Πόσους «Ντιτρού» θα φτιάξουμε ακόμα;

Οταν η Δικαιοσύνη χρησιμοποιεί μόνο το γράμμα του νόμου για βγάλει τις αποφάσεις της, πολύ συχνά κινδυνεύει να πλανηθεί, να αδικήσει ή να νομιμοποιήσει το ανήθικο. Μια τέτοια περίπτωση, τρανταχτή και συνάμα σοκαριστική είναι η απόφαση Ολλανδικού Εφετείου να ανάψει πράσινο φως στην οργάνωση-κόμμα των παιδεραστών. 

Τα μέλη της εν λόγω οργάνωσης προωθούσαν την «αποδοχή από την κοινωνία των συναινετικών σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ παιδιών και ενήλικων» και – υποκριτικά – αποκήρυσσαν κάθε είδους κακοποίησης.

Κατά το δικαστήριο «το έργο της αντιτίθεται στη δημόσια τάξη, όμως δεν υπάρχει κίνδυνος διάλυσης της κοινωνίας», ως εκ τούτου δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου.

Και ενώ ο δικαστής – πεφωτισμένος κατά τη γνώμη του προέδρου της οργάνωσης Μάρτιν Ουιτενμπόγκαρντ – παραδέχεται ότι οι παιδεραστές- μέλη «προωθούν ως κάτι το συνηθισμένο τη σεξουαλική πράξη με παιδιά και μιλούν θετικά για αυτές τις επαφές, ακόμη και τις εξυμνούν», εν τέλει καταλήγει να τους αθωώνει στα μάτια της κοινής γνώμης. Ξεχνά την δύναμη της προπαγάνδας, πόσο μάλλον σε παιδιά. Παράλληλα, εμμέσως πλην σαφώς αθωώνει την συνεύρεση παιδιού με ενήλικο, όταν ο ανήλικος συναινεί, ωσάν ένα δεκάχρονο- για παράδειγμα- να έχει το κριτήριο ώστε να αποφασίζει ελεύθερο και ανεπηρέαστο για το τι πραγματικά θέλει..

Και αν αυτή η δικαστική απόφαση δεν είναι από μόνη της διαλυτική της κοινωνικής ηθικής τάξης, με παιδιά έρμαια στις ορέξεις του καθενός και με άλλοθι τη συναίνεση – τότε τι είναι;

Η αποθέωση της διαφθοράς, έστω κι από ένα μόνο κομμάτι του πολιτισμένου κόσμου, απειλεί την κοινωνία, και αφήνει άλλη μια φορά εκτεθειμένη την Δημοκρατία σε κάθε είδους «πεφωτισμένους». Με άλλοθι ή χωρίς.