[Κιόσκι] Λίγο σουρεαλισμό ακόμη

Μοιάζει με ειρωνεία της τύχης, σε μια από τις πλέον υπαινικτικές εκδοχές της, αλλά την επομένη του θανάτου του Ούγκο Τσάβες ο Independent δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα είδηση. Αν πιστέψει κανείς το όραμα κάποιου Ντέιβιντ Μπέντγουντ, σε λίγα χρόνια δεν θα χρειαζόμαστε μαυσωλεία ή αγάλματα για να μην ξεχνάμε  τους επιφανείς και μνημόσυνα για να θυμόμαστε τους οικείους μας. Θα μας υπενθυμίζουν την παρουσία τους οι ίδιοι εξακολουθώντας να μας στέλνουν μηνύματα από τον λογαριασμό τους στο facebook ή στο twitter. Ακούγεται ασφαλώς κάπως μακάβριο ή μπορεί να ενοχλεί σαν κακής ποιότητας μαύρο χιούμορ. Μπορεί και να εξοριστεί στη σφαίρα της ανοησίας, δεδομένου ότι η τεχνολογία δεν είχε ποτέ ιδιαίτερα καλή σχέση με τη μεταφυσική – αν και ποτέ δεν ξέρεις: η εφημερίδα αναφέρεται και σε μια νεαρή γυναίκα που μίλησε ψηφιακά με τον νεκρό σύντροφό της. Σε αυτή την περίπτωση, πάντως, δεν πρόκειται για μηνύματα που έρχονται από το υπερπέραν. Αυτός ο Ντέβιντ Μπέντγουντ σκέπτεται να δημιουργήσει έναν ψηφιακό εαυτό για όσους από εμάς έχουν αφήσει τα ίχνη τους στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν 30 εκατ. ανενεργοί λογαριασμοί στο facebook και άλλοι τόσοι στο twitter λόγω θανάτου, οδηγείται στο συμπέρασμα ότι πίσω από αυτόν τον τεράστιο όγκο δεδομένων μπορεί να κρύβεται το μυστικό της νεκρανάστασης. Αρκεί ένα λογισμικό να συγκεντρώσει τα μηνύματα του νεκρού και να φτιάξει ένα ψηφιακό προφίλ το οποίο θα σκαρφίζεται νέα μηνύματα με οδηγό τα παλιά.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ παρά μόνο να υποθέσουμε τι θα έγραφε ο αθάνατος ψηφιακός εαυτός του ηγέτη της Βενεζουέλας. Θα ήταν ίσως πύρινες προτροπές προσήλωσης στον δρόμο της επανάστασης. Ο Ούγκο Τσάβες θα συνέχιζε να καταγγέλλει τις Ηνωμένες Πολιτείες και να στέλνει τους αγωνιστικούς του χαιρετισμούς στους καλούς του φίλους, όπως ο Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ. Μάλλον δεν θα τον βλέπαμε ποτέ να εξελίσσεται, να αλλάζει. Και πιθανότατα δεν θα διαβάζαμε ότι «συνεχίζει να ζει μέσα από τη γυναίκα του και τα παιδιά του», αυτήν την κάπως ακατανόητη φράση με την οποία κλείνουν συνήθως οι νεκρολογίες στον αγγλοσαξονικό Τύπο. Ολα αυτά είναι υποθέσεις. Υπάρχει, όμως, και κάτι που ξέρουμε με βεβαιότητα. Είναι αυτό το σπαρακτικό «μη με αφήσετε να πεθάνω», τα τελευταία λόγια του Ούγκο Τσάβες προτού αφήσει την τελευταία του πνοή, ακόμη μια απόδειξη ότι ο θάνατος παραμένει το μεγάλο τραύμα του πολιτισμού μας. Αυτόν τον θάνατο προσπαθεί να νικήσει ο Ντέβιντ Μπέντγουντ εφευρίσκοντας έναν αθάνατο ψηφιακό εαυτό και να νικήσουμε και όλοι οι υπόλοιποι με δεκάλογους υγιεινής ζωής. Εναν τέτοιο δεκάλογο δημοσίευσε ο Guardian (επίσης την επομένη του θανάτου του Τσάβες). Η πιο πρωτότυπη πρόταση από τις δέκα είναι να μεταναστεύσουμε στην Ιαπωνία, τη χώρα με το μεγαλύτερο προσδόκιμο μιας ζωής χωρίς προβλήματα υγείας. Σουρεαλιστική όσο και ο αθάνατος ψηφιακός εαυτός μας.