Δεν θέλω να φάω τη Μαρίκα

Τα παιδικά μου καλοκαίρια έχουν ένα όνομα. Αϊ Δημήτρης. Αϊ Δημήτρης δεν είναι μόνο ο θεσσαλονικιός άγιος (και Μυροβλήτης, μεγάλη η χάρη του), είναι και ένα χωριό στη Νότια Εύβοια. Πάνω στην Οχη. Ενα χωριό που απέκτησε ηλεκτρικό ρεύμα επί ΠΑΣΟΚ. Και δρόμο ασφάλτινο μερικά χρόνια αργότερα.
Τα παιδικά μου καλοκαίρια έχουν τη γεύση μιας φέτας βρεγμένου χειροποίητου ψωμιού με ζάχαρη για δεκατιανό. Και ντοματοσαλάτας με κρεμμύδι, ρέγκα και πατάτες τηγανητές.
Τα παιδικά μου καλοκαίρια έχουν παιχνίδια με τον Νίκο (τον ξάδελφο μου, οκτώ χρόνια μεγαλύτερο). Στις άκρες του ρέματος που περνούσε έξω από το χωριό. Φορούσαμε και οι δύο κοντά παντελόνια και φτιάχναμε με λάσπη καλυβάκια. Και λιμνούλες. Και τις γεμίζαμε με νερό. Και βάζαμε μέσα γυρίνους. Και σκοτώναμε νερόφιδα. Και τα απλώναμε στον ήλιο περιμένοντας με τις ώρες τούς σκαντζόχοιρους.
Ετσι περνούσαν τα παιδικά μου καλοκαίρια. Κάποια στιγμή ο Νίκος φόρεσε μακριά παντελόνια. Εγώ πάντα με κοντά.
Εκείνη τη χρονιά εμφανίστηκε στην παρέα μας η Μαρίκα. Ηταν όμορφη. Πολύ όμορφη. Ψηλή. Κοκκινομάλλα. Με υπέροχα καπούλια. Μια φοράδα από κείνες.
Τρεις σειρές κουδουνίστρες κοσμούσαν τον λαιμό της. Μια πολύχρωμη κουρελού σκέπαζε το σαμάρι της. Μαζεύαμε σύκα, κλέβαμε αυγά από το κοτέτσι και τα δίναμε στον μάστορα για να της φορέσει πέταλα. Με έξι καρφιά. Εγώ καθόμουνα στο σαμάρι (καπαστάσα, έλεγε ο Νίκος) και εκείνος στα καπούλια (ήταν μαθημένος, δεν ήταν παιδί της πόλης). Ανεβαίναμε και κατεβαίναμε στο καλντερίμι και έτριζαν οι πέτρες.
Σαράντα χρόνια μετά δεν θα ήθελα να κάνω καπαμά τα καλοκαίρια μου.