ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ «ΟΧΙ» ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

Tο ηχηρό «όχι» της κυπριακής Βουλής στην – εξόφθαλμα επικίνδυνη για το σύνολο της ευρωζώνης – «συνταγή» του Eurogroup για κούρεμα καταθέσεων, είναι μια ιστορική, γενναία, αλλά και ριψοκίνδυνη απόφαση. Οι στιγμές είναι ιδιαίτερα κρίσιμες για την Κύπρο, την Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωζώνη: αν οι ισχυρές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά – με πρώτη τη Γερμανία – επιμείνουν στην τιμωρητική απόφασή τους, είναι φανερό ότι ανοίγουν την πόρτα του φρενοκομείου. Οι οιωνοί βεβαίως δεν είναι καλοί: ήδη από χθες – και γνωρίζοντας ότι η κυπριακή Βουλή επρόκειτο να απορρίψει το κούρεμα των καταθέσεων – ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας διεμήνυσε ότι «λυπάται» για τον κυπριακό λαό. Η στάση των ισχυρών χωρών του ευρωπαϊκού Βορρά εδράζεται στον αλαζονικό ισχυρισμό ότι το μέγεθος της κυπριακής οικονομίας είναι τόσο μικρό, που μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της δεν θα αποτελούσε συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη.

Αλίμονο: πρόκειται ακριβώς για την ίδια μυωπική στάση που είχε αποτρέψει τη διοίκηση Μπους να παρέμβει όταν κατέρρεε η Λίμαν Μπράδερς, στην αρχή της οικονομικής κρίσης! Από την άλλη πλευρά είναι προφανές – άλλωστε λέγεται και δημόσια – ότι η γερμανική πλευρά εξυπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα επιδιώκει να εκδιώξει τα ρωσικά κεφάλαια από την Κύπρο. Παραγνωρίζει όμως ότι μια ενδεχόμενη μαζική αποχώρηση των μεγαλοκεφαλαιούχων από την κυπριακή αγορά – κατέχουν σχεδόν το 30% των καταθέσεων – θα καθιστούσε αδύνατη τη διαχείριση της κατάστασης…

Μετά τις πρώτες αμφιταλαντεύσεις η κυπριακή πολιτική ηγεσία κατόρθωσε να βρει μια γραμμή εθνικής ενότητας και σύμπλευσης παίρνοντας το μεγάλο ρίσκο να πει το «όχι» στην Ανγκελα Μέρκελ.

Ανεξαρτήτως έκβασης, αυτό πρέπει να αποτελέσει μάθημα και για την ελλαδική πλευρά: τα κόμματα που συμφωνούν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας οφείλουν να χαράξουν κοινή διαπραγματευτική γραμμή, ειδικά σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία.