Οι «ωραίοι» των ορέων

Αν για τον γάλλο περιηγητή του 19ου αιώνα Ανρί Μπελ «η Ελβετία δεν έχει τίποτα παραπάνω- να δείξει», για τον ελβετό φωτογράφο Φρεντ Μπουασονά, που τριγύρισε την Ελλάδα από άκρη σ’ άκρη και κατέκτησε πρώτος τον Ολυμπο μαζί με τον Χρήστο Κάκαλο το 1913, «κανένα έθνος δεν έχει έναν τόπο ταξιδευτή που να μπορεί να συγκριθεί με την περιοχή του Ολύμπου». Ξεπερνώντας κανείς τα τουριστικά στερεότυπα που τον οδηγούν κατευθείαν στις ελληνικές παραλίες και τα νησιά, οι ηπειρωτικές περιοχές της χώρας μας κρύβουν στα άγρια ορεινά τοπία φυσικούς θησαυρούς που περιμένουν να τους ανακαλύψει ο αποφασισμένος ταξιδιώτης. Ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος (www.basecamb.gr), ενώ σπούδασε τεχνολόγος μηχανολόγος και έχει δίπλωμα αθλητικού προπονητή, εξαιτίας του πάθους του για τα βουνά ασχολήθηκε  επαγγελματικά με την ορειβασία. Σήμερα, με περισσότερα από 20 χρόνια δράσης στο βουνό, έχει στο ενεργητικό του πολλές αναρριχήσεις σε πάγο και βράχο, εξερευνήσεις φαραγγιών, διασχίσεις με ορειβατικά σκι και ορειβατικές αποστολές στα Ιμαλάια.  

Επίσης, είναι αντιπρόεδρος του Σωματείου Οδηγών Βουνού, το οποίο έχει 22 ενεργά μέλη, και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής ορειβασίας, καθώς ήταν ο αρχηγός της εξαμελούς ομάδας τής νότιας πλευράς, της πρώτης ελληνικής ομάδας που κατέκτησε το Εβερεστ (8.848 μ.) τον Μάιο του 2004.

Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το Εβερεστ, τον Σεπτέμβρη του 2003, συμμετείχε σε ακόμα μια αποστολή στα Ιμαλάια. Συγκεκριμένα στην κορυφή Νταουλαγκίρι (8.167 μ.). «Εκείνη την ημέρα θα έπρεπε να έχω πεθάνει», λέει και συνεχίζει : «Ηταν τότε στην Νταουλαγκίρι. Βρισκόμασταν στα 7.750 μ. μαζί με τον Μπάμπη Τσουπρά, ίσως τον καλύτερο ορειβάτη των ημερών μας, και ετοιμαζόμασταν για κορυφή. Ομως λόγω κούρασης, αντί να ξεκινήσουμε στις 3 το πρωί, ετοιμαστήκαμε στις 6. Αν και του είπα τις αντιρρήσεις μου, αρχικά τον ακολούθησα, όμως σύντομα κατάλαβα ότι η νύχτα και η συνηθισμένη γι’ αυτά τα υψόμετρα θύελλα θα μας προλάβαιναν στο βουνό. Εγώ γύρισα στη σκηνή, ενώ ο Μπάμπης συνέχισε. Τελευταία φορά που τον είδαν ήταν λίγο πάνω από τα 8.100 μέτρα, με τη θύελλα που εν τω μεταξύ είχε ξεσπάσει να καλύπτει τα πάντα σε λίγα λεπτά. Δεν βρέθηκε ποτέ», λέει και η φωνή του χαμηλώνει.     

Στην ερώτηση ποια διαδρομή θα πρότεινε, ήταν σαφής και αδιαπραγμάτευτος. «Στον Ολυμπο! Δεν νοείται να υπάρχει Ελληνας που να μην έχει ανέβει στο μυθικό βουνό. Ερχονται από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, από την Αυστραλία και την Αμερική για να κάνουν εκεί ορειβασία. Γνωρίζουν μάλιστα όλοι την ιστορία του».

Οι κίνδυνοι της κορυφής

Ο Χρήστος Λάμπρης (www.gusesthousekedros.com), που τα τελευταία χρόνια ζει και δραστηριοποιείται στα Τζουμέρκα, αναφέρεται στην πρώτη επαγγελματική ανάβαση που έγινε στη χώρα μας. «Εγινε στα Μετέωρα, τότε που ο όσιος Αθανάσιος, στα μέσα του 14ου αιώνα, προσέλαβε κάποιον ντόπιο οδηγό να τον βοηθήσει να σκαρφαλώσει στο Μεγάλο Μετέωρο όπου ίδρυσε το πρώτο μοναστήρι, τη Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος». Πώς μπήκε ο ίδιος σε αυτό το περιπετειώδες, ιδιαίτερο επάγγελμα; «Ξεκίνησα από τη σχολή ορειβασίας του ΕΟΣ Αθηνών. Η επαγγελματική μου όμως ενασχόληση άρχισε με την Τrekking Ηellas το 1986, όταν φτιάξαμε τα πρώτα πακέτα ορεινού τουρισμού, τα οποία αρχικά απευθύνονταν μόνο σε ξένους. Αργότερα ήρθαν και Ελληνες. Τότε ήταν που συχνά ακούγαμε “πόσα μου δίνεις για να έρθω μαζί σου”», λέει γελώντας. «Σταδιακά όμως», συνεχίζει, «όσο η ζωή της πόλης γινόταν όλο και πιο αγχωτική, η ανάγκη της απόδρασης για ανθρώπους που δεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις ασφάλειας αύξησε τη ζήτηση επαγγελματιών οδηγών βουνού».

Και αυτός έχει γράψει τη δική του ιστορία στην ελληνική ορειβασία καθώς συμμετείχε στην πρώτη ελληνική αποστολή στα Ιμαλάια το 1985, που είχε όμως τραγική κατάληξη: μια χιονοστιβάδα στην Αναπούρνα τους παρέσυρε, με αποτέλεσμα να χαθούν δύο από τους έλληνες ορειβάτες. «Εγώ ζω κατά λάθος», λέει ο Χρήστος και προσθέτει: «Παρασύρθηκα περίπου 600 μέτρα στην πλαγιά, αλλά σώθηκα. Από τότε ξαναπήγα στα Ιμαλάια, στις Ανδεις, στην Ανταρκτική, γιατί το βουνό είναι για μένα τρόπος ζωής και τα Τζουμέρκα είναι σαν προέκταση του εαυτού μου. Δεν με νοιάζει που άφησα τη ζωή της πόλης. Εδώ δεν νιώθω μοναξιά, οι άνθρωποι της φύσης ποτέ δεν νιώθουν μοναξιά».  

Συνεχίζοντας με τη σιγουριά του επαγγελματία, προτείνει την ανάβαση στην κορυφή των Τζουμέρκων Καταφίδι (2.393 μ.). «Για κάποιον που ενδιαφέρεται», λέει, «είναι μονόδρομος και ενώ είναι αρκετά απαιτητική, σε αποζημιώνει με την απίστευτη θέα που προσφέρει».  

Ο Αλέκος Τσιλογεώργης (www.mountain-world.gr) από την Καβάλα μας λέει ότι είναι τυχερός που ζει κοντά στην οροσειρά της Ροδόπης. «Μέσα από φαράγγια και δασικές εκτάσεις μπορούμε να διασχίσουμε το δάσος Καράντερε, όπως λένε οι Δραμινοί το Δάσος Ελατιάς, και να δούμε αγριόγιδα, ζαρκάδια και με λίγη τύχη ακόμη και αρκούδα!». Ο έμπειρος οδηγός διευκρινίζει ότι αυτά τα άγρια ζώα νιώθουν φόβο όταν βρεθούν απέναντι σε άνθρωπο και δεν επιτίθενται, εκτός αν κάποιος πλησιάσει τα μικρά τους. Εχει όμως και άλλη, πιο πρωτότυπη πρόταση. «Την κορυφή του Υψάριου (1.206 μ.) που βρίσκεται στη Θάσο. Η πορεία διαρκεί περίπου 4-6 ώρες, αλλά στο τέλος βλέπεις πανοραμικά όλο το νησί!».

Ενα από τα σημαντικότερα δάση, που είναι και Εθνικός Δρυμός της χώρας μας, τη Βάλια Κάλντα, μας προτείνει ο Αποστόλης Διανέλος (www.venetikos.gr) από τα Γρεβενά. «Ξεκινώντας από τον πυρήνα της Βάλια Κάλντα και ακολουθώντας το Αρκουδόρεμα, θα χρειαστεί να περπατήσει κάποιος περίπου 5 ώρες έως το χωριό Βωβούσα».

Ο Φώντας Σπινθάκης (www.cretanadventures.gr), αν και σπούδασε οικονομικά μαθηματικά, αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτό που πραγματικά αγαπούσε, δηλαδή την ορειβασία και τις δραστηριότητες στη φύση. Από χόμπι αρχικά άνοιξε το γραφείο εναλλακτικού τουρισμού το 2001, αλλά η μεγάλη ανταπόκριση που συνάντησε τον έκανε να ασχοληθεί επαγγελματικά. «Ομως τώρα, λόγω κρίσης, οι πελάτες έχουν μειωθεί σημαντικά. Οι συμμετοχές στις παιδικές κατασκηνώσεις αλλά και στα οικογενειακά προγράμματα είναι λίγες».

Παρ’ όλα αυτά, είναι αισιόδοξος καθώς ο τόπος του – η Κρήτη – είναι δημοφιλής προορισμός, με τις πεζοπορικές διαδρομές που προτείνει να καταλήγουν στο πέλαγος. «Ακολουθούν σε μεγάλο τμήμα τους το διεθνές μονοπάτι Ε4 που διασχίζει την Κρήτη», λέει. «Ενα συνηθισμένο πρόγραμμα διαρκεί 2 έως 8 ημέρες και όλες οι διαδρομές περνούν από τρία φαράγγια – της Αγίας Ειρήνης, της Σαμαριάς και της Αράδαινας -, που και τα τρία καταλήγουν σε παραλίες».  

Ως προς τους κινδύνους και τα απρόοπτα που μπορεί να ανακύψουν σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος μας λέει: «Κίνδυνοι υπάρχουν ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Ακόμα όμως και στην πιο απλή διαδρομή δίνουμε εκπαιδευτική διάσταση διδάσκοντας κανόνες ασφαλείας. Τη φύση δεν μπορείς να τη νικήσεις, γι’ αυτό και δεν προχωράς με άλματα, αλλά με προσεκτικά βήματα και με τακτική εξάσκηση. Ετσι αποκτάς καλή φυσική κατάσταση, μαθαίνεις την τεχνική, μειώνεις τις πιθανότητες ατυχήματος και παρατείνεις τα όριά σου. Αυτό κάναμε και στην κατάκτηση του Εβερεστ».

«Ακόμα και στα διαλείμματα κάποιας πορείας», λέει και ο Αποστόλης Διανέλος, «διδάσκουμε αυτούς που συμμετέχουν, τους τονίζουμε να τηρούν τους κανόνες ασφαλείας, να μην υπερεκτιμούν τις δυνατότητές τους, αλλά και να δείχνουν υπέρτατο σεβασμό στη φύση».  

Προσωπικές ιστορίες

«Το δυσκολότερο που έχω αντιμετωπίσει», λέει ο Φώντας Σπινθάκης, «ήταν το αλλεργικό σοκ που έπαθε μια πελάτισσα από φάρμακο που της έδωσε κάποιος συνοδοιπόρος καθώς εκείνη είχε ξεχάσει τα δικά της και αναγκάστηκα να τη μεταφέρω με πλοιάριο στο κοντινότερο νοσοκομείο».

«Ο ασφαλέστερος τρόπος να μην κινδυνεύεις στο βουνό», λέει ο Χρήστος Λάμπρης, «είναι να μην πηγαίνεις στο βουνό. Τότε όμως ίσως κινδυνεύεις από άλλα ζητήματα, όπως καρδιαγγειακά, άγχος, μικρή αυτοπεποίθηση», λέει με έμφαση. «Θα αναφέρω όμως», συνεχίζει, «μια αστεία ιστορία που μου συνέβη σε μια ανάβαση στη Δρακόλιμνη της Τύμφης. Είχαμε στην ομάδα μια νεαρή κυρία που συμμετείχε μόνο και μόνο επειδή επέμενε ο άνδρας της. Σε όλη τη διαδρομή, ενώ περπατούσε, γκρίνιαζε και μιλούσε ασταμάτητα. Μέχρι που κάποια στιγμή, μιλώντας και εισπνέοντας έντονα από το λαχάνιασμα, ρούφηξε και κατάπιε μια… μύγα. Ως επαγγελματίας οδηγός θα έπρεπε να διατηρήσω την ψυχραιμία μου, δεν άντεξα όμως και έπεσα κάτω από το γέλιο».

«Ομως θέλω να επισημάνω ακόμα κάτι», λέει ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος. «Τη μοναδική ελληνική ανάβαση στο Εβερεστ την κινηματογράφησε ο Παύλος Τσιαντός, σκηνοθέτης-κινηματογραφιστής αλλά και ορειβάτης, μεταφέροντας όλο αυτόν τον εξοπλισμό σε τόσο αντίξοες συνθήκες. Το ντοκιμαντέρ – “Από τον Ολυμπο στο Εβερεστ” (http://www.fromolympustoeverest.com) – θυμίζει ότι το αδύνατο με προσπάθεια και επιμονή γίνεται δυνατό»».

Είναι κάποιες φορές που, μιλώντας με αυτούς τους ανθρώπους, σου δίνεται η ευκαιρία να οραματιστείς, να ονειρευτείς, ίσως και να εμπνευστείς προκειμένου να κατακτήσεις τη δική σου απόκρημνη κορυφή. Το προσωπικό σου Εβερεστ.       n