e-mail

«Φά’ το, το σπληνάντερο, Τάκη μου!»

Κυρία Φοίβη μου, καλησπέρα.

Μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών εξελίξεων (χάσαμε και τον Τσάβες), δεν είδα να σχολιάζεται αρκετά από εσάς ή τους αναγνώστες σας το κρέας αλόγου που τρώμε σώνει και καλά για να κερδίζουν κάποιοι. Δεν είμαι από εκείνους που θα πουν ότι είναι ανθυγιεινό, άλλωστε οι μανάδες μας θυμούνται πως φάγαμε στην Κατοχή μπόλικο, αλλά πως τουλάχιστον δικαιούμαστε να ξέρουμε τι είναι αυτό που τρώμε και όχι να το ονομάζουν όπως θέλουν (μοσχάρι, βοδινό και πάει λέγοντας) κάποιοι επιτήδειοι που μένουν ανεξέλεγκτοι στην Ελλάδα.

Περιμένοντας το σχόλιό σας,
Ελπίδα Μπαταχτσή

Το ωραιότερο σχόλιο που έχω ακούσει τελευταία γι’ αυτό, αγαπητή Ελπίδα, είναι ένα σύντομο χαριτωμένο ανεκδοτάκι: «Ελληνας είναι αυτός που τρώει με ευχαρίστηση πατσά, κοκορέτσι και σπληνάντερο, αλλά σοκάρεται με το κρέας αλόγου!»

Νεραντζοσπαρμένα και ραντζογεμάτα

Αγαπητή Φοίβη.

Πολύς ντόρος γίνεται τελευταία γύρω από την κατάσταση στα μεγάλα νοσοκομεία, με την υπερπληθώρα και την ακαταστασία των επειγόντων περιστατικών αλλά και τη συμφόρηση στους θαλάμους μετά την επείγουσα εισαγωγή ασθενών. Οι λόγοι τους οποίους αναφέρουν συνήθως άνθρωποι των νοσοκομείων είναι κατανοητοί. Υπάρχουν όμως και αρκετοί άλλοι αφανείς, που μάλλον σκοπίμως αποφεύγεται να βγουν προς τα έξω από τους συνδικαλιστικούς κυρίως εκπροσώπους.

Ας ακολουθήσουμε την πορεία ενός υποθετικού ασθενούς – ας πούμε πολυτραυματία – που προσάγεται με το ασθενοφόρο. Εξετάζεται άμεσα από γιατρό – συνήθως ειδικευόμενο – ο οποίος πλην των άλλων υποπτεύεται ενδοκοιλιακή αιμορραγία. Καλείται ο εφημερεύων χειρουργός. Μέχρι να εμφανιστεί, ο ασθενής πονάει, διαμαρτύρεται. Ο χειρουργός εμφανίζεται και κάνει παρακέντηση κοιλίας του ασθενούς για να δει αν υπάρχει αίμα. Η παρακέντηση είναι, ας πούμε, αρνητική και συνιστάται εξέταση από ορθοπεδικό, διότι υπάρχει υποψία καταγμάτων. Ο ορθοπεδικός ζητάει ακτινογραφίες οι οποίες μπορεί να πάρουν καμιά ώρα ή και περισσότερο. Στο μεταξύ σκέπτεται ότι η κλινική του είναι σχεδόν γεμάτη και προσπαθεί να κατευθύνει τον ασθενή σε άλλο τμήμα.

Τραύματα στο πρόσωπο ή στο κεφάλι θεωρούνται αιτία κλήσης νευροχειρουργού, που συνήθως δεν είναι και τόσο εύκολο να τον φέρεις στα επείγοντα. Αν ο προηγούμενος είχε την πρόνοια να παραγγείλει ακτινογραφίες και του κρανίου έχει καλώς, αλλιώς ξανά-μανά ο ασθενής στον ακτινολόγο! Τελικά κάποιος από τους υπεύθυνους συναινεί στην εισαγωγή στο τμήμα του, συχνά όχι χωρίς παζαροκαβγάδες.

Διάβαζα πρόσφατα για έναν ασθενή ο οποίος εισήχθη 12 ώρες μετά την προσέλευσή του στα επείγοντα. Είναι απορίας άξιο γιατί σ’ όλα αυτά τα ιδρύματα δεν παρακολουθούν αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές, όπως το λεγόμενο «ΕR».

Η συνέχεια της οδύσσειας του υποθετικού ασθενούς λαμβάνει χώρα μετά την εισαγωγή. Η τοποθέτηση του σε κρεβάτι ή ράντζο μέσα σε δωμάτιο ή στον διάδρομο εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όχι απαραιτήτως πραγματικών ελλείψεων. Υπάρχουν άδεια κρεβάτια; Και αν ναι, ποιος είναι ο προορισμός τους; Ισως για ασθενείς που θα κάνουν εισαγωγή αύριο και θα είναι κάπως… private (ιδιωτικοί) και θα προορίζονται για χειρουργείο, οπότε το δωμάτιο τους περιμένει. Υπάρχει επίσης η περίπτωση την προηγουμένη της εφημερίας να αποφασίζεται να παραμείνουν μερικοί ασθενείς μια-δυο ημέρες παραπάνω απ’ όσο έχουν ανάγκη. Γιατί αλλιώς θα μείνουν άδεια κρεβάτια και ελλοχεύει ο κίνδυνος να καταληφθούν από άλλη (γειτονική) κλινική. Αλλωστε η συχνή… κενότης κρεβατιών μπορεί να αποτελέσει κίνδυνο για υποβάθμιση της κλινικής και (μόνιμη) μείωση των κρεβατιών της.

Η παρουσία ράντζων στους διαδρόμους δικαιολογείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνο το πολύ για λίγες ώρες, μέχρι να βρεθούν άδεια κρεβάτια σε άλλα τμήματα. Η απαράδεκτη θέα τους σε διαδρόμους και αίθουσες αναμονής εξυπηρετεί συνήθως σκοπιμότητες και δεν οφείλεται στην πραγματική έλλειψη κρεβατιών. Ετσι καθιερώθηκε πλέον η εικόνα της τηλεοπτικής κάμερας που καταγράφει απαιτήσεις των συνδικαλιστών για αύξηση του προσωπικού και βελτίωση όρων εργασίας, ή κατηγορίες για το «υπό διάλυση ΕΣΥ» και πάει λέγοντας.

Αγαπητή Φοίβη, μια ματιά μόνο στον μέσο όρο άδειων κρεβατιών ανά νοσοκομείο θα πείσει κάθε αμφιβάλλοντα ότι τα κρεβάτια συνολικά όχι μόνο είναι υπεραρκετά, αλλά ότι υπάρχει δυνατότητα να μειωθούν σχεδόν στο μισό. Ετσι μπορούν να έρθουν σε αντιστοιχία με ευρωπαϊκούς (και αμερικανικούς) μέσους όρους. Επιπλέον, ας ληφθεί υπόψη και ο μέσος όρος παραμονής του ασθενούς στο νοσοκομείο, ο οποίος εν Ελλάδι συνήθως υπερβαίνει κατά πολύ τα ξένα στάνταρ. Κακά τα ψέματα! Ο εξορθολογισμός μπορεί να κάνει θαύματα στη βελτίωση του καθιερωμένου «χάους» των νοσοκομείων μας.

Ας ελπίσουμε ότι το καταραμένο πολιτικό (και άλλο) κόστος θα πάρει τον κατήφορο για να δούμε καλύτερες ημέρες.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Απόστολος Σ., γιατρός

Ασχετο, αγαπητέ Απόστολε, αλλά η πλούσια ελληνική μουσική παράδοση έχει για όλα απαντήσεις ζηλευτές. Αφιερωμένο το παραδοσιακό των νοσοκομειακών… ράντζων: «Περιβόλι ν’ είχα, η πάπια μ’, περιβόλι ν’ είχα, περιβόλι ν’ είχα νεραντζοσπαρμένο. / Νεραντζοσπαρμένο, η πάπια μ’, νεραντζοσπαρμένο. Νεραντζοσπαρμένο και στ’ άνθη γεμισμένο».