e-mail

Μπούνγκα-μπούνγκα και όποιος αντέξει…

Αγαπητή Φοίβη,

Καλά, εμάς μας ψέκασαν (κατά δήλωση του ΑΝΕΛέητου αρχηγού) με… μερκελόσκονη και εκλέξαμε αυτούς που εκλέξαμε στη δεύτερη και στην τρίτη εκλογική θέση τα γνωστά κόμματα.

Εκείνους τους Ιταλούς με τι τους ράντισαν και εξέλεξαν έναν Μπέπε, κωμικό, και έναν μπούνγκα-μπούνγκα καρδιοκατακτητή;

Τι θέση μπορούν να έχουν, σε ένα κράτος που γέννησε έναν Μπερλινγκουέρ και έναν Τολιάτι, τέτοια φαιδρά πρόσωπα;

Ετσι εξηγείται γιατί παραμερίστηκαν ως… πολύ «σοβαροί», για να κυβερνήσουν προσωπικότητες με αξιόλογη προσφορά όπως ο Μάριο Μόντι και ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι: αυτή είναι η Ιταλία! (κατά το σημιτικό: «Αυτή είναι η Ελλάδα!»).

Είναι λυπηρό για τους φίλους και γείτονές μας να μην αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τη δύσκολη οικονομική περίοδο που περνάει η χώρα τους, που βρίσκεται και αυτή στα πρόθυρα του «κακού» Μνημονίου. Προς μεγάλη μου έκπληξη, παρατηρώντας τον εκλογικό χάρτη της Ιταλίας πρόσεξα πως Μπερλουσκόνι δεν ψήφισε μόνο η Βόρεια, βιομηχανική πλούσια Ιταλία (με την οποία υπήρξε συμμαχία με τη Λέγκα του Βορρά), αλλά και η Νότια και φτωχή Ιταλία (η άλλοτε ακμάζουσα Magna Grecia), μαζί με τη Σικελία! Φαίνεται ότι ο Σίλβιο έχει καταφέρει να έχει καλές σχέσεις με την Cosa Νostra, δηλαδή όλες τις μαφιόζικες συμμορίες του Νότου, που έχουν στα χέρια τους όλη την εξουσία αυτών των περιοχών.

Ας ελπίσουμε ότι αυτή την κατάντια της γείτονος δεν θα την μιμηθούν και οι έλληνες ψηφοφόροι στο μέλλον (με κανένα Λάκη στη θέση του Γκρίλο) ώστε να αναφωνήσουμε και εδώ: «Una faccia, una razza»!

ΥΓ: Εκφράζω, μέσω της στήλης, τη βαθιά θλίψη μου για τον άδικο χαμό των δύο νέων φοιτητών και τα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειές τους με ευχή για ταχεία ανάρρωση και των άλλων παιδιών. Ευελπιστώ ότι οι διάφοροι «πολιτικάντηδες» και «δημοσιογραφίσκοι» δεν θα καπηλευτούν ένα τόσο δυσάρεστο γεγονός, που βύθισε τη χώρα στο πένθος.

Φιλικά. Con molti augurii,
Μάρα Σ., Κηφισιά

Αμ τα έχουν καταγγείλει ασκαρδαμυκτί, αυθωρεί και παραχρήμα, αγαπητή Μάρα, οι Αρτέμης και Ευθύμης από τα μαύρα τα πεντάγραμμα, αλλά δεν έχει αυτιά να τους ακούσει το κακό κατεστημένο του ψεκασμού: «Αεροπλάνα που πάνω τους δε φέρουν αναγνωριστικά / μας ψεκάζουν από ψηλά με χημικά συστηματικά, / Φθόριο και χλώριο σε πολύ μεγάλα ποσοστά / εντοπίζεται μέσα στα πόσιμά μας ύδατα, σωστά; / Τεχνητά δημιουργημένοι ιοί και βακτήρια συχνά / πυκνά ξεφεύγουνε μέσα από τα εργαστήρια. / Σκόπιμα γεμάτη η αγορά με μεταλλαγμένα τρόφιμα / κάποιοι θέλουν να αλλοιώσουν τον γενετικό μας κώδικα. / Παρεμβαίνουνε στα κλιματολογικά φαινόμενα / βιονικές δυνάμεις εναντίον μας και όπλα αθόρυβα. / Μας βομβαρδίζουν με υποσυνείδητα μηνύματα / υπνωτικές υποβολές, ναρκωτικά και μικροκύματα. / Ακόμα βιοτσίπ ενέσιμα και εγκεφαλικά εμφυτεύματα». Ομως το δίδυμο των ραπ (ας το πούμε) καραμπουζουκλήδων την έχει έτοιμη την απάντηση του Ελληναρά: «Παρ’ όλα αυτά δεν μπορούνε να μας κάνουνε τίποτα!» Γιατί, λέει, παρότι βιοτσιπιάσαμε πια, «ανακτούμε την ηλιακή μας φύση». Αμ καλά τα ‘λεγε ο Γούντι ο Αλεν: «Κράτα λίγη τρέλα και για την εμμηνόπαυση»!

Να τα, να τα, τα βαρυσήμαντα

Κυρία Φοίβη, χαίρετε.

Οπως όλοι οι διάγοντες την τρίτη και τέταρτη ηλικία της ζωής, έτσι κι εγώ ωσάν τιμωρία αναγκάζομαι να υφίσταμαι την ακατάσχετη γλωσσαλγία κατά πάντων των μη αρεστών, αυτών που σήμερα υπομένουν το άχθος, την αντιπάθεια και την ύβρη όλου του λαού που πραγματικά πληρώνει λάθη, παραλείψεις και αβελτηρία γνώσης και πρόβλεψης.

Τρία χρόνια γνωρίζαμε τα πάντα και πληρώναμε με δάκρυ και πόνο την οικονομική κρίση, η οποία αρκετούς μας έφερε στην έσχατη ένδεια.

Τα νιώσαμε στο πετσί μας. Ελεος όμως, φτάνει πια, φωνάζουμε προς όλα τα πρωινάδικα. Πρώτα οι παρουσιαστές και στη συνέχεια όλα τα φιλοξενούμενα, τραβάτε με κι ας κλαίω, πάνελ με πολιτικούς της αντιπολίτευσης και καθηγητές πανεπιστημίων που δεν είχαν την τύχη να εμπλακούν στα εδάφη της εξουσίας δραττόμενοι κάποια ευκαιρία όπως έπραξε η πλειονότητα των συναδέλφων τους.

Ετσι αυτές οι τρεις κατηγορίες και η κάθε μία με την ιδιαιτερότητα του δικού της συμφέροντος επιτίθενται ανελέητα κατά των κυβερνήσεων, που στα χέρια τους έτυχε να σκάσει η βόμβα της οικονομικής κρίσης με ποικιλία ατράνταχτων επιστημονικά αποδεδειγμένων ντοκουμέντων.

«Για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα», λέει το τραγούδι. Για το αίτιο τσιμουδιά, όπως και για τον τρόπο που θα απαλλαγούμε. Το σλόγκαν «θα τα πάρουμε από τους πλουσίους» έγινε πλέον σαρκαστικός λόγος. Η οικονομική κρίση με θύματα ακτήμονες, τους ελεύθερους εργάτες, τους μικροεπιχειρηματίες και ανθρώπους όπως λέμε του ποδαριού, πλασιέ, μεσίτες κ.λπ. έγινε σημείο αντιλεγόμενο μαζί με τους μισθωτούς και συνταξιούχους που καθημερινά παριστάνουν τον Ατλαντα σηκώνοντας όχι τη Γη αλλά τα δημόσια ελλείμματα.

Με εκτίμηση, Βασίλης Λαρισαίος

Σσσσσσσ, λίγη ησυχία, αγαπητέ Βασίλη. Για να ακουστεί πλησίστια η βαρυσήμαντη δήλωση-διάγνωση του Κώστα Σόμμερ πως «δυστυχώς, οι Ελληνες δεν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον». Προσ’χή!