e-mail

Ούτε ένας σερ Πάμπος, ούτε μια μάνταμ Αντρούλλα;           

Φιλτάτη κυρία, καλημέρα,

Είδα πως γίνεται μεγάλη φασαρία για το κείμενο του κυπριακής καταγωγής Αλκίνοου Ιωαννίδη, στο οποίο κατακεραύνωνε την κυπριακή-ελληνική νοοτροπία που οδήγησε στην κρίση. Δεν είδα όμως να γίνεται αντίστοιχη φασαρία στα μέσα ενημέρωσης με την απάντηση στον κ. Ιωαννίδη από έναν φοιτητή, ένα προς ένα σημείο και, κατά τη γνώμη μου, πολύ σοβαρότερα.

Παραθέτω αποσπάσματα από την επιστολή αυτή για ενημέρωσή σας, ίσως και για ενημέρωση του κατακεραυνώσαντος κ. Αλκίνοου:

«Αγαπητέ Αλκίνοε,

Είμαι 24χρονος Κύπριος φοιτητής στην Αθήνα, όπως υπήρξες κάποτε κι εσύ. Αποτελούσες ανέκαθεν για μένα αξιόλογη προσωπικότητα. Παρακολουθώ από κοντά την πορεία σου ως μουσικού, και με προσοχή διαβάζω τους προβληματισμούς και τις απόψεις σου. Το άρθρο “Ελεύθεροι Κατακτημένοι” με προβλημάτισε έντονα κι αφού το διάβασα αρκετές φορές αποφάσισα δημόσια να εκθέσω κάποιες παρατηρήσεις μου.

Γενικά ομιλούντες, βρήκα το άρθρο σου σε μεγάλο βαθμό χαμένο στην αοριστία, συχνά αντιφατικό και επικίνδυνα βυθισμένο σ’ έναν άκρατο ρομαντισμό. Ολόκληρο διαχέεται από τη νοσταλγία ενός απολεσθέντος όμορφου και βαθιά ανθρώπινου παρελθόντος, που έρχεται σε αντίφαση με ένα πεζό, απρόσωπο και στιγματισμένο από την παντοδυναμία του χρήματος παρόν. Αναφέρεσαι σε “τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων”, αναφέρεσαι σε ψεύτικους γάμους, χωρίς “από καρδιάς ευχή”, λες ότι “αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο”.

Θα συμφωνήσω πως ναι, κάναμε το χρήμα αφεντικό, αφεθήκαμε στον νεοπλουτισμό και στο αρχοντοχωριατιλίκι, αλλά γιατί αυτή η υπερβολή, αυτή η ισοπέδωση, αυτή η εύκολη απλούστευση των πάντων; Ποιος ο λόγος να καταφεύγεις σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν και να ξορκίζεις ένα δαιμονοποιημένο παρόν;

Στη συνέχεια προχωράς σ’ ένα εγκώμιο του “όχι”, που έδωσε, λες, “νόημα στη δημοκρατία”, που για λίγο θύμισε πως “οι εκπρόσωποι εκπροσωπούν πράγματι”. Πάλι θα διαφωνήσω. Αυτό ακριβώς που μας λείπει είναι ο καθαρός νους, η λογική, η κριτική σκέψη, η σοβαρότητα. Κι αυτό που θα πρέπει ν’ αποβάλουμε είναι ακριβώς τις ενστικτώδεις παρορμήσεις, τις σπασμωδικότητες, τον ακατάσχετο συναισθηματισμό και τον παραλογισμό που τον συνοδεύει. Ναι, οι εκπρόσωποι για μια στιγμή εκπροσώπησαν πράγματι: εκπροσώπησαν τον λαό τους που δεν ερευνά πριν αποφασίσει, που δεν έχει καθαρή πολιτική σκέψη, που ακόμα ψηφίζει με κριτήριο το επώνυμό του.

Οσο για το αληθινό πρόσωπο, που καλούμαστε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη κι είναι τρομακτικά αληθινό, είναι το πρόσωπο της ευάλωτης ανθρώπινης φύσης μας. “Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου”, όπως λες. Κι η ευάλωτη φύση μας μαθαίνει πια ότι δεν μπορεί να τρέφεται με μύθους κι απολυτοποιήσεις. Τα λεφτά είναι μέσο. Απ’ τα πιο ισχυρά μέσα για την ευτυχία. Δεν είναι όμως από μόνο του ευτυχία. Πλέον δεν θα μπορούμε να καυχιόμαστε για τη λιμουζίνα και τη σπιταρόνα μας: ξέρουμε πόσο εύκολα χάνονται. Δεν μπορούμε όμως ούτε να προσφεύγουμε σε παρελθοντικές φαντασιώσεις και γεννήματα του συναισθηματισμού.

Να σου θυμίσω άλλωστε – κι αυτό θα σε τρομάξει – πως αυτή ακριβώς η εξιδανίκευση του παρελθόντος και της ιδέας του είναι που τρέφει τους «βάρβαρους, απαίδευτους “πατριώτες” με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς απ’ έξω κι από μέσα», που τόσο αποστρέφεσαι. Η καταφυγή στον μύθο δεν είναι λύση. Τη λύση δεν τη δίνει η άγνοια και η φαντασία, αλλά η αλήθεια και η γνώση – ή έστω η γνώση της άγνοιας.

Η αίσθηση της αδυναμίας ας μη μας φέρει κοντά λόγω κοινού μίσους και αγανάκτησης προς ορατούς κι αόρατους εχθρούς, αλλά λόγω ταπείνωσης και συμπόνιας. Το πλήγμα ας μας κάνει πιο σώφρονες, όχι φαντασιόπληκτους και τσαμπουκάδες.
Με εκτίμηση, Σοφοκλής Παπαδόπουλος».

Για την αντιγραφή,
Ελενα Χριστοφόρου

Αααααα, μα ούτε ένας κυρ Πάμπος που γίνεται σερ, αγαπητή Ελενα; Ούτε μια κυρά Αντρούλλα που γίνεται μάνταμ; Δεν έχει εξάρσεις, ξεπετάγματα αυτή η απάντηση. Ενώ του Αλκίνοου…

Τα πεντόλιρα, μονόλιρα
τσε πού ‘ν’ τα;

Αγαπητή Φοίβη,

Επειτα από 40 χρόνια δουλειάς, δικής μου και της γυναίκας μου, καταφέραμε να έχουμε ένα μικρό αποθεματικό στην τράπεζα, που όμως συνεχώς μειώνεται επειδή τα έξοδά μας (κυρίως φόροι εισοδήματος και χαράτσια) είναι αρκετά μεγαλύτερα από τα έσοδά μας, που είναι
οι τσεκουρωμένες κατά 40% συντάξεις μας. Σήμερα αντιμετωπίζω το εξής δίλημμα στο οποίο και θα ήθελα τη συμβουλή σου. Να πάρουμε το μικρό αυτό
αποθεματικό στο σπίτι μας, οπότε υπάρχει ο κίνδυνος να μας το κλέψουν οι ληστές με τα Καλάσνικοφ; Ή να το αφήσουμε στην τράπεζα, οπότε υπάρχει ο κίνδυνος να μας το κλέψουν, μέσω νομοθετικών πράξεων, οι ληστές χωρίς Καλάσνικοφ (π.χ. οι δανειστές και οι αποφάσεις τους, ο Σόιμπλε και οι αποφάσεις του, το Eurogroup και οι αποφάσεις του κ.λπ. κ.λπ.);

Με εκτίμηση, Διον. Στ., Παγκράτι

Πάλι καλά που έχετε ριάλια υμείς να λέτε, αγαπητέ Διον. Πάντως, το πιο κοντινό παρκάκι και ένα φτυάρι… ανασκαφών, τα σκεφτήκατε; Ή μήπως τις τράπεζες, ετσεί στεν Τσύπρον; Αλλωστε δεν ανοίγουν καθόλου. Ποιος θα μπορέσει να τα πάρει;