e-mail

Κατρακυλώντας χαλαρά προς τη διαφθορά

Προς Φοίβη Αθηναίου,

Περί Αλκίνοου Ιωαννίδη ο λόγος και πιο συγκεκριμένα περί του άρθρου του.
Ο κ. Ιωαννίδης ανέλυσε την κατάσταση στην ιδιαίτερη πατρίδα του μέσω καλλιτεχνικής σκοπιάς. Η ανάλυσή του αναφέρεται στη νεόπλουτη κοινωνία της Κύπρου η οποία έχει ξεχάσει το πραγματικό της πρόσωπο. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε… Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα… να είναι χρήματα…». Επίσης: «Οταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας;».

Επικροτεί το «όχι» ως μια ηθική νίκη, αλλά αναφέρει και για το Plan B: «Δυστυχώς θα ήταν αδύνατο να υπάρξει Plan B. Θα ήταν αδύνατο να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση και στο εφήμερο, στο συμφέρον, στον νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μία πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα». Υμνεί το ενστικτώδες όχι ως μια ηθική ένδειξη και προτρέπει τους Κυπρίους να κοιτάξουν το πραγματικό τους πρόσωπο στον καθρέπτη.
Το άρθρο αυτό προκάλεσε αντιδράσεις. Παρατηρούμε μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που είχε ζήσει η χώρα μας π.κ. (προ κρίσης). Δεν γνωρίζω πολλά για τους Κυπρίους, αλλά γνωρίζω για τον νεοπλουτισμό, την υπερκατανάλωση και τι μπορούν αυτά να επιφέρουν σε μια κοινωνία ή και στην ιδιοσυγκρασία του ατόμου. Κατ’ εμέ ο κ. Ιωαννίδης ανέλυσε ορθώς αν και λίγο τραχιά την κατάσταση που επικρατεί στην Κύπρο και στον κυπριακό λαό.
Το ενστικτώδες, όπως και τα αντανακλαστικά των κυπριακών επιχειρήσεων, με τις μειώσεις των τιμών και τις αντιδράσεις, δείχνουν μια κοινωνική συνοχή. Οικονομικά αν το δούμε, φαίνεται και το στοιχείο του νεοπλουτισμού: οι τράπεζες είχαν «πέσει έξω» από την αρχή του 2013 και ήταν γνωστό. Οι καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ δεν πειράχτηκαν. Η ανεργία κινδυνεύει να αυξηθεί μόλις κατά 1%.

Τα στοιχεία δεν είναι τόσο τραγικά ώστε να ξεσηκωθεί ο λαός και να ζητά το δίκιο του. Είναι ένα πλήγμα, αλλά από μόνο του δεν αρκεί να δικαιολογήσει τις αντιδράσεις. Ισως να είναι ο φόβος μη γίνουν μια μικρή Ελλάδα, με 30% ανεργία, υψηλό επίπεδο φτώχειας και χαράτσια. Κάτι τέτοιο όμως δεν διαφαίνεται στο κοντινό μέλλον.
Θα συμφωνήσω με τον καλλιτέχνη και θα προσθέσω ότι όχι μόνο ο κάθε Κύπριος αλλά και ο κάθε Ελληνας πρέπει να βρει το πραγματικό του πρόσωπο. Το πρόσωπο που παραλίγο να έχει χάσει. Αυτό της παιδείας και του πολιτισμού.

John Black (Γιάννης Π.)

Οπως όμως σοφά αναφέρει, αγαπητέ John, επιστολή-απάντηση που φέρεται να υπογράφει ο 24χρονος κύπριος φοιτητής Σοφοκλής Παπαδόπουλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε «ποιο είναι το τρομακτικά αληθινό πρόσωπο που καλούμαστε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη: το πρόσωπο της ευάλωτης ανθρώπινης φύσης μας. Κι αυτή μαθαίνει πια ότι δεν μπορεί να τρέφεται με μύθους και απολυτοποιήσεις. Πλέον δεν θα μπορούμε να καυχιόμαστε για τη λιμουζίνα και τη σπιταρόνα μας: ξέρουμε πια πόσο εύκολα χάνονται αυτοκίνητα και σπίτια. Δεν μπορούμε, όμως, ούτε να προσφεύγουμε σε παρελθοντικές φαντασιώσεις και γεννήματα του συναισθηματισμού». Και πως έχουμε – όπως ο Αλκίνοος; – «ανάγκη να πιστέψουμε σ’ ένα ωραιοποιημένο παρελθόν, επειδή φοβόμαστε ν’ αντιμετωπίσουμε το ατελές της ανθρώπινης μας φύσης» και «ακροβατούμε από τη μιαν αυταπάτη στην άλλη, ενώ στα χέρια μας κρατούμε ένα παρόν που πρέπει να μας φανεί ολότελα σιχαμερό, ώστε να το μισήσουμε, να το εξοβελίσουμε… Η ανασφάλεια μάς οδηγεί στην απλούστευση. Και πού καταλήγουμε; Σ’ ένα φαύλο κύκλο απογοητεύσεων, σ’ ένα οδοιπορικό παλινδρομήσεων, γιατί το τέλειο που ονειρευτήκαμε παραμένει πάντα άπιαστο. Και κάπως έτσι κατρακυλάμε πάλι στη διαφθορά σαν να ‘ναι η μοίρα μας».

Επί της οθόνης τα σπουδαία

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Θέλω να παρακαλέσω μέσω της στήλης το Εθνικό Θέατρο να μαγνητοσκοπεί τη γενική πρόβα κάποιων παραστάσεων και να τις προβάλλει από την τηλεόραση για εμάς τους μεγάλους που για οικονομικούς λόγους και ανημπόριας δεν μπορούμε να δούμε.

Ευχαριστώ, Κική Μανιάτη

Δεν την κάνετε και ευρύτερη την παράκληση, αγαπητή Κική; Κυρίως προς την ΕΡΤούλα μας που βάζει κάτι δήθεν «εκ-πολιτιστικές» εκπομπούλες και δεν φροντίζει να μεταδίδει ή να αναμεταδίδει μαγνητοσκοπημένες πρόβες ή και αποσπάσματα, έστω, συναυλιών ή παραστάσεων – και δεν μιλούμε για πλήρεις, διότι είναι στη μέση και το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων ειδικά στην περίπτωση διάσημων καλλιτεχνών ή συντελεστών. Πέρα από αυτό, μακάρι να μπορούσε να φτάσει η παράκλησή σας και σε άλλους μεγάλους πολιτιστικούς οργανισμούς, αλλά και σε μικρότερα θέατρα και να δίνουν την δυνατότητα και στους μη έχοντες – ανέργους, απόρους κ.λπ. – να παρακολουθούν, με δελτία ελεύθερης εισόδου, σε οθόνες έστω παραστάσεις. Οπως έγινε με επιτυχία πρόσφατα στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας, με τη συναυλία της Φιλαρμονικής του Ισραήλ με τον μεγάλο Ζούμπιν Μέτα.