«Βάλε κι έναν σταυρό σ’ αυτόν»

«Ο Γιάννης πού είναι πια;» ρωτά με ανυπομονησία ένας σύνεδρος από την περιφέρεια που έσυρε τη βαλίτσα του μέχρι το ΣΕΦ. «Ε! Ακόμη σταυρώνει…» του απαντά ο πενηντάρης φίλος του. Περιμένουν και οι δυο στο πάρκινγκ να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής. Θα περιμένουν όμως για αρκετή ώρα, μια και η ουρά για να μπουν οι ψηφοφόροι στην πράσινη αίθουσα με τα παραβάν είναι μεγάλη. Φαίνεται σαν η ψηφοφορία να ήταν η στιγμή που όλοι περίμεναν επί τρεις ημέρες στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Οι γκρίνιες των προηγούμενων ημερών έχουν καταλαγιάσει. Την Κυριακή δεν κυκλοφορούν χαρτιά, ούτε προτάσεις. Δεν τσακώνονται στα πηγαδάκια για το 20% ή το 30%. Ενα πράγμα τους απασχολεί: ποιοι θα είναι στη νέα Κεντρική Επιτροπή. «Κάναμε Συνέδριο για να ξεκινήσουμε από την αρχή. Το πώς θα γίνει αυτή η αρχή θα φανεί από το ποιοι θα είναι στην Κεντρική Επιτροπή και τι θα κάνουν», λέει ένας από αυτούς. Η πλειονότητα δεν εκφράζει ανησυχίες περί της φυσιογνωμίας του Κινήματος ή της συμμετοχής ή μη στην κυβέρνηση. Η φράση που ακούγεται πιο συχνά από τα περισσότερα στόματα είναι «βάλε κι έναν σταυρό στον…». Κάποιοι κάνουν καμπάνια φωναχτά, άλλοι ψιθυριστά. Κοινή προτροπή προς τους συντρόφους τους ασχέτως του μπλοκ που ανήκουν; «Να εξαντλήσεις το 20%».

Υπάρχει όμως και η μειοψηφία που παραπονιέται. Αυτοί που δεν ικανοποιήθηκαν από το Συνέδριο. Οπως δυο γηραιοί σύνεδροι που λέει ο ένας στον άλλο: «Υποτίθεται ότι τους ακούσαμε. Υποτίθεται ότι τους κρίναμε. Ολα είναι υποτίθεται. Προσχηματικά».

Στις 13.00 στον χώρο στάθμευσης του σταδίου γίνεται χαμός. Οι οδηγοί ταξί έχουν ορθώς διαισθανθεί μια επαγγελματική ευκαιρία και έχουν δημιουργήσει μια αυτοσχέδια πιάτσα. Οι αστυνομικοί εκτελούν καθήκοντα τροχονόμου και προσπαθούν να βρουν χώρο για τα πούλμαν που έρχονται να παραλάβουν τους συνέδρους από την επαρχία. Μια κυρία κάνει κατήχηση στη φίλη της για την εσωκομματική αντιπολίτευση ενώ προχωρούν αγέρωχες να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. «Να καταλάβουν όλοι ότι πάνω από το κόμμα είναι η πατρίδα. Κι όταν η Ελλάδα κινδυνεύει, το κόμμα περισσεύει», λέει με στόμφο.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΣΚΟΠΕΥΤΕΣ. Και στις δυο πλευρές της εισόδου του «αιθρίου» – όπως βαφτίστηκε στην πασοκική διάλεκτο ο χώρος του κυλικείου – έχουν πάρει θέσεις ελεύθερων σκοπευτών οι παρατρεχάμενοι των υποψηφίων. Σχεδόν κανείς δεν περνά αν δεν πάρει από τα χέρια τους την απαραίτητη καρτ-βιζίτ με το όνομα του υποψηφίου που προμοτάρουν. Σταματούν όποιον περνά και ρωτούν: «Εχετε περιθώριο μιας ψήφου;». Κι ύστερα, μονότονα, «Ψηφίσατε;». «Εσείς, εσείς… Ψηφίσατε;».

Ξαφνικά, κατά τις 13.30 κάποιοι προσπαθούν να πλησιάσουν την είσοδο. Ακούγεται ότι έχει φτάσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Η υποδοχή δεν είναι τόσο θεαματική όσο του Σαββάτου, όμως και πάλι ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χρειάζεται αρκετά λεπτά για να διανύσει μερικά μέτρα, μια και πολλοί σπεύδουν να του σφίξουν το χέρι. Εκείνος, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, μοιράζει στους θαυμαστές του ατάκες του τύπου «να ‘σαι καλά».

Την ίδια ώρα σε ένα απόμερο πηγαδάκι γηραιών συνέδρων εκφράζεται ένα ακόμη παράπονο. Κοινό σε αρκετούς από τους παλαίμαχους, που θυμούνται την «ένδοξη δεκαετία του 1980». Συζητούν για τον πρώην και τον νυν αρχηγό. Με πίκρα επισημαίνουν πως «δεν υπάρχουν πια ηγετικές φυσιογνωμίες». «Ενας ήταν», λένε. Τα ονόματα περιττεύουν.