e-mail

Σηκωμένα χέρια, φρύδια και μυαλά

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να μείνει ατιμώρητη η ενέργεια του νεαρού ποδοσφαιριστή  της ΑΕΚ Γιώργου Κατίδη, πανηγυρίζοντας το τέρμα που πέτυχε με φασιστικό χαιρετισμό, αλλά προκαλεί κατάπληξη η σπουδή της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ) να τον αποκεφαλίσει με άκρατη αυστηρότητα και φαρισαϊσμό, ενώ έχουν συμβεί σημεία και τέρατα στον ποδοσφαιρικό χώρο και δεν ίδρωσε το αυτί της.

Αραγε οι κρατούντες του ποδοσφαίρου και τα πολιτικά κόμματα, που με τις δηλώσεις τους ξεπέρασαν τα όρια της αυστηρότητας και της υποκρισίας για τον 19χρονο, αναλογίστηκαν την άγνοιά του; Σκέφτηκαν μήπως το παιδί δεν άνοιξε ποτέ του βιβλίο, μήπως δεν του μίλησε ποτέ κανείς για τις θηριωδίες των Ναζί; Νοιάστηκαν μήπως οι δάσκαλοί του δεν γνώριζαν τον… Στέφανο Σαράφη; Οταν ο μητροπολίτης Καλαβρύτων (!!) διακηρύσσει ότι οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής είναι ελπίδα του έθνους, γιατί ο ενθουσιώδης νεαρός να μην έχει ελαφρυντικά γι’ αυτή την κατακριτέα ενέργειά του; Γιατί καταδικάζουμε με τόση αυστηρότητα και ευκολία, ενώ καλύπτουμε τις δικές μας ευθύνες;

Τέλος, ας αντιπαραθέσουμε τις δικαιολογίες του 19χρονου, «…ήταν λάθος μου και άθλια συμπεριφορά, δεν ήξερα τι έκανα…», με αυτές των τριών βουλευτών της ΝΔ υπέρ της ασυλίας του κ. Κασιδιάρη. Του κ. Κεφαλογιάννη γραμματέα της ΝΔ, του κ. Ιωαννίδη και του κ. Καράμπελα. Δικαιολογίες αστήρικτες και αστείες που υποτιμούν ευθέως τη νοημοσύνη μας. Και του κ. Κρεμαστινού του ΠΑΣΟΚ, χρόνια βουλευτή, υπουργού και καθηγητή πανεπιστημίου, «μπήκα στην αίθουσα αργά και δεν γνώριζα το θέμα…», ενώ το προ καιρού επεισόδιο σε τηλεοπτική εκπομπή είχε κάνει τον γύρο του κόσμου! Κρίμα!

Φαλαγκάρας Σταύρος, εκπαιδευτικός

Στη χώρα των πριβέ παρελάσεων και του νόμου που είναι το δίκιο του ισχυροτέρου, στη χώρα που χρησιμοποιεί πανεύκολα τις λέξεις διαπλοκή, διαφθορά, νταβατζήδες και που δεν μπορεί χρόοοοονια τώρα να τιμωρήσει φοροφυγάδες, αγαπητέ Σταύρο, οι ναζιστικές χαιρετούρες μπορεί να έχουν φτάσει να φαντάζουν ως κάτι απλό. Εκείνο που κρύβουν, το μίσος για τον Αλλο, που έχει ταυτιστεί με την ιδεολογία που τις «γέννησε», είναι το φοβερό και αποκρουστικό – ή όχι; Ευθύνες μπορεί να έχουν πολλοί και ο καθένας μας. Την ώρα όμως που η χαιρετούρα, σε μια χώρα ξεχαρβαλωμένη αξιακά, γίνεται σύμβολο δημόσιο στα γήπεδα, όπου… καπνίζει «το όπιο του λαού», αναρωτιέται κανείς: είναι ζήτημα αυστηρότητας ή φόβος μπροστά σε ένα φαινόμενο που αλώνει κάθε ψήγμα ανθρωπιάς (και συν-ανθρωπιάς) που μας έχει απομείνει;

«Πώς μ’ αρέσει να ακούω αβελτερίες»

Αγαπητή Φοίβη,

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να σας γράψω ως ψέκτης προς ψεκτήν. Με πατρική αγάπη λοιπόν, λόγω ηλικίας, σας ψέγω για την απάντηση-σχόλιό σας σε επιστολή του κ. Λεωνίδα που δημοσιεύσατε πρόσφατα. Κατ’ αρχάς, γιατί το υποτιμητικό «επιστολίτσες»; Κάθε κείμενο είναι δηλωτικό του μορφωτικού και γνωσιακού επιπέδου αυτού που το γράφει. Ο «φίλτατος», κατά καιρούς, έχει γράψει τερατώδεις ανιστορησίες. Τα εγχειρίδια Ιστορίας των τουρκικών σχολείων είναι οι πηγές του; Εχετε φιλοξενήσει όμως και πολύ σπουδαία και σοβαρά κείμενα. Οδυνώμαι λοιπόν να πιστέψω πως η σελίδα που αγαπούμε είναι υποδοχέας «επιστολιτσών».
Τώρα, από γραμματική άποψη: ουδαμώς, ουδαμόθεν η αβελτηρία – σωστότερα αβελτερία (διανοητική νωθρότητα, μωρία, αμυαλοσύνη κ.λπ.) – έχει συνώνυμα την αβλεψία και την παραδρομή. Αβλεψίες και παραδρομές βρίσκεις και στους ευφυέστερους των ανθρώπων.
Λένε πως ο Αλμπερτ Αϊνστάιν ήταν από τους πιο αφηρημένους άνδρες.
Φορούσε το σακάκι ανάποδα, έβγαινε έξω μόνο με ένα παπούτσι και διάφορα άλλα τέτοια ευτράπελα. Ουδόλως δε συνδυάζεται με την αγχίνοια (πνευματική ετοιμότητα, ταχύτητα σκέψης, εξυπνάδα κ.λπ.). Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ομολογουμένως λοιπόν δεν ανέμενα τέτοιου είδους παραδρομές και αβλεψίες από την αγχινούστατη αγαπητή Φοίβη (ουσιαστικοποιημένο κύριο όνομα του επιθέτου φοίβη που σημαίνει διαυγής, λαμπερή).

Θα μου πείτε, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Απολύτως δεκτόν. Εκτός εάν, πάλι λόγω ηλικίας, δεν αντιλαμβάνομαι επακριβώς τα νοούμενα και υπονοούμενα.

Χιλιάκις συγγνώμη για την παρέμβαση, πάντοτε με εκτίμηση.

Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Αν το παίζαμε σε τεστ πολλαπλών απαντήσεων – μάτιπλ τσόις, ελληνιστί! – αγαπητέ Νίκο, η σωστή απάντηση θα ήταν η ύστατη. Μάλλον δεν καταλάβατε το χιούμορ. Το «επιστολίτσες» βεβαίως δεν ήταν υποτιμητικό. Ηταν τρυφερό και χαριτωμένο. Η δε αβελτερία και η αγχίνοια είναι από τις λέξεις που σου κάνουν κάτι, σου παίζουν Παγκανίνι σε κάποια ευαίσθητη εσωτερική χορδή. Εχουν αυτό το να σου κάνω μια αβελτηρία, μάνα μου. Εξού και η παράθεσή τους. Για να εξηγούμαστε για τις… αβελτερίες. Ή όχι;