e-mail

«Τα γιοτ μπαίνουν στην Εφορία;»

Σεβαστή μου κυρία Φοίβη Αθηναίου.

Σου στέλνω τη μακρινή μου καλημέρα από το βόρειο πολικό Ελσίνκι όπου η θερμοκρασία έφθασε τους -34 βαθμούς.

Εχω μια απορία: το νέο σύστημα συλλογής, όχι «γραμματοσήμων», αποδείξεων για τη φορολογία, περί ποίου είδους πολιτισμού πρόκειται; Και σε τι χρειάζονται όλες αυτές οι αποδείξεις; Επιπλέον οι αποδείξεις δεν είναι ονομαστικές, δηλαδή αυτός που έχει το όφελος μπορεί να μην είναι και ο καταναλωτής…

Σε ποια χώρα στον κόσμο υπάρχει τέτοιος κανονισμός;

Διότι τα σαΐνια της κυβέρνησης που έχουμε πάνε να εφαρμόσουν στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας που διανύουμε του 21ου αιώνα στην «ευρωπαϊκή» χώρα μας κάτι το «απίστευτο».

Καθώς τίθεται το ερώτημα: πόσοι επιπλέον εφοριακοί υπάλληλοι θα χρειαστούν για να μετρήσουν όλους αυτούς τους τόνους των αποδείξεων; Και σε πόσο χρονικό διάστημα; Δηλαδή, με τον ευφυή αυτό τρόπο μήπως «προέβλεψαν» να μηδενίσουν την ανεργία μας;

Συγκοινωνεί το κεφάλι με τα πόδια;

Και αν όλη αυτή η διαδικασία πρόκειται για μείωση του φόρου κατανάλωσης (ΦΠΑ), θα ήταν πιο δίκαιο να υπάρχει κλιμάκωση του ΦΠΑ. Σύμφωνα με τα προϊόντα πρώτης ανάγκης σε σύγκριση με τα προϊόντα πολυτελείας.

Αγαπητή μου Φοίβη, το ξέρω ότι δεν αντέχουν τα νεύρα σου. Με όλα αυτά, μη νομίζεις ότι και τα δικά μου πάνε πίσω…

Με εκτίμηση,
Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Ελσίνκι

Το καλύτερο, αγαπητέ Γιώργο, με αυτό το περήφανο σύστημα ελληνικής επινόησης (παγκόσμια πατέντα!) είναι ότι μπορούμε να βάλουμε στη δήλωσή μας αποδείξεις για μία σειρά από εισαγόμενα αγαθά, αλλά όχι ας πούμε λογαριασμούς ελληνικών, εγχώριων «ειδών» πρώτης ανάγκης, όπως το νερό ή το ρεύμα! Ετσι όπως τα έκαναν οι φωστήρες μας θα πρέπει να ψωνίζουμε στην Γκαλερί Λαφαγιέτ του Παρισιού και στο Σέλφριτζες του Λονδίνου ένα κάρο είδη πολυτελείας – πού θα βρούμε τα λεφτά για τα ταξίδια ή για τα ψώνια, άλλο θέμα – για να μπορούμε να βάλουμε καμιά απόδειξη στη φορολογική μας δήλωση. Αλλιώς, μαύρο φίδι που μας έφαγε. Εμ δεν θα έχουμε να ξοδέψουμε και να βάλουμε αποδείξεις, εμ θα πληρώνουμε και από πάνω. Αλλο ένα θαυμαστό επίτευγμα κοινωνικής δικαιοσύνης στο πλαίσιο της μανίας των χατζαροκρατούντων «αρμοδίων» μας να εισπράττουν τυφλά και αδιάκριτα (που δεν εισπράττουν κιόλας…).

Τώρα κλαις, γιατί κλαις (άγαρμπα);

Για κ. Φοίβη Αθηναίου.

Οταν διαβάζεις σκέψεις και αντιλήψεις εκπαιδευτικού όπως ο κύριος στο φύλλο της 14ης Φεβρουαρίου, σου προκαλεί θλίψη και απογοήτευση για το πού έχουμε εμπιστευτεί τα παιδιά μας. Αν είχα παιδί στο σχολείο του, θα το έπαιρνα από τα χέρια του.

Ξεχνάει ηθελημένα ότι τα παιδιά (της Κοζάνης) για την κακοποίηση των οποίων κόπτεται είναι ληστές τραπεζών και άλλων αξιόποινων πράξεων. Αμετανόητοι για τις πράξεις τους, μετανοημένοι μόνο που δεν έχυσαν αίμα.

Μπορεί ο εν λόγω κύριος να μας πει με ποιο τρόπο θα συνελάμβανε πάνοπλους ληστές τράπεζας; Γιατί είναι βέβαιο ότι δεν περίμεναν τους αστυνομικούς κρατώντας τριαντάφυλλα. Καλάσνικοφ κρατούσαν.

Ο όμηρος δεν έχει δικαιώματα; Τον ρώτησε πώς αισθάνθηκε στα χέρια των «παιδιών» με τα Καλάσνικοφ; Που χορτασμένα από όσα τους προσφέρει η πλούσια οικογένειά τους, πήραν τα όπλα να πολεμήσουν το «σάπιο σύστημα» – ναι, είναι – του οποίου ήταν και είναι οι γονείς τους θεράποντες;

Που ενώ είχαν τα πάντα για να γίνουν άνθρωποι χρήσιμοι, προτίμησαν να γίνουν ληστές, κλέφτες και ίσως φονιάδες; Και ξεσηκώθηκαν οι σύριζοι να κατασπαράξουν τον κόσμο για τα καταπατημένα δικαιώματά τους. Αυτά που δεν είχε – κατά τη γνώμη τους – ο νεκρός αστυνομικός που ενώ θα ήθελε να σπουδάσει, οι φτωχοί γονείς του δεν είχαν τα «φόντα» των βορείων προαστίων.

Πήγε χωροφύλακας για να ζήσει, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του, φυλάγοντας τη βίλα της «περήφανης» μάνας και της άλλης που οδυρόταν για την κακοποίηση του γιου, στον οποίο δεν έδωσε αυτό που έπρεπε, αλλά τον άφησε να γίνει ληστής τραπεζών καθότι αναρχικός οικογενειακώς.

Τα θύματα δεν έχουν μάνα; Κανέναν σας δεν άκουσα να πει μια κουβέντα γι’ αυτές τις μαυροφόρες, που τα καλομαθημένα βλαστάρια θα «συνέτιζαν»!

Πώς θα του φαινόταν του κυρίου αν του έλεγαν: «Συγγνώμη, κύριε, το παιδί σας ήταν παράπλευρη απώλεια»; (θύμα μιας ληστείας).

Και μια ερώτηση στον ΣΥΡΙΖΑ και στους υποστηρικτές των ανθρωπίνων (κατά περίπτωση) δικαιωμάτων: πότε οι αστυνομικοί είναι παιδιά του λαού και πότε βασανιστές κρατουμένων; Ανάλογα πού φυσάει ο άνεμος (και πού μας βολεύει);

Βασίλης Παπατσαρούχης, Παραμυθιά

Πρόταση, αγαπητέ Βασίλη: Να άδωμεν, προς δικαίωση των βλασταριών τους, πανεθνικώς και παλλαϊκώς, διά τις οδυρόμενες άσματα της τάβλας και της κακομαθημενιάς, όπως εκείνο το αξέχαστο του Γιώργου Μουφλουζέλη: «Λες, είμαι άκαρδος, σκληρός / σαν καλομαθημένος γιος / και το ‘χεις σε παράπονο / πως είμ’ αγόρι άπονο». Διότι είναι, ως γνωστόν, θέμα απονιάς (της ελληνικής) και ουχί τυφλής βίας…