«Φλανάρισμα vs Φρικάρισμα»

Σάββατο μεσημέρι στην Ιάσωνος.

Τελευταία μέρα της έκθεσης «Paola» στην γκαλερί Breeder. Αυτός ήταν ο σκοπός. Ομως εξαιτίας του αποσυντονισμένου εσωτερικού μου GPS, εκτοπίστηκα λίγα μέτρα από την είσοδο του χώρου τέχνης.
Λίγα μέτρα από την τολμηρή ματιά στη ζωή και την ακτιβιστική δράση μίας τραβεστί ( το φωτογραφικό αρχείο της βγήκε στα ράφια μίας μεταλλικής εγκατάστασης του αρχιτέκτονα Ανδρέα Αγγελιδάκη) οδήγησαν σε ένα μοναχικό ολιγόλεπτο «φλανάρισμα» μου στο μαγικό υπόκοσμο της πεζοδρομημένης οδού. Στην καρδιά δηλαδή της περιοχής που βιαστήκαμε να βαφτίσουμε συντετμημένα ΚΜ (Κεραμεικός/Μεταξουργείο) –μεθυσμένοι από την ευδαιμονία των νεολογισμών της προ κρίσης ζωής μας στην πόλη.

Το φλανάρισμα είναι μία κατάσταση. Την συναισθάνθηκαν κι έγραψαν πολλές σελίδες για να την περιγράψουν και να τη διαδώσουν οι γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα. Οι λατρεμένοι Φλομπέρ, Μπαλζάκ και Μποντλέρ είναι βέβαιο ότι θα επικροτούσαν αυτήν την περιδιάβαση. Φλανάρισμα λοιπόν στο σκοτάδι της πόλης, ένα ηλιόλουστο μεσημέρι.
Ένας πεζόδρομος μόνο γι άνδρες, ξεμεινεμένους της μεταναστευτικής μας αποτυχημένης πολιτικής.
Ένας πεζόδρομος σπαρμένος με χαμηλά ερείπια και φανάρια που έδειχναν το δρόμο όπως διαπίστωσα σε αγόρια ηλικίας Γυμνασίου. Που ως παρέες των δέκα ατόμων άνοιγαν την πόρτα της προσμονής (και γιατί όχι κι ενός υγειονομικού εφιάλτη;).

Σε κάθε περίπτωση, ευθεία δεν κοιτάς για να μη διασταυρώσεις το βλέμμα μαζί τους.

Περπατούσα σκυφτή προσέχοντας τα βήματα μου να αποφύγουν τα σπαρμένα ίχνη ανθρώπινων γαστρεντερικών εκκενώσεων . Τουλάχιστον ψηλά κοιτάς και βλέπεις ουρανό. Κι αν λοξοκοιτάξεις θα αντικρίσεις και το υπέροχο διάσημο ερείπιο που κάτω από τον βράχο του μεγάλωσε και χάθηκε το νήμα της στάθμης αυτής της πόλης.
Το φλανάρισμα συνεχίστηκε προς του Ψυρρή, με ενδιάμεση στάση στο «Εμπρός». Εκεί όπου κάποιοι γενναίοι δημιουργικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες βάζουν την ψυχή τους ρεφενέ με τις δεξιότητές τους προσφέροντας ο ένας ψυχαγωγία στον άλλον.

Κάπου εκεί το «GPS του εαυτού» έφτασε στον τερματικό σταθμό της περιδιάβασης. Με τη βοήθεια μίας σκηνής από την ταινία του Αντρέϊ Ταρκόφσκι «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν»: είναι η συνάντηση στο δάσος της Μάσα και του Λοχαγού Κόλιν – η έμφαση στο σφιχταγκάλιασμα τους πάνω από το ερεβώδες χαντάκι.

Σε αυτό το πλάνο της Ταρκόφσκιας ομορφιάς αντιπαρατίθεται το δικό μου στιγμιότυπο του δύσομου αθηναϊκού πεζόδρομου. Εκεί όπου οι μαραζωμένοι χρήστες παίζουν τον ρόλο των απογυμνωμένων δέντρων . Όπου για να γλυτώσεις τον ίλιγγο της πτώσης της χρειάζεσαι μία αγκαλιά για να σε κρατήσει.
(κι ένα υλικοτεχνικό σχέδιο από τον δήμο της Αθήνας για να τοποθετήσει τις χημικές τουαλέτες για τις οποίες μιλάνε όλοι εκείνοι που με την εθελοντική και κοινωνική τους εργασία σφιχταγκαλιάζουν τα ανθρώπινα ερείπια).