[Σε πρώτο πρόσωπο] Η αυτοδίδακτη που επιμένει παραδοσιακά

Παιδί του Πειραιά, η Νίκη Τρέσσου ξεκίνησε τη μαγειρική της καριέρα το 1992 στο Café Waichhart, το εστιατόριο που έφερε τη βιεννέζικη αύρα στην Ακτή Μουτσοπούλου. Εργάστηκε εκεί επί επτά χρόνια για να συνεχίσει κατόπιν στις κουζίνες των Jimmy and the Fish στο Μικρολίμανο, Mezzo Mezzo της Γλυφάδας, Καλλίστη της Ασκληπιού, Pasaji στη στοά City Link και Oil Resto στο Ιλιον, εστιατόρια που όλα έκαναν αίσθηση από τη στιγμή που άνοιξαν.

Στο Pasaji γνωρίστηκε με την Ευδοκία Φυλακούρη και αμέσως ταίριαξαν. Και όταν ο Τίμος Πετρίδης, ιδιοκτήτης μέχρι τότε της Καλλίστης, της πρότεινε να αναλάβει το εστιατόριο, οι δύο έμπειρες μαγείρισσες πήραν τη μεγάλη απόφαση να αποκτήσουν τον δικό τους χώρο. Από το 2008, λοιπόν, η Νίκη μαζί με την Ευδοκία και τον Μανώλη Ξανθάκη στο σέρβις διευθύνουν το εστιατόριο, συνεχίζοντας την καλή του παράδοση. Και τα καλοκαίρια μετακομίζει στην πατρίδα της, την Κίμωλο.

Γιατί µαγείρισσα. Ηταν τυχαίο. Απλά προέκυψε. Κάθε φορά όμως ανακάλυπτα στην κουζίνα την ομορφιά και τη δημιουργία που με κρατούν μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό συνεχίζω να μαγειρεύω με αγάπη και να πειραματίζομαι με παραδοσιακές ελληνικές συνταγές.

Πιάτο που αγαπούν οι πελάτες µου. Τραχανάς με μανιτάρια και λάδι τρούφας

Δεν φτιάχνω ποτέ. Πίτσα Χαβάη, και δεν καταλαβαίνω γιατί τόσο μπέρδεμα σε μια κουζίνα με τόσο ωραία υλικά και παράδοση.

Πηγή έµπνευσης. Η έμπνευση έρχεται όταν δοκιμάζω κάποιο προϊόν. Η γεύση με οδηγεί σε διάφορους συνδυασμούς. Το ίδιο μου συμβαίνει όταν δοκιμάσω κάποιο πιάτο που με απογοητεύει. Τότε σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να το κάνω καλύτερο και αμέσως αρχίζω τις δοκιμές.

Τι σηµαίνει ελληνική κουζίνα. Ελληνικά προϊόντα, φρέσκα φρούτα και λαχανικά εποχής, απλότητα γεύσεων, νοστιμιά.

Αυθεντικό είναι. Οι συνταγές που σκέφτομαι και δημιουργώ εγώ.

Γεύση που νοσταλγώ. Δεν νοσταλγώ γεύσεις αλλά τη διαδικασία από αγαπημένους ανθρώπους της παιδικής μου ηλικίας για το νόστιμο τραπέζι μας.

Η πιο ενδιαφέρουσα και η πιο αδιάφορη κουζίνα. Δεν μπορώ να απαντήσω γιατί δεν έχω δοκιμάσει όλες τις αυθεντικές κουζίνες. Πάντως βρίσκω ενδιαφέρουσα την ιταλική κουζίνα, ίσως γιατί ταιριάζει με τη δική μας, όπως και την ιαπωνική γιατί μου αρέσουν τα ωμά φαγητά. Δεν μου αρέσουν όμως τα καυτερά φαγητά.

Ο δάσκαλός µου. Τα χρόνια που πέρασαν και αυτά που έρχονται.

Αγαπηµένα υλικά. Τα χόρτα και τα όσπρια.

Μαγειρεύω πάντα. Με φρέσκα αρωματικά χόρτα.

Το πιο περίεργο υλικό. Φιλέτο φιδιού.

Δεν χρησιµοποιώ ποτέ. Ετοιμες πρώτες ύλες και χρώματα.

Απαράδεκτος συνδυασµός. Ψάρι με κρέας. Είναι ένας συνδυασμός που δεν καταλαβαίνω.

Καλύτερη συνταγή συναδέλφου. Τα ωραία πιάτα στο εστιατόριο Βασίλαινας, παλιότερα του Μανώλη Ασλάνογλου και τώρα του Ρενάτο Μεκόλι.

Σεφ που εκτιµώ. Με όποιον σεφ και να μαγειρέψω θα είναι για μένα μια εμπειρία.

Χαρακτηριστικό πιάτο. Οι σαλάτες με έντονο ξίδι στις σάλτσα και φρέσκα αρωματικά.

Μελλοντικά σχέδια. Η συνεχής βελτίωση των τεχνικών μου και γενικά η βελτίωση της κουζίνας μου.

Τι πρέπει να προσέχει ο ερασιτέχνης. Να μη φοβάται και να δοκιμάζει ό,τι νομίζει πως ταιριάζει, έστω και αν το αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε τέλειο.

Η πιο απλή συνταγή µε τα λιγότερα υλικά. Σουπιές τηγανητές. Καθαρίζω τις σουπιές και τις περνάω από αλεύρι. Τις τηγανίζω σε καυτό λάδι και στη συνέχεια χαμηλώνω τη φωτιά. Τις σερβίρω πασπαλισμένες με χοντρό αλάτι και ρίγανη.