Ο Σάκης και ο Λάκης: Ιστορίες παράλληλες

Ο ΣΑΚΗΣ…

TO ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ
«Ξύπνα βρε. Ξύπνα βρε χαμένο!». Το ξυπνητήρι του κινητού χαλάει τον κόσμο. Σημάδι ότι είναι 7.15 το πρωί. Ακούω τα βήματα της από πάνω , τακ-τακ με την τακούνα, να ετοιμάζει βιαστικά τα παιδιά της και να ετοιμάζεται να φύγει για δουλειά. «Αι σιχτίρ, θα σηκωθώ»!Ανάβω τσιγάρο, βάζω το μπρίκι για καφέ και τρέχω στο μπάνιο για να ρίξω λίγο νερό στη μούρη μου. Δέκα μήνες που έχω πάρει το μεταπτυχιακό και ακόμα δεν το αντέχω. «Θεέ μου που μ’εριξες;» Η πρώτη σκέψη κάθε πρωινό. Ανοίγω την μικρή τηλεόραση που είναι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Γειτόνισσα με τα άπλυτα πιάτα του νεροχύτη. Μαύρες ειδήσεις από τις δημοσιογραφικές εκπομπές. Πρωί-πρωί.! Πώς να γελάσει το χειλάκι μας; Τεσπά, θα κάνω λίγο ζάπινγκ όσο θα καπνίζω τα τέσσερα τσιγάρα μου. Υπολογίζοντας την εξέλιξη του καιρού που θα κάνει σήμερα, διαλέγω βιαστικά ένα πουλόβερ από τη λαική και το τζιν από το Ζάρα. Σηκώνω με δύναμη την εξώπορτα που έχει σκεβρώσει από την υγρασία και «βρίσκει» στο πάτωμα, και ανεβαίνω τις σκάλες προς την είσοδο της πολυκατοικίας. Με ελαφρύ στομάχι. Πού να βρω λεφτά για κάνα Μόλτο. Θα πληρωθώ τέλος της άλλης βδομάδας. Τουλάχιστον να έχω για να αγοράσω καπνό και χαρτάκια.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ
8.45 π.μ. «Λέω μια χαμογελαστή καλημέρα στον προϊστάμενο. «Πάλι άργησες Σάκη» μου λέει με υφάκι. Φοράω την λεκιασμένη λευκή μπλούζα του τυρά (πρέπει να την πάω στη μάνα μου να την πλύνει) και ξεκινάω. Ευτυχώς ακόμα δεν έχει πλακώσει ο κόσμος. Κάνω όπως πάντα γρήγορα. Μόνος μου στον πάγκο, ξέρω ότι σε λίγη ώρα θα τρέχω σαν το Βέγγο. Μέχρι τις 6.30 να κόβω τυριά, και μετά, μέχρι το κλείσιμο να κατέβω στο υπόγειο να βοηθήσω στις κούτες. Να γεμίσουν τα ράφια. Για 450 ευρώ τον μήνα, και με τα μισά ένσημα. Ο προϊστάμενος να λέει «Πες και δόξα τω Θεώ, που έχεις δουλειά» Διάλειμμα για φαγητό δεν προβλέπεται. Στα κλεφτά κόβω λίγο Κρητική γραβιέρα και τρεις φέτες καπνιστό χοιρινό. Θυμάμαι το τραγούδι των Κατσιμιχαίων «για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά…» Σχολάω. Στο δρόμο σταματάω για δύο χοτ-ντογκ, 0,90 το ένα. Καλή φάση, νόστιμα, φτηνά και χορταστικά. Πάω σπίτι. Τα τρώω με βουλιμία. Με μισό λίτρο κόκα-κόλα. Πάει με όλα…

ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Βαριέμαι. Τσεκάρω το κομπιούτερ. Ακόμη δεν μπήκε ο διπλανός, να «κλέψω» από τη σύνδεσή του στο Ιντερνετ. Ανοίγω και την τηλεόραση χωρίς ήχο. Και το ραδιόφωνο για κανά ροκάκι. Άσε, θα την περάσω στο κομπιούτερ. Όπου νάναι θα ανοίξει το ίντερνετ ο διπλανός. Αγαπάει μία που γνώρισε στο chat.

Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΚΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Μια κατσαριδούλα-η μικρή Τερέζα- σκάει μύτη κάτω από το κρεβάτι μου. Την κόβω να πηγαίνει προς τον- βρώμικο- νεροχύτη. Βαριέμαι να τον καθαρίσω. Ας παίξω, Με το τελευταίο τεύχος της Χρυσής Ευκαιρίας προσπαθώ να της κόψω τον δρόμο. Στο τέλος δεν τη γλιτώνει. Κλατς! Η Χρυσή Ευκαιρία την σκότωσε. Κοιτάζω από το παράθυρο της υπόγας μου, έξω. Σκοτείνιασε. Με πιάνει το παράπονο. Τι ζήτησα ρε γαμώτο; Μια βόλτα για καμια μπυρίτσα. Άφραγκος και ο κολλητός. «Για ιδείτε πως κατάντησα σε βρώμικα σεντόνια». Τζάμπα τα λεφτά που πλήρωσε ο γέρος μου για τα μεταπτυχιακά. Ίσως αν είχα πάρει διδακτορικό… Αλλά βρωμάει η αγορά από απόφοιτους οικονομικών σχολών. Κουλουριάζομαι στο κρεβάτι. Αύριο θα περάσω από τα παιδιά στα Εξάρχεια. Είναι μια εκδήλωση για κάτι μετανάστες. Θα έχει και φαΐ. Ξέρω τι λέει ο κόσμος στο χωριό για μένα : « Κρίμα τον κακόμοιρο τον Μήτσο. Τα μαλλιά της κεφαλής του πλήρωσε για τον Σάκη. Εικοσιεπτά χρονών έφτασε. Και τον πληρώνει ακόμα…».
Προχθές συναντήθηκα με ένα Χρυσαυγίτη στο δρόμο. Γνωστός χαφιές στη γειτονιά, Με στραβοκοίταξε. Ήμουν και αξύριστος. Ξέρω τι σκέπτεται για μένα: «Ο τσογλαναράς. Το κ…δο των Εξαρχείων. Μου υποστηρίζει και τους μετανάστες!»
Όμως εγώ θα ονειρευτώ. Ότι έχω 4χ4 και γκόμενα μουράτη, Στο διάβολο και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Βάζω ξανά το ξυπνητήρι του κινητού. Εφιάλτης!
«Ξύπνα βρε. Ξύπνα βρε χαμένο…»!

…ΚΑΙ Ο ΛΑΚΗΣ

«Το συγκλονιστικό ημερολόγιο του Λάκη Γαβαλά μέσα από τη φυλακή»
Τον δικό του Γολγοθά ανεβαίνει εδώ και δέκα μήνες έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού ο Λάκης Γαβαλάς ο οποίος προσπαθεί να παραμείνει όρθιος και να είναι αξιοπρεπής.
Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τις λέξεις μόδα και λάμψη, κρατά καθημερινά ένα ημερολόγιο στο οποίο και καταγράφει λεπτό προς λεπτό τα όσα περνάει μέσα στις φυλακές. Η σκληρή καθημερινότητά του, συνοψισμένες σε λίγες γραμμές. Διαβάστε τι γράφει…
ΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ
«Κρακ κρακ! Το άνοιγμα της βαριάς σιδερένιας πόρτας του θαλάμου. Σημάδι ότι είναι 7.15 το πρωί. Ακούω τα βήματα του δεσμοφύλακα να απομακρύνονται προς επόμενο θάλαμο. Κρακ κρακ! Το ξύπνημα είναι απότομο και κάθε πρωί, πιο οδυνηρό. Δεν μπορώ να το συνηθίσω αυτό το κρακ-κρακ. Δέκα μήνες και ακόμα δεν το αντέχω. Θεέ μου, που είμαι; Η πρώτη σκέψη κάθε πρωινό… Η τουαλέτα ήδη κατειλημμένη. Ανοίγω την τηλεόραση που είναι στην άκρη του σιδερένιου κρεβατιού. Γειτόνισσα με τις πατούσες μου. Λίγο μαύρο. Και αμέσως μετά φως. Οι πρωινές δημοσιογραφικές εκπομπές. Κάνω ζάπινγκ… Υπολογίζοντας την εξέλιξη του καιρού που θα κάνει σήμερα, διαλέγω βιαστικά τα κατάλληλα ρούχα. Σέρνω τη βαριά πόρτα του θαλάμου και βγαίνω στο διάδρομο. Περπατάω, όπως πάντα, γρήγορα. Με ελαφρύ στομάχι, αφού δεν έφαγα πρωινό. Που να βρεις την όρεξη στη φυλακή».
Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ
«8.10 π.μ. Λέω μια χαμογελαστή καλημέρα στον δεσμοφύλακα που είναι στο κιγκλίδωμα «Στην ώρα σου Λάκη» μου λέει με ευγένεια. «Γράψε ότι κατεβαίνω για δουλειά» αποκρίνομαι. Στο τεράστιο ασήκωτο βιβλίο που είναι μπροστά του, πρέπει να σημειώσει την ώρα που μπαίνει και βγαίνει από την πτέρυγα κάθε κρατούμενος… Βγαίνω στον κήπο. Ευτυχώς δεν βρέχει. Συναντιέμαι με τους άλλους τέσσερις κηπουρούς… Λίγη δουλειά ακόμα και η ώρα πήγε 11.30. Πάμε για φαγητό, μεσημεριανό. Τρίτη-Πέμπτη μακαρόνια, θυμάμαι το φυλακόβιο λαϊκό τραγούδι του Πρόδρομου Τσαουσάκη. Θεέ μου τι παιχνίδια παίζει το μυαλό; Τρώω μόνος μου στο θάλαμο. Λίγα μακαρόνια χωρίς τη σάλτσα…».
ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
«Πήγε 6.30 το απόγευμα. Τσιμπολογάω κάτι από το βραδινό φαγητό. Τυρόπιτα. Κάνω την αμαρτία μου. Τρώω και ένα σοκολατάκι από το κουτί που μου είχε φέρει μια συνεργάτιδά μου. Παίρνω δύναμη, έφτασε η ώρα της μάχης. Στα καρτοτηλέφωνα. Όλοι οι κρατούμενοι διεκδικούν λίγη ώρα στα τρια καρτοτηλέφωνα της πτέρυγας. Το ένα δεν δουλεύει, δυο λοιπόν τα αντικείμενα του πόθου…».
Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΚΑΙ Η VOGUE
«Η κατσαριδούλα που αναποφάσιστα περπατά πάνω στην κουβέρτα μου θυμίζει πως δεν είμαι στις φυλακές για να σωφρονιστώ, αλλά για να τιμωρηθώ. Με το τελευταίο τεύχος της Vogue τη σπρώχνω από την κουβέρτα. Αλλά μια κατσαρίδα που περπατάει πλάι μου στον τοίχο δεν γλιτώνει. Κλατς! Η Vogue την σκότωσε… Γυρίζω πλάγια στον τοίχο. Κουλουριάζομαι και κλαίω. Ήμουν ο Λάκης Γαβαλάς της μόδας και του γκλάμουρ… Το φως του θαλάμου σβήνει. Με άκουσαν που κλαίω… Κουλουριάζομαι πιο πολύ με την κουβέρτα. Ξέρω τι έκανα να λέει η κοινωνία για μένα: “Ασε τον π…η να σαπίσει στη φυλακή”… Θα ονειρευτώ. Ότι ξαναζώ. Και ας ξέρω ότι το πρωί καραδοκεί ξανά. Εφιάλτης! Κρακ κρακ»