[Στην ανάπαυλα] Η ψεκασμένη τρανσέξουαλ

Ελεγα κι εγώ, πού θα πάει όλη αυτή η ασυδοσία ηθών, πλούτου και συμπεριφοράς, που είχε καταλάβει όχι μόνο το μικρό μας βραχώδες κρατίδιο αλλά και τον κόσμον όλον;

Να πού πήγε. Κατά πού στράφτει. Ηταν η προηγούμενη. Αλλά ήταν κι η δική μου η γενιά. Τι να σου πω. Ρόιδο τα κάναμε.

Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες αλλά ούτε σε γενικότητες.

Ενα να πιάσεις. Πώς μεγαλώσαμε τα παιδιά μας.

Κι από πού να το πιάσεις. Εν πρώτοις – «Αρκετά τραβήξαμε εμείς με την καταπίεση, τη σκληρότητα και τη μιζέρια. Τώρα όλα δικά σας, βλαστάρια μας». Κι αρχίσαμε.

– Τι το θέλει το παιδί την έκθεση και το ποίημα – μη χέσω – και το «Μήνιν άοιδε», αφού θα γίνει μαθηματικός;

Και καταργήσαμε τα Αρχαία, τα Νέα τα ανασκολοπίσαμε και μιλάει ο επιστήμων σαν ιρλανδός φιλέλλην. Και να πεις ότι έγινε μαθηματικός; Παπάρια μαθηματικός, κυρία Μαριγούλα μου. Ανοιξε στην Αράχοβα ένα μπαρ, ματσώθηκε, τα ‘φαγε και τώρα τον κυνηγάει το απλήρωτο το ΦΠΑ να τόνε κλείσει μέσα.

ΜΕΤΑ ΠΕΡΑΣΑΜΕ σε θέματα συμπεριφοράς του νεογνού. «Σ’ τη σπάει ο καθηγητής; Γράφτονα» (το «σπάει» και το «γράφτονα» είναι επιτυχής προσπάθεια του γονέως να μιλήσει τη γλώσσα την άλαλη του άλλου).

Επίσης, όπως θες θα τρως, θα κυκλοφορείς και θα φέρεσαι. Δεν θα σου κουνιέται κανένας πούστης. Οι τρόποι, τα ευχαριστώ και τα περάστε είναι για τους λελέδες. Κι άμα σ’ τη βαράει η βία που βράζει μέσα σου κατά την εφηβεία, σπάσε και κάνα μάρμαρο να ξεθυμάνεις, ρίξε και καμιά μολότοφ, άνθρωποι είμαστε.

Κι αυτά μη φανταστείτε ότι τα λέει ένας μεροκαματιάρης στο Πέραμα. Αλλωστε μεροκαματιάρης μετά το ’90 Ελληνας δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Ολοι οι Ελληνες τότε γίνανε εν μια νυκτί διευθυντές, αφεντικά, μάνατζερ, εξέκιουτιβ και άλλα αγγλοσαξονικά παρόμοια. Τα λέγανε κυρίες και κύριοι της μεγαλοαστικής, κατά τη γνώμη τους, τάξης.

Και δεν ήθελε και πολύ η άλλη φάρα των ιθαγενών. Η αεριτζίδικη. Η συμπαθής τάξη των εστιατόρων, μπουτικατζήδων, λαϊφσταϊλτζήδων, μασέζ, μασέρ, χερστάιλινκ, μέικαπ άρτιστς, πλαστικών, διαιτολόγων, νυχούδων, μουτρούδων, γυμναστηρίων και λασπόλουτρων. Ορμησαν όλοι μαζί απάνω στο ονειροπαρμένο πλήθος και άρχισε το άρμεγμα. Του τα μασήσανε στο πιτς φιτίλι. Το τι τσιτάκι ραμμένο στον Κορυδαλλό (τη συνοικία, όχι τη φυλακή) φορέθηκε για οργαντίνα ούτε που λέγεται.

Ασε που πήγανε όλες οι 40 και άνω στον ίδιο πλαστικό και τις έκανε ίδιες η μάνα του στο ξανθό, με τα χείλη που τα δαγκώσαν μια ντουζίνα μέλισσες.

ΚΙ ΑΠΟ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ; Η πηγή του άξεστου. Εβλεπα χθες μια καλλίπυγο κόρη στην κρατική να εξανίσταται γιατί ο συμπαρουσιαστής της τής έκανε χώρο να περάσει απλώνοντας την αριστερά. Εξαλλη η κυρία.

– Αυτό που μου δείχνεις κάθε μέρα τον δρόμο, λες κι είμαι ηλίθια…

– Δεν σου δείχνω, σ’ αφήνω να προπορευτείς.

Κοίταζε με το κάτω χείλι κρεμαστό η κυρία. Ευτυχώς, μετά βγήκε ο Τράγκας με τη Χρυσαυγή κι έστρωσε το πράγμα.

Το ζεσταίνουμε το αυγό, Γιωργάκη, ε; Να δεις που τον κόρφο σου θα δαγκώσει πρώτα το φιδάκι και μετά θα αρχίσεις τα κλάματα, όπως τότε που σ’ ανακατέψανε οι άλλοι με φοροφυγάδες και λίστες.

Αυτά από δεξιά. Γιατί απ’ την άλλη είχαμε τη δήλωση του κυρίου Σκουρλέτη που απεκάλεσε τη ΔΗΜΑΡ τρανσέξουαλ της Αριστεράς. Σιγά, ρε μάγκα. Κάν’ τα κουμάντο πιο αριστερά, για’ θα σ’ εμποδάνε στο περπάτημα.

Με συγχωρείτε. Εγινα λίγο χυδαίος σήμερα, το ξέρω, αλλά για μια στιγμή, σε μία έκλαμψη, νόμισα ότι είμαι εγώ το παιδί που ανάθρεψα… Είναι ακόμα κι ετούτη η άνοιξη.

Ραγιάδες. Ραγιάδες.