Το στρίψιμο της βίδας

Είκοσι ημέρες έλειψε η τρόικα. Αλλά στις είκοσι αυτές ημέρες ο κόσμος – ειδικά δε η γειτονιά μας – άλλαξε. Για να μη μακρηγορούμε, ας το πούμε με μια λέξη: Κύπρος. Από την άποψη αυτή, τόσο οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα όσο και η προδιαπραγμάτευση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών της συγκυβέρνησης που γίνεται αύριο έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Η τρόικα δεν εδέησε τόσο καιρό να αλλάξει τους στόχους του ελληνικού προγράμματος, αν και η βαθιά ύφεση έγινε πηγάδι που δυσκολεύεται η χώρα να το σκαρφαλώσει για να τους φθάσει. Παρ’ όλα αυτά, οι τροϊκανοί έπαθαν τα υπαρξιακά τους με αφορμή τη συγχώνευση Εθνικής – Eurobank. Ξαφνικά η νέα τράπεζα τους φάνηκε πολύ μεγάλη. Δεν τους αρέσει που το ενεργητικό της προσεγγίζει το ΑΕΠ της χώρας. Γιατί; Διότι η πρόσφατη κυπριακή εμπειρία για το τι κάνεις με τράπεζες που υπερβαίνουν το ΑΕΠ της χώρας τους, προκάλεσε vertigo σε Βερολίνο και Φρανκφούρτη. Φυσικά, μη γρουσουζεύουμε.

Οι έλληνες τραπεζίτες υπήρξαν σοβαροί και ουδέποτε βρέθηκαν στο χείλος του γκρεμού λόγω επιπόλαιων χειρισμών. Η τρόικα δεν θέλει τη συγχώνευση, έχοντας κυρίως κατά νου ότι όσο μικρότερες οι τράπεζες τόσο λιγότερο δύσκολο είναι να τις ιδιωτικοποιήσεις.

Ωστόσο, η κυπριακή τραγωδία έχει εξίσου σημαντικές συνέπειες στο εγχώριο πολιτικό τοπίο. Είναι το λεγόμενο «στρίψιμο της βίδας». Κάτι που ανεβάζει την πίεση επάνω στην κυβέρνηση των τριών. Υποτίθεται ότι το 2013 ήταν το έτος που δεν θα είχαμε το άγχος των δόσεων. Αλλά η δυσπραγία στα δημοσιονομικά έσοδα και η αδράνεια στον δημόσιο τομέα έχουν δημιουργήσει δύο αγκάθια στη σχέση με την τρόικα. Οπως και το φθινόπωρο έτσι και τώρα, η κυβέρνηση των τριών πολιτεύθηκε με την εντύπωση ότι, και μόνο που υπάρχει, αρκεί για να εξασφαλίσει κάποιες παραχωρήσεις από την τρόικα. Το αντιλαμβάνονταν ως υπεραξία της πολιτικής σταθερότητας που εξασφάλισε η τριμερής συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ. Οπως όμως πέρσι το φθινόπωρο που το πακέτο μέτρων φούσκωνε φούσκωνε, ώσπου έφθασε τα 13,5 δισ., έτσι και φέτος δεν υπάρχει χαλάρωμα της βίδας. Αν η διαπραγμάτευση με την τρόικα οδηγήθηκε σε κόσμιο αδιέξοδο τις παραμονές του Συμβουλίου Κορυφής – με ενδόμυχη ελπίδα ότι οι συναντήσεις κορυφής των Βρυξελλών θα έδιναν πολιτική κάλυψη για κάποιες βελτιώσεις -, η Κύπρος τα χάλασε όλα. Αν μη τι άλλο, η περιπέτεια του νησιού οδηγεί σε αυστηροποίηση της στάσης της τρόικας. Ολα αυτά ενώ οι παρτενέρ του Σαμαρά στη συγκυβέρνηση βιάστηκαν να αφορίσουν κάθε νέο μέτρο.

Οπως πάντα ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποδεικνύεται ευέλικτος. Ηδη το ΠΑΣΟΚ διαρρέει ότι είναι υπέρ του να καταλήξουν αύριο οι αρχηγοί σε κοινή πλατφόρμα για το χαράτσι, από την άλλη, όμως, είναι σαφές ότι η Ιπποκράτους δεν είναι υπέρ του να σπάσει η διαπραγμάτευση. Το έχουν καταλάβει ότι το εν δυνάμει ακροατήριό τους είναι εκείνοι που θέλουν να σωθεί η χώρα.

Το ζήτημα είναι η ΔΗΜΑΡ. Ο Φώτης Κουβέλης έχει ώς τώρα βολευτεί καθώς διαθέτει ήπια εκφορά πολιτικού λόγου και ανοχή από τους εταίρους του στην κυβέρνηση. Οτι τον πιέζει η συγκυρία είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι πόσο θα επιλέξουν να τον πιέσουν οι άλλοι δύο. Γιατί, όπως λέγεται, «η ΔΗΜΑΡ μπήκε στην κυβέρνηση και πήρε ένα σωρό θέσεις στον ανώτερο κρατικό μηχανισμό, ώς τώρα όμως δεν έχει ψηφίσει σχεδόν τίποτε…».