e-mail

Σπυριδούλες και νάιλον μανωλάδες

Αγαπητή Φοίβη,

Εβλεπα προ ημερών στην ΕΡΤ, στην εκπομπή «Η μηχανή του χρόνου», τη φοβερή ιστορία της 12χρονης Σπυριδούλας, την οποία έκαψαν με ηλεκτρικό σίδερο οι κτηνώδεις εργοδότες της, το ζεύγος Βεϊζαδέ, γιατί δήθεν τους έκλεψε κάποια δολάρια!! Η πρωτοφανής αυτή περίπτωση κακοποίησης ενός αδύναμου παιδιού από τα χιλιάδες που διοχέτευαν οι έλληνες δουλέμποροι της εποχής στα «καλά» σπίτια για να εργασθούν ως δουλικά ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της ντροπής.

Το απόστημα της ένοχης σιωπής και της υποκρισίας της ελληνικής κοινωνίας για τα δεινά των ανυπεράσπιστων αυτών πλασμάτων έσπασε και δημιουργήθηκε ένα μαζικό κίνημα που οδήγησε κατ’ αρχήν στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους και στην κατοχύρωση κάποιων στοιχειωδών δικαιωμάτων τους.

Θεωρώ ότι και η περίπτωση των σύγχρονων δούλων, των αλλοδαπών μεταναστών στη Μανωλάδα αλλά και γενικότερα, έχει πάρα πολλές ομοιότητες. Οι ίδιες άθλιες συνθήκες διαβίωσης, οι ίδιες εξευτελιστικές αμοιβές όταν και όποτε δίνονται, ο ίδιος στρουθοκαμηλισμός από την αδιάφορη κοινωνία. Μόνο ο τρόπος τρομοκράτησης άλλαξε και το δύσχρηστο σίδερο αντικαταστάθηκε από τις πιο… αποτελεσματικές επαναληπτικές καραμπίνες.

Και μη μου πει κανείς ότι φταίει η κρίση γι’ αυτά τα φαινόμενα αποκτήνωσης, όπως περίπου μας είπε στην τηλεόραση χαριτόβρυτη τέως μοντέλα και νυν σούπερ ελληναρού βουλευτίνα. Γιατί ανατριχιάζω όταν θυμάμαι ένα περιστατικό που συνέβη πριν από χρόνια, όταν άρχισαν να έρχονται στη χώρα μας οι πρώτοι εξαθλιωμένοι αλβανοί μετανάστες, τότε που δεν υπήρχε κρίση και κάποιοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Ακουσα λοιπόν τότε έναν «ευυπόληπτο» πλούσιο εισοδηματία να διηγείται κομπάζοντας πως πήρε έναν αλβανό εργάτη να του καθαρίσει το κτήμα, τον κράτησε όλη μέρα και στην επιστροφή σταμάτησε σε μια διασταύρωση και με το πρόσχημα ότι θα τον έστελνε για τσιγάρα, τον πέταξε έξω από την απαστράπτουσα Μερσεντές και έφυγε χωρίς να τον πληρώσει! Και οι παριστάμενοι, επίσης «ευυπόληπτοι» συμπατριώτες μας, χαχάνιζαν!

Κάπως έτσι φθάσαμε από πολιτισμένοι ευκλεείς απόγονοι αυτών που θέσπισαν τον Ξένιο Δία στα ελεεινά κακέκτυπα των αγροίκων επιστατών στις φυτείες του αμερικανικού Νότου.

Εύχομαι τα αποτρόπαια γεγονότα της Μανωλάδας να γίνουν η αφορμή για την αφύπνιση του ελληνικού λαού για να εκλείψει παντελώς αυτή η επαίσχυντη νοοτροπία και συμπεριφορά που μας δηλητηριάζει και μας διασύρει διεθνώς.

Περιμένω, μέρες που έρχονται, να δω τι θέση θα πάρει εν προκειμένω η Εκκλησία μας, υπέρμαχος του οικουμενικού ανθρωπισμού και της χριστιανικής αγάπης. Θέλω να πιστεύω ότι κλήρος, λαός και πολιτική – πνευματική ηγεσία θα σταθούν στο ύψος τους. Για να μην επαληθευθούν οι στίχοι του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά «Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου».

Βαρβάρα Ταβλαρίδου-Μπακάλη

Πόσο δίκιο έχετε, αγαπητή Βαρβάρα. Ο Ελληνας διαχρονικά από το 1955 (αλλά και παλαιότερα) βρίσκεται με ένα ηλεκτρικό σίδερο στο χέρι, με ένα λοστάρι ή με ένα όπλο, με ένα φακελάκι ή με μαύρο χρήμα άπλυτο ή πλυμένο. Πάντως με αγιαστούρα δεν τον είδαμε. Η δε Σπυριδούλα φαντάζει πολύ ρομαντική σήμερα, γράφτηκαν για κείνη τραγούδια και κείμενα, δημιουργήθηκαν ροκ συγκροτήματα και υμνήθηκαν – ή μήπως καυτηριάστηκαν; – τα στυγερά «νάιλον κέφια και ψόφια ντέφια» (ας μας επιτραπεί η παραφθορά στον τίτλο του θρυλικού άλμπουμ) του αδιόρθωτου νεοελληναρά.

 Στη Χονολουλού θα πάει η τρέλα ή αλλού;

Αγαπητή Φοίβη,

Τα μέλη μιας φυλής ιθαγενών, καθολικοί στο θρήσκευμα, στη Γουατεμάλα προσεύχονται δυνατά, φωνάζουν και υβρίζουν τον άγιο-προστάτη τους κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, ο οποίος άγιος είναι άγαλμα και όχι εικόνα, εννοείται και μουγγός, αν δεν έχουν εκπληρωθεί οι επιθυμίες τους. Και αφού τον απειλούν ότι θα αλλάξουν άγιο-προστάτη, τον αλλάζουν αμέσως και αρχίζουν να προσκυνούν τον νέο πάτρωνα, το άγαλμα του οποίου στέκεται κοντά στον πρώην.

Να παραλληλίσουμε, αγαπητή Φοίβη, τους πιστούς με τους έλληνες ψηφοφόρους αφού όποιος πολιτικός δεν τους κάνει τα χατίρια τον παραμελούν και τρέχουν σε εκείνον που τους τάζει τα πάντα; Η διαφορά των πατρώνων έγκειται στο ότι οι Ελληνες φωνασκούν περισσότερο από τους ψηφοφόρους – νέους πελάτες τους (θα μου πείτε, πραμάτεια πουλάνε για να ζήσουνε).

Δεν θα ‘ταν καλύτερα κάποιοι κύριοι και κυρίες του ΣΥΡΙΖΑ, των «Ανεξάρτητων» Ελλήνων (οι υπόλοιποι Ελληνες είναι σκλάβοι;), υποκείμενα της «Χρυσής» Αυγής και άλλα καμάρια του Νεοέλληνα, να παραδειγματίζονταν από τους κωφάλαλους αγίους της Γουατεμάλας, γιατί ποιος ξέρει πόσο θα κοστίσουν τα φύκια που πωλούνται για χρυσές κορδέλες;

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερμανία

Να ‘στε καλά που με τους κωφάλαλους αγίους της Γουατεμάλας μας κάνατε να γελάσουμε, αγαπητέ Χρίστο. Προτού αναφωνήσουμε τσεχοφικά «Στην Γουατεμάλα, αδελφές μου, στην Γουατεμάλα» και ξενιτευθούμε πανεθνικώς οι σώφρονες, ας θυμηθούμε και το παλιό γνώριμο «Στη Χονολουλού, στη Χονολουλού, εκεί θα πάει η τρέλα δεν πάει αλλού», που μας ταιριάζει και καλύτερα ως εξωτικίλα…