Ας παίξουμε λοιπόν…

Το 1932, στην καρδιά της Μεγάλης Υφεσης, ένας ξυλουργός από το Μπίλουντ της  Δανίας μηχανεύεται τρόπους για να αυξήσει την πελατεία του. Ο Ολε Κιρκ Κρίστιανσεν έχει αντιληφθεί πως η εποχή των μεγάλων εντυπωσιακών επίπλων έχει παρέλθει και αρχίζει να κατασκευάζει χαριτωμένες μινιατούρες: κουμπαράδες, γιογιό, αυτοκινητάκια, φορτηγά και σπιτάκια – όλα από ξύλο. Η επιχείρηση δεν αποφέρει ιδιαίτερα κέρδη. Πού και πού, ντόπιοι αγρότες αγοράζουν τα παιχνίδια του Κρίστιανσεν και σε αντάλλαγμα τού δίνουν τρόφιμα. Προκειμένου να αποφύγει μεγαλύτερη οικονομική ζημιά, ο δανός ξυλουργός χρησιμοποιεί τα γιογιό σαν ρόδες στα φορτηγά του^· ώσπου ο γιος του Γκότφρεντ αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην επιχείρηση. Το 1934 η επιχείρηση έχει αρχίσει να παίρνει τα πάνω της και ο πατέρας Κρίστιανσεν αναθέτει στο προσωπικό να βρει  νέο όνομα. Η καλύτερη ιδέα θα επιβραβευόταν με ένα μπουκάλι σπιτικό κρασί. Η τελική ιδέα όμως ήταν δική του. Τα πρώτα Λέγκο πήραν την ονομασία τους από την έκφραση «Leg Godt» που στα δανέζικα σημαίνει «ας παίξουμε»! Αργότερα, υπάλληλοι της επιχείρησης ανακάλυψαν πως σε ελεύθερη μετάφραση Lego στα λατινικά σημαίνει «τοποθετώ μαζί», «συναρμολογώ». Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δανία είχε πλέον πρόσβαση στο πλαστικό και το 1954 ο Γκότφρεντ άρχισε να δουλεύει πάνω σε ένα σύστημα παιχνιδιών. Εναν χρόνο αργότερα η Λέγκο λανσάρισε το «Σχέδιο Πόλεως» με τα πρώτα οικοδομικά τουβλάκια.