ΑΠΟΡΙΕΣ

Οταν μια γυναίκα αισθάνεται έντονο πόνο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής είναι πιθανόν να έχει δυσπαρευνία, μια ψυχοσεξουαλική διαταραχή που μπορεί να αποδοθεί σε παράγοντες όπως η ενδομητρίωση, η έλλειψη σεξουαλικής διέγερσης, η απουσία ερωτικής επιθυμίας, οι ανεπεξέργαστες διαπροσωπικές δυσκολίες, η ύπαρξη σεξουαλικής παρενόχλησης/ κακοποίησης στο παρελθόν, οι ηθικές αναστολές απέναντι στην σεξουαλική πράξη κ.λπ. Η δυσπαρευνία οδηγεί στην αδυναμία άντλησης ικανοποίησης από το σεξ, στον φόβο, στη μοναξιά, στη χαμηλή αυτοεκτίμηση, ακόμη και στην κατάθλιψη. Μια σειρά επισκέψεων ψυχοθεραπευτικού χαρακτήρα σε έναν ψυχολόγο μπορεί να σας βοηθήσει να μάθετε τεχνικές χαλάρωσης για το άγχος σας, να έρθετε σε επαφή με τις ρίζες του προβλήματος και να αποσυνδέσετε το σεξ από τις ανασταλτικές του συνιστώσες.

Το  μοίρασμα της αλήθειας με τα παιδιά σας αναφορικά με τη δύσκολη εποχή που διανύουμε είναι σημαντικό να γίνεται, πάντα μέσα από τη δική τους γλώσσα. Προσπαθήστε να τους μιλήσετε για τις συμβολικές και τις πραγματικές απώλειες που η κοινωνία μας ζει, δίχως ωστόσο να νιώσουν τα ίδια απειλημένα από εκείνες. Η πλαισίωση της διαπαιδαγώγησής τους μέσα σε υγιή όρια που εσείς οι γονείς θα θέσετε θα τα βοηθήσει να επιβιώσουν μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Αν και οι κοινωνικές επιταγές δεν είναι πάντα ορθές, τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι θα κριθούν από την προσπάθειά τους, και αυτό είναι μέρος μιας οικουμενικής πραγματικότητας. Ομως μέσα τους δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα να νιώθουν ότι η αυτοαξία τους ταυτίζεται με τον αριθμό των επιτυχιών τους. Η αυτοαξία άλλωστε τρέφεται από το ιερότερο ψυχικό όπλο τής άνευ όρων αγάπης του γονιού προς το παιδί. Η αποδοχή του παιδιού και ο σεβασμός στην προσωπικότητά του, η επιβράβευση της προσπάθειάς του να ωριμάσει και να επιτύχει στόχους ανεξαρτήτως έκβασης, η ενίσχυση της κοινωνικοποίησης και των δεσμών του παιδιού με φίλους και κοινωνικές ομάδες, η διεύρυνση του πνευματικού του ορίζοντα μέσα από την παροχή ευκαιριών για σκέψη και γνώση θα ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση του κάθε παιδιού σήμερα.

Η αγάπη για το βιβλίο καλλιεργείται από τον γονιό προς το παιδί. Είναι θλιβερό για ένα παιδί να ζει σε ένα σπίτι δίχως βιβλία, δίχως τα παραμύθια εκείνα που θα το βοηθήσουν να ενταχθεί ψυχοσυναισθηματικά στην ίδια την υπόθεση της ζωής. Από μηνών κιόλας ένα μωρό μπορεί μέσα από χρώματα και εικόνες να ενσωματώσει νέα ερεθίσματα. Τα παιδικά βιβλία εκφράζουν απλά και αβίαστα την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου ψυχισμού δίχως να υπόκεινται στον έλεγχο και στον περιορισμό μιας λογικής και στείρας πραγματικότητας. Αποτυπώνουν σημαντικές για τον ψυχισμό του παιδιού θεματολογίες, όπως είναι οι οικουμενικές υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου (το δίπολο ζωής θανάτου), οι έννοιες της αδικίας και της δικαιοσύνης, οι ηθικές διαφορές ανάμεσα στο καλό και στο κακό, η επαφή με τα πηγαία άγχη του ανθρώπου όπως είναι η ανάγκη για αυτονομία, οι φόβοι ωρίμασης κ.λπ. Το παιδί λοιπόν επεξεργάζεται πολύπλοκες έννοιες μέσα από μια στρωτή και λιτή ιστορία. Ενισχύεται έτσι και η κριτική του σκέψη, ερμηνεύει συμβολισμούς, χτίζει τις δικές του στάσεις για τον κόσμο και μαθαίνει να διαχωρίζει το αληθινό από το φανταστικό. Σύμφωνα με τον παιδοψυχολόγο Μπρούνο Μπέτελχαϊμ, τα παραμύθια βγάζουν το παιδί από δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις αποτελώντας συμβολικές αποδόσεις των εμπειριών της ζωής.