Τα κορίτσια του ημερολογίου

Προτού γνωριστώ μαζί τους, συζητώ με τον πρώην προπονητή της ομάδας και πολύ καλό φίλο τους Χάρη Γιακουμάτο. «Δεν είναι απλώς μια ομάδα», λέει, «αλλά μια παρέα από κορίτσια που πασχίζουν για το καλό του συλλόγου. Και εκτός αγωνιστικού χώρου όμως η μία στηρίζει την άλλη». Τις προηγούμενες χρονιές στην προσπάθεια να ενισχύσουν οικονομικά την ομάδα είχαν ακολουθήσει την πεπατημένη: χοροί και λαχνοί. Πώς εφέτος προέκυψε η ιδέα να ποζάρουν ως μοντέλα; «Σε μια ομαδική συνάντηση προσπαθούσαμε όλοι μαζί να βρούμε νέες ιδέες προκειμένου να συγκεντρώσουμε χρήματα, καθώς ο σύλλογος έχει τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Τότε πρότεινα την ιδέα του ημερολογίου», λέει. Και συνεχίζει: «Εγώ επιμελήθηκα την εικόνα των κοριτσιών και τις συμβούλευσα πώς να ποζάρουν ώστε να βγάλει η καθεμία τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της στον φακό». Κάπως έτσι λοιπόν έγινε το ημερολόγιο, μέρος των εισπράξεων του οποίου θα διατεθεί στον Στόχο – Πρόληψη για την εκστρατεία «Η μόδα βάζει στόχο τον καρκίνο του στήθους».

Ηταν μεσημεράκι όταν τις συνάντησα σε ένα café στο Χαλάνδρι. Η ομάδα έχει 15 αθλήτριες, αλλά στο ραντεβού αρχικά ήλθαν πέντε. «Η μία είχε διάβασμα, δύο έρχονται όπου να ‘ναι, μία άλλη δουλεύει…», λέει η  Χριστίνα Φέσκου – η «γκρινιάρα», όπως τη φωνάζουν οι φίλες της. «Ζητάει το καλύτερο για όλες μας και κάποιες φορές έχει δίκιο, αλλά μας αρέσει να την πειράζουμε», λέει γελώντας η Αντωνία Βάσιλα, η μικρή της παρέας. Αλήθεια, ποια είναι η ηλικία των κοριτσιών; «Από 16 έως 25 χρόνων», λέει η Ελένη Σαμαρά φουριόζικα, «με τις μεγαλύτερες να παρασύρουν στην παρεΐστικη ατμόσφαιρα και τις μικρότερες».

Σε λίγο εμφανίζονται και τα «δίδυμα», όπως  φωνάζουν τις αδελφές  Μαρία και Αγγελική Βασιλακοπούλου. Η Αγγελική είναι η αρχηγός της ομάδας και μου συστήνεται ως «Γενάρης» λόγω της θέσης τους στο ημερολόγιο, προκαλώντας δυνατά γέλια στην κοριτσίστικη συντροφιά.

Στην παρέα μας είναι και ο προπονητής της ομάδας Τάσος Πιρπιρής, τον οποίο, αν και πολύ νέος, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό των κοριτσιών. «Ο στόχος μας», παίρνει τον λόγο σοβαρεύοντας την ατμόσφαιρα, «είναι να καταλάβουμε την τέταρτη θέση στο εφετινό πρωτάθλημα. Θέση που οδηγεί στην Ευρώπη και αποτέλεσε έμπνευση για τον τίτλο του ημερολογίου: “Nireas road to Europe”. Ωστόσο ήδη από τους πρώτους αγώνες καταλάβαμε ότι είναι πολύ δύσκολο», λέει και το βλέμμα του αγριεύει. «Εχουμε χάσει αγώνες, με τη διαιτησία να είναι κάτι παραπάνω από εχθρική και παρ’ όλα αυτά μόνο με ένα-δύο γκολ διαφορά». Τα κορίτσια συμφωνούν ομόφωνα και η Μαρία Βασιλακοπούλου  συμπληρώνει με έντονο ύφος: «Χάδι τους κάναμε, φάουλ, ακόμη και αποβολή σφύριζε ο διαιτητής. Ασε που τρώγαμε και πολύ ξύλο». «Ολα αυτά γίνονται», λέει ο προπονητής, «γιατί εφέτος ανεβήκαμε στην Α’ Εθνική και δεν μας θέλουν στα πόδια τους. Ομως δυστυχώς μαζί με την άνοδο στην Α’ Εθνική μεγάλωσαν και τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας. Τα ταξίδια, ο αθλητικός εξοπλισμός, το νοίκι του κολυμβητηρίου, ακόμη και η Ευρώπη, εάν προκύψει, κοστίζουν. Με τις επιχορηγήσεις του κράτους να έχουν κοπεί και με δύο-τρεις ανθρώπους να βοηθούν, τα οικονομικά μας δεν επαρκούν. Κάπως έτσι προέκυψε το ημερολόγιο».  

Πώς αντέδρασαν τα κορίτσια, όταν έπεσε για πρώτη φορά η ιδέα του ημερολογίου; «Μιλάμε για πολύ γέλιο! Τι δουλειά έχουμε εμείς οι αθλήτριες με πόζες και τέτοια πράγματα;», λέει η Χριστίνα Φέσκου. «Αλλά τελικά», συμπληρώνει η Θεοδώρα Μιχαηλίδου, «μας άρεσε η σκέψη να αποτυπώσουμε και αυτή την πλευρά του εαυτού μας. Πώς, δηλαδή, ύστερα από αγώνες, φόρμες και αθλητικά, φοράμε γόβες,  βαφόμαστε, γινόμαστε πάλι γυναίκες… Είπαμε εντάξει, λοιπόν, και ό,τι βγει!».

Τις ρωτάω πώς αντιμετωπίζει το στενό τους περιβάλλον το γεγονός ότι αφιερώνουν τόσο χρόνο στην ομάδα, δεδομένου ότι σχεδόν όλες ή δουλεύουν ή σπουδάζουν. «Ή και τα δύο μαζί», παίρνει τον λόγο η αρχηγός Αγγελική Βασιλακοπούλου. «Είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος το μέγεθος της προσπάθειάς μας», συνεχίζει. «Σκέψου ότι μπορεί να κάνουμε και δύο φορές την ημέρα προπόνηση. Και ενώ είμαστε κουρασμένες πρέπει να πάμε για δουλειά, ενώ άλλες πρέπει να διαβάσουν. Επίσης, όταν παίζουμε εκτός Αττικής, λείπουμε από τα σπίτια μας δύο-τρεις ημέρες και τότε πρέπει να πάρουμε άδεια από τη δουλειά μας ή κάποιες να αναπληρώσουν τον χρόνο διαβάσματος».

Και από προσωπική ζωή; «Δύσκολα τα πράγματα», λέει η Θεοδώρα Μιχαηλίδου. «Αυτός που θα είναι δίπλα μας πρέπει να αντέχει τους ρυθμούς μας και να μας παροτρύνει, όχι να προσπαθεί να μας κρατήσει κοντά του εις βάρος των υποχρεώσεών μας».

Τα καλλίγραμμα, γυμνασμένα σώματά τους δεν προκαλούν το αντίθετο φύλο; «Οντως», λέει η Νίκη Ιγνατίδη, «αλλά ενώ στην αρχή εντυπωσιάζονται και ίσως καμαρώνουν που βγαίνουν με αθλήτριες, σύντομα συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα δεν είναι απλά. Τους φαίνεται εξωπραγματικό το ότι μετά τη δουλειά πάμε για προπόνηση». «Επίσης, το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα συχνά δεν μπορούμε να πάμε κάποια μικρή εκδρομή γιατί ακολουθεί σημαντικό παιχνίδι. Τότε ζορίζονται πολύ», λέει η αρχηγός. «Και έτσι συχνά μένουμε μόνες μας», συμπληρώνει η αδελφή της Μαρία Βασιλακοπούλου. «Αλλά αν χωρίσει μία», λέει η Χριστίνα Φέσκου, «το ζούμε όλες μαζί». «Και μπορεί να μας δεις να κλαίμε όλες μαζί», συμπληρώνει η Νίκη Ιγνατίδη προκαλώντας νέα γέλια. «Ωστόσο, αν και ταλαιπωρούμαστε, πιστεύω πως είμαστε η πιο όμορφη ομάδα», λέει χαμογελώντας η Θεοδώρα Μιχαηλίδου δείχνοντας το ημερολόγιο. «Αφού σας προσέχω», πετάγεται η διατροφολόγος Ελένη Σαμαρά. «Κι εγώ σας κάνω μασάζ», συμπληρώνει η Αντωνία Βάσιλα που κάνει την πρακτική της ως φυσιοθεραπεύτρια.

Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ενα ομαδικό άθλημα απαιτεί πάνω από όλα να είσαι ομάδα με πυγμή, αλλά η γυναικεία ομάδα πόλο Νηρέας Χαλανδρίου είναι κάτι παραπάνω. Είναι οικογένεια, στενές φίλες, με κοινούς, υψηλούς στόχους. (www.nrteurope.com)