Ντένις Ρόντμαν: Ο κακός του NBA, o φίλος της Β. Κορέας

Η προκλητική πορεία του στο NBA είχε ξεκινήσει με μια μάλλον μετριοπαθή δήλωση: «Είμαι ο κανένας και έρχομαι από το πουθενά», είχε πει σε έναν δημοσιογράφο. Η συνέχεια περιείχε πέντε πρωταθλήματα, αυτοκαταστροφικές τάσεις, ταινίες, εκκεντρικές εμφανίσεις, αλλά και συγγραφή βιβλίων. Αυτή τη φορά η χάρη του έφτασε ώς τη Βόρεια Κορέα, χώρα που αποτελεί κόκκινο πανί για τις ΗΠΑ.

Το 1986, σε μια από τις πρώτες προπονήσεις των Πίστονς, ένας δημοσιογράφος πλησίασε τον άγνωστο ρούκι (πρωτοεμφανιζόμενο) του Ντιτρόιτ που καθόταν μονάχος σε μια γωνία.  Ηθελε να μάθει ποιο ήταν εκείνο το μετρίου αναστήματος συνεσταλμένο παιδί, με τον περιορισμένο σωματικό όγκο. «Είμαι ο κανένας και έρχομαι απευθείας από το πουθενά» του αποκρίθηκε εκείνος, όμως ο γεννημένος στο Νιου Τζέρσεϊ στις 13 Μαΐου 1961 δεν άργησε να γίνει ένας από τους πλέον διάσημους μπασκετμπολίστες στην σύγχρονη Ιστορία του αθλήματος.

Σίγουρα η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που πέρασε από το ΝΒΑ, χωρίς αμφιβολία ήταν επί σειρά ετών ο… πρησμένος κάλος στο πόδι του Ντέιβιντ Στερν, που ενοχλούσε τον κομισάριο της Λίγκας να απολαύσει τα ακριβά και καλογυαλισμένα παπούτσια του. Αρχικά, ο Ντένις Ρόντμαν ξεχώρισε με το σπάνιο ταλέντο του στην άμυνα και τη μοναδική, παρότι μόλις 2μ.01, έφεσή του στα ριμπάουντ. Υστερα όμως από τα πρώτα 8 χρόνια επαγγελματικής καριέρας του, το Σκουλήκι αποκάλυψε τον πραγματικό του εαυτό. Τον Απρίλιο του 1993 έφθασε κοντά στην αυτοκτονία αλλά τελικά «σκότωσε» τον Ρόντμαν που ήθελε το ΝΒΑ και έβγαλε από τις πιο σκοτεινές αποθήκες της ψυχής του τον «Ντένις τον τρομερό».

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ. Απελευθερώθηκε, επαναστάτησε, ξέφυγε από τα όρια – ακόμη κι από εκείνα της υπερβολής – και δημιούργησε τον προσωπικό του μύθο. Είχε ήδη κατακτήσει δύο πρωταθλήματα με τα «κακά παιδιά» των Πίστονς, αλλά η αποχώρηση του Τσακ Ντέιλι τον είχε ρίξει σε κατάθλιψη. Στο «Bad Αs I Wanna Βe», το ένα από τα τέσσερα βιβλία που έχει εκδώσει, περιγράφει: «Κάθησα στο φορτηγάκι μου και με μια καραμπίνα στα γόνατά μου σκεφτόμουν αν έπρεπε να αυτοκτονήσω. Ανακάλυψα ότι ήμουν έτοιμος να την μπουμπουνίσω προκειμένου να αποφύγω να γίνω αυτό που γινόμουν. Η ζωή μου κατέρρεε και με πλάκωνε επειδή δεν μπορούσα να συνεχίσω να είμαι αυτός που ήθελαν όλοι να είμαι. Ημουν μόνος, αδερφέ μου, ολομόναχος».

Τελικά αποφάσισε:  «Να μην προδώσω τον εαυτό μου» και απλά «πυροβόλησα τον απατεώνα. Σκότωσα τον Ντένις Ρόντμαν που είχε προσπαθήσει να συμμορφωθεί σε αυτό που περίμεναν οι άλλοι από εκείνον. Χάρη σ’ εκείνη τη νύχτα ο Ντένις Ρόντμαν που βλέπετε είναι το πρωτότυπο, είναι αυτός που έπρεπε να βλέπατε εξαρχής», εξηγεί την απότομη μεταστροφή του. Η αλλαγή ήταν ολοκληρωτική, αφού δεν άντεχε να υποστηρίζει αυτό που ήταν. Το έκανε μόνο και μόνο για να ανοίξει την πόρτα του ΝΒΑ. «Ηξερα ότι αν δεν έπαιζα μπάσκετ θα ήμουν ένας ακόμα αράπης. Οταν ήμουν 20, αυτοί οι άνθρωποι θα άλλαζαν πεζοδρόμιο για να με αποφύγουν. Τώρα μαζεύονται γύρω μου, προσπαθώντας να πάρουν αυτόγραφο. Τρίχες, δεν με ξεγελάνε εμένα αυτά» έχει δηλώσει ο Ρόντμαν που άρχισε την αλλαγή του από τις… τρίχες.

Εκτός από τα τρελά χρώματα στα μαλλιά, έκανε tattoo σε όλο το σώμα, αμέτρητα piercings, άρχισε τις επικρίσεις του για το ΝΒΑ, έμπλεξε με αλκοόλ, συνελήφθη αρκετές φορές, άρχισε το wrestling, έκανε ακόμη πιο εκκεντρικό ντύσιμο, εμφανίστηκε με βαμμένα νύχια και κραγιόν στα χείλη, έκανε αλλεπάλληλους αποτυχημένους γάμους και γενικά είχε παραβατική συμπεριφορά σε όλα τα επίπεδα. Κόντρα στους πάντες και τα πάντα.

Ετσι κινείται ακόμη και τώρα. Δεν είναι πολλές οι ημέρες που επισκέφθηκε τη Βόρεια Κορέα. Το ταξίδι του προκάλεσε σάλο αφού ως γνωστόν οι ΗΠΑ δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις με το συγκεκριμένο κράτος και θεωρούν εχθρό τον δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ουν, με τον οποίο ο Ντένις Ρόντμαν δηλώνει φίλος! Συνεχίζει να προκαλεί ακόμη και στο «έμπα» των 53 του και παρότι στην τελετή ένταξής του στο Hall of Fame ομολόγησε πως αναγνωρίζει ότι υπήρξε κακός σε όλα του. Η ομιλία του εκείνο το βράδυ έχει μείνει στην Ιστορία: «Δεν ήμουν ποτέ καλός πατέρας. Δεν ήμουν καλός σύζυγος. Δεν ήμουν καλός γιος. Η γυναίκα μου ανέχτηκε τα πάντα για 11 χρόνια και μεγάλωσε 3 εκπληκτικά παιδιά» είπε και ξεγύμνωσε τα εσώψυχά του δημοσίως. Δεν ήταν εύκολη στιγμή, ούτε για αυτόν τον σχεδόν αναίσθητο τύπο.

Τα δάκρυα είχαν πλημμυρίσει τα μάτια του και χρειάστηκε τρεις προσπάθειες για να αρθρώσει τον λόγο του, που έμοιαζε με εξομολόγηση. «Δεν είχα ποτέ πατέρα. Με άφησε όταν ήμουν 5 χρόνων. Εχει 47 παιδιά στις Φιλιππίνες. Εγώ είμαι το μεγαλύτερο. Εγραψε ένα βιβλίο για μένα στο Σικάγο και έβγαλε πολλά λεφτά, αλλά ποτέ δεν ήρθε να μου πει “γεια”. Αυτό δεν με σταμάτησε από το να επιβιώσω», είπε και στράφηκε στη μητέρα του, η οποία τον είχε διώξει από το σπίτι στα 16 του και για έξι μήνες έμενε στους δρόμους ή σε σπίτια γνωστών.

«Ευχαριστώ τη μαμά μου. Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τα πράγματα και με συγχωρείτε που θα πρέπει να γίνει εδώ, στην κεντρική σκηνή. Εγώ και η μητέρα μου ποτέ δεν τα πήγαμε καλά. Δεν ήμουν καλό παιδί όταν ήμουν μικρός. Μετά τα 16 μου δεν ενδιαφερόμουν γι’ αυτήν. Εκανε τρεις δουλειές και κάποια στιγμή με έδιωξε από το σπίτι γιατί δεν άντεχε άλλο. Τη μισούσα για πολύ καιρό. Η μητέρα μου σπάνια με αγκάλιασε, εμένα ή τους αδερφούς μου. Δεν ήξερε πώς. Αλλά τα κατάφερε. Δούλευε σαν σκυλί. Δεν ήμουν σαν τους άλλους παίκτες του NBA που λένε “θα φροντίσω τη μητέρα μου”. Ημουν πολύ εγωιστής, εξαιτίας όσων μου έκανε στη ζωή μου. Αλλά όσο μεγάλωνα τα πράγματα άλλαζαν. Δεν ήμουν ο καλύτερος γιος για σένα τα τελευταία χρόνια, το ξέρεις, αλλά τώρα πια μπορούμε να γελάμε γι’ αυτό. Ελπίζω να μπορώ να σε αγαπάω όπως σε αγαπούσα όταν γεννήθηκα», της είπε ο Ντένις Ρόντμαν.

ΑΝΤΙΗΡΩΑΣ. Με όλα αυτά, ο επί επτά έτη στη σειρά πρώτος ριμπάουντερ του ΝΒΑ και πέντε φορές πρωταθλητής θεωρείτο κλασικό δείγμα αντιπροτύπου. Μήπως όμως είναι η πιο ισχυρή απόδειξη ότι ο αθλητισμός σώζει; «Το παιχνίδι ήταν πολύ καλό μαζί μου. Θα μπορούσα να είμαι οπουδήποτε. Θα μπορούσα να είμαι νεκρός. Θα μπορούσα να είμαι έμπορος ναρκωτικών. Θα μπορούσα να είμαι άστεγος. Ημουν άστεγος. Κάποιοι γνωρίζουν τι σημαίνει να ζεις εκεί που ζούσα και να προσπαθείς να φύγεις. Το έκανα, χρειάστηκε πολύ σκληρή δουλειά και βρήκα πολλά εμπόδια στον δρόμο. Για πολλά χρόνια έκαιγα το κερί και από τις δύο πλευρές. Γι’ αυτό και εκπλήσσομαι που είμαι ακόμα εδώ» είχε πει στο φινάλε εκείνης της ομιλίας στο Hall of Fame. Οπως και να έχει, εκείνο το παιδί, που το 1986 παρουσιάστηκε ως «ο κανένας που ήρθε από το πουθενά», θα ανήκει για πάντα στο πάνθεον του μπάσκετ…

ΕΙΠΕ
Οταν κάποιος με ρωτάει αν υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνω από την καριέρα μου ως μπασκετμπολίστας, λέω πως μετανιώνω μόνο για ένα πράγμα: που δεν ήμουν καλύτερος πατέρας