Προσποιητός εκδυτικισμός

Η αμφισβήτηση της βυζαντινής κληρονομιάς υπήρξε μέχρι πρόσφατα ένα ρεύμα σκέψης αιρετικό, τώρα όμως φαίνεται να διατυπώνεται με λιγότερους δισταγμούς, χωρίς πάντως να είναι ομοιογενές. Πριν από λίγες ημέρες κυκλοφόρησε ένα ακόμη βιβλίο γύρω από το ζήτημα του αν η Ελλάδα είναι Δύση ή Ανατολή (του Παναγιώτη Γεννηματά, εκδ. Ροές), όπου ο συγγραφέας, επίτιμος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, γράφει από τη μεριά τού πεπαιδευμένου ευρωπαϊστή τεχνοκράτη: «Ο εκδυτικισμός της Ελλάδας είναι προσποιητός. Η ανθρωπολογία της ανατολικής Ορθοδοξίας είναι επιεικώς προκατακλυσμιαία, τα πρότυπα του Βυζαντίου είναι προς αποφυγήν και το κόστος του για τον νεοελληνισμό έχει υπάρξει ιλιγγιώδες».

Για να ξαναγυρίσουμε στον Αναλι, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζί του, δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει ότι ήδη από το 2000 ανέλυε τον κίνδυνο «ενός νέου 1974» ή αξιολογούσε ως επίφοβο τον αυξανόμενο ελληνικό ρατσισμό, θέτοντας τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Οι «καυτές πατάτες» είναι ήδη στα χέρια μας…