένουν για να ανοίξουν τον δρόμο σε έναν μεγάλο συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών, ο οποίος θα είναι και το όχημα για τη μεγάλη στροφή της Ανγκελα Μέρκελ. 
Ακόμα τούτ’ η άνοιξη, λοιπόν, ραγιάδες του ευρώ, είναι το μήνυμα. Κι αυτό εξηγεί ώς έναν βαθμό τη νευρικότητα των απανταχού αριστερών δυνάμεων – ιδίως δε του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Η Αριστερά είχε παίξει το χαρτί της καταστροφής και της κοινωνικής διάλυσης. Το αφήγημά της δεν είχε ανάκαμψη. Είχε φθορά και πτώση των κυβερνήσεων της λιτότητας για να έρθει, μέσα από εκλογές, η Αριστερά και να πετύχει τη δημοσιονομική χαλάρωση. Τώρα αυτή αναμένεται να προκύψει μόλις ενάμιση χρόνο μετά τις εκλογές του 2012, δηλαδή το ερχόμενο φθινόπωρο. Αρκετά νωρίς για να είναι ακόμη όρθια η κυβέρνηση των τριών αλλά και για να έχει χρόνο μπροστά της ακόμη και ώς το πακέτο ευρω-εκλογών και αυτοδιοικητικών του 2014. Ώς την προεδρική του 2015, που θα μπορούσε να είναι ο καταλύτης για εθνικές εκλογές ελλείψει 180 ψήφων για εκλογή διαδόχου του Κάρολου Παπούλια – έ, ώς τότε, με όρους πολιτικής, μεσολαβεί πραγματικά η αιωνιότητα. 

Η ανάκαμψη, λοιπόν, ως αποτέλεσμα και δημοσιονομικής χαλάρωσης είναι η μεγάλη ανατροπή στο στόρι που ξεκίνησε μετά το Μνημόνιο. Είναι μια εξέλιξη που στερεί από την Αριστερά τη δικαίωσή της, ενώ δημιουργεί και πρόβλημα στη συνολική στρατηγική της. Στην πραγματικότητα, η ανάκαμψη δικαιώνει από τα αριστερά κόμματα τη ΔΗΜΑΡ. Κάτι που δημιουργεί πρόσθετο ενδιαφέρον για τις κινήσεις του Κουβέλη.