Και κλάμα η κυρία (και οι κύριοι)

Πώς το έλεγε εκείνη η ταινία του Σταύρου Τσιώλη; «Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε»; Και άντρες. Και παιδιά. Και μπλογκ. Και μπλόγκερ. Και μπλογκόσφαιρες. Και ιντερνέτια. Και κοινωνικές δικτυώσεις. Και λοιποί συγγενείς.

Μην κλαίτε τόσο γοερά. Για το κλείσιμο του ιστορικού Βιβλιοπωλείου της Εστίας. Ναι, είναι απώλεια. Ναι, ήταν ιστορικό. Ναι, έχουν ακούσει και δει και διαβάσει τόσα οι τοίχοι του. Και ήρθε η οικονομική κρίση να το ξεκάνει.

Αλλά αυτά τα κροκοδείλια δάκρυα πάνε πολύ. Οι ίδιοι άνθρωποι της μπλογκόσφαιρας και των ιντερνετίων, που σιγά μην έχουν αγοράσει έστω και ένα βιβλίο (τον χρόνο!), να κλαίνε που η κρίση τούς «το ‘φαγε» το ιστορικό το βιβλιοπωλείο.

Γιατί αν αγοράζανε έστω και ένα βιβλίο, από την Εστία ή από αλλού, όλοι αυτοί που κλαίνε γοερά για τον χαμό – σαν το «Σκλάβα με σέρνουν οι Αχαιοί» στην Επίδαυρο, ένα πράγμα από Δηπεθεμπουλούκι – δεν θα έλεγαν οι στατιστικές ότι 4 στους 10 Ελληνες δεν διαβάζουν ποτέ και οι πραγματικοί αναγνώστες – που αγοράζουν πάνω από δέκα βιβλία τον χρόνο – είναι μόλις ένας στους δέκα Ελληνες (και αυτό μαζί με τους μαθητές και σπουδαστές άνω των 15 ετών που διαβάζουν – κατά κάποιον τρόπο – υποχρεωτικά!)

Πού πάτε, ρε Καραμήτροιιιιιι. Ετσι την κλαίνε την Εκάβη;