Οι ατάκες «Στα μπούτια, στα μπούτια» και «Η νονά, η νονά» έγιναν σύνθημα των ημερών. Και η Κατερίνα Στανίση, που από τις πίστες της νύχτας βρέθηκε με κατακόκκινο φόρεμα, σερνάμενο στο γρασίδι, έγινε πρόσωπο των ημερών – τραγουδώντας ένα δικό της λαϊκό του 1986 με στίχους προσαρμοσμένους, σε διαφήμιση του Jumbo. Οπως έγινε και στόχος. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια τηλεοπτική διαφήμιση προκάλεσε σφοδρές κόντρες και άναψε φωτιές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η νεοελληνική αισθητική και η αισθητική της πίστας έγιναν πεδίον μάχης – όχι και τόσο λαμπρόν. Μετά τον φορτηγατζή («Πού πάει το αγόρι;») ένα ακόμη σποτάκι προκαλεί. Συζητήσεις και διάλογο (όπως αυτός που ακολουθεί), στα σίγουρα...

Κατ' αρχάς και κατ' αρχήν είναι η ελευθερία της διαφήμισης. Για την οποία πάρα πολλοί και πάρα πολύ κόπτονται αρκεί... να τους αρέσει. Να είναι κομμένη - η ελευθερία - κουστουμάκι στα μέτρα τους. Να ταιριάζει με την τρέχουσα πολιτική ορθότητα. Τη συχνά μεταβαλλόμενη, ανάλογα όχι ακριβώς με το προς τα πού φυσάει ο άνεμος, αλλά με όλα αυτά που συμπαρασύρει. Χρήσιμα και άχρηστα αντικείμενα, κομμάτια και αποσπάσματα επιλογών, συμβάσεων, συνειδήσεων, συναναστροφών, συστεγάσεων. Οπως περίπου συμβαίνει και με τα σκουπίδια. Το χθεσινό πολύτιμο είναι το σημερινό απόρριμμα. Οταν λοιπόν η ελευθερία δεν είναι στα μέτρα μας - μιλάμε για τη διαφήμιση, αλλά για κάθε ενδιαφερόμενο οι συνειρμοί είναι ελεύθεροι - η ταμπέλα του κιτς γίνεται αυτόματα το τομάρι του αποδιοπομπαίου τράγου. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αρνιού!

Κιτς λοιπόν με σήμα τον οβελία η πασχαλινή διαφήμιση του Jumbo. Προϊόν της δουλειάς ενός διαφημιστή, του Πολύκαρπου Ζαλώνη, που στο παρελθόν έχει κάνει - για τα ίδια καταστήματα - καμπάνιες που προκάλεσαν αίσθηση. Οπως εκείνη με την τζαμποσακούλα σε πολλαπλές καθημερινές χρήσεις. «Κάναμε δηλαδή παντιέρα της ζωής μας μια πλαστική σακούλα;», έλεγαν τότε ενοχλημένοι αυτοί που δεν τους άρεσε. Μήπως ακριβώς αυτό δεν κάναμε; Αλλά φταίμε εμείς, δεν φταίει η σακούλα! Οπως και όταν ο ταχυδρόμος χτυπάει το κουδούνι για να μας φέρει τον λογαριασμό της ΔΕΗ με το χαράτσι, δεν φταίει ούτε ο  ταχυδρόμος ούτε το κουδούνι. Φταίει ο νομοθέτης και όσοι από εμάς του δώσαμε την εξουσία.
Πόσο απέχει από το ταμπλό βιβάν της ελληνικής πραγματικότητας η συγκεκριμένη καμπάνια; Ολοι οι Ελληνες δεν διεκδικούν τον τίτλο της αυθεντίας στο ψήσιμο του αρνιού; Δύο φανελάντρες  (σ.σ.  άντρες με παρτά φανελάκια) πώς θα πουν τα μπούτια του αρνιού που, σημειωτέον, είναι τα πιο δύσκολα στο σούβλισμα; Λαγόνες; Η πετσούλα δεν είναι ο εξέχον μεζές, φόρος τιμής στον υψηλό καλεσμένο; Στο βάθος του ταμπλό δεν υπάρχει μια γιαγιά που τρέχει να προλάβει τα πάντα; Η τροφαντή ξανθιά που κρατά το πιατέλο με τα λεμόνια σαν πανεράκι με γαρδένιες, μήπως δεν είναι αναγνωρίσιμος ανθρωπότυπος λαϊκομεσαίας συζύγου; Η προσφώνηση «κοριτσάρα μου» δεν είναι ένα από τα κερασάκια της αφελούς και όχι πάντα αντιπαθητικής υπερβολής του Νεοέλληνα, που κάνει το τυχαίο γκολ «γκολάρα» και τον νερουλό φραπέ «καφεδάρα»;
Και μετά έρχεται η Στανίση. Η νονά! Με την υπερβολή τής γοργονέ τουαλέτας. Νυφικό σε κόκκινο! Με τις σακούλες να τις κρατά στα χέρια σαν πλαστικά παρανυφάκια. Με την αυθεντικότητα μιας λαϊκής τραγουδίστριας που ποτέ δεν αυτοονομάστηκε «λαίδη» ούτε προσπάθησε να ξορκίσει το τσιφτετέλι με Burberry. Η Στανίση είναι «λάικα». Μέχρις εκεί! Κιτς την έκανε ο Ζουράρις όταν την είπε ιέρεια. Δεν την αθωώνει από τη λαϊκότητα - αν τη δεχθούμε ως ατόπημα. Την απαλλάσσει όμως από την κατηγορία της επικοινωνιακής εκμετάλλευσης...
Οτι, δηλαδή, τι; Θα ήταν πιο αποδεκτό αισθητικά αν στη θέση της εμφανιζόταν, για παράδειγμα, ο Μάριος Φραγκούλης; Μπορεί ναι για όσους αισθάνονται, υποσυνείδητα, την αισθητική τους τόσο αδύναμη ώστε να απειλείται από ένα σποτάκι που παίζει τις ημέρες του Πάσχα. Θα ήταν όμως έντιμο; Ψυχραιμία, παιδιά! Λαϊκό μαγαζί είναι τα Jumbo. Μαγαζί του λαϊκομεσαίου Ελληνα που στην εποχή μας αναζητά την ψευδαίσθηση της κατανάλωσης. Λαϊκομεσαία τραγουδίστρια θα έβαζαν στο σποτ. Δεν θα έβαζαν τενόρο. Τότε θα ήταν κιτς εξ ορισμού!
Ψυχραιμία, θεματοφύλακες μιας κοινής αισθητικής (γιατί αυτήν επικαλούνται) που δεν έχει όμως κοινούς κανόνες αφού ο καθένας επικαλείται και έναν διαφορετικό λόγο. Ενας από τους οποίους είναι και ο ανορθολογισμός να αναφέρει το ραδιοφωνικό τζινγκλάκι τη λέξη «λαμπάδα», την οποία οι νονοί δεν πηγαίνουν πεσκέσι στα βαφτιστήρια ανήμερα το Πάσχα... Τι μου λες! Μου θυμίζει αυτούς που ως προς το σύνθημα «Η χούντα δεν τελείωσε το '73» κόλλησαν στη λάθος ημερομηνία. Σημασία δεν έχει το πότε, ούτε για αυτούς που το έλεγαν ούτε για αυτούς στους οποίους απευθυνόταν. Σημασία έχει, για όσους το πίστευαν, το «εισέτι δεν τελείωσε»!
...Υπάρχει μια ταινία, όχι από τις καλύτερες, με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ που λέγεται «Στον καθρέφτη είδα τον δολοφόνο». Ταιριάζει στον θόρυβο που προκάλεσε το σποτ του Jumbo. Στην ουρά του ταφτά της Στανίση είδαμε τον δολοφόνο μιας σικάτης ευρωπαϊκής αισθητικής που νομίζαμε ότι την είχαμε αφομοιώσει! Και ο δολοφόνος ήταν ο εαυτός μας.
Το σποτ του Τζάμπο μάς ενοχλεί (όσους από εμάς ενοχλεί) γιατί μας μοιάζει. Γιατί μας φέρνει απέναντι σε αυτά που είναι τόσο κοντά μας ώστε δεν μπορούμε να τα δούμε.
Τελικά, η χούντα τελείωσε το '74, το ΠΑΣΟΚ έχει κοινοβουλευτική δύναμη 12% αλλά η παντοδυναμία του λαϊκομικρομεσαίου που έφερε το 1981 είναι ακόμη κυρίαρχη. Τι έγραφε το σύνθημα στον τοίχο; «Αρεοπαγίτου - Κορυδαλλός, δυο ζεϊμπεκιές δρόμος». Οι αποστάσεις διαφέρουν. Οι ζεϊμπεκιές μένουν.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από