Του απύλωτου ανήμερα

2 λεπτά
Τον έχει τον απύλωτο (στο στόμα…) το ελληνικό καλλιτεχνικό και καλλιτεχνίζον σινάφι, τον έχει. Τον λέει τον μεγάλο λόγο κι ας τον πάρει και το ποτάμι και η πλημμύρα και το τζακούζι της βίλας πάνω στον αιγιαλό.
Και αφού τον ανοίγουν τον απύλωτο, δεν κρατάνε και μια πισινή, μια «να κάνω τη συμμαζωμένη» μη με πάρουν και με τις λεμονόκουπες.
Βγαίνει, ας πούμε, μία Γκαγκάκη, αγνώστων λοιπών (ιχνο)στοιχείων καλλιτεχνικώς – παρεκτός του συνταρακτικού πόστου της τηλεκριτού – και μας λέει πως θέλει να «υποδυθεί» (ναι, έτσι μας λέει) τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Και προτού συνέλθουμε βγαίνει ένας Δημήτρης Λιγνάδης και μας λέει ότι «ο δικός του αντίπαλος θα είναι μόνο ένας: ο Ευριπίδης».
Αποκαμωμένους από τα απανωτά χτυπήματα μας βρίσκει και μια νεόκοπη Αντίππα, εξ Ελβετίας, του τύπου πρώην τοπ μόντελ και καλά, που ήρθε να μας σώσει δισκογραφικώς – γνωρίζει το «πνέει τα λοίσθια η δισκογραφία» ή πρέπει να της μιλήσει κάποιος για το Ρεξόνα; – διότι διαπίστωσε (ναι, η πυρηνική επιστήμων) ότι «δεν έχει φτιαχτεί ούτε η νέα Αλεξίου ούτε ο νέος Ρουβάς».
Πόσα να αντέξει ο Ελλην ο ταλαιπωρημένος. Και πάνω στα… λοίσθια έρχεται και η «εθνική» Βάνα Μπάρμπα να μας δηλώσει πως «θέλει να αποχωρήσει από τον χώρο της υποκριτικής».
Οικογένεια δεν έχουν να τους μαζέψει; Ε;














