Κάποτε στην – πράσινη – Λιλιπούπολη

Αν ήταν μουσικό ραδιόφωνο και όχι πολιτικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ θα θύμιζε τη Λιλιπούπολη. Τα μεγέθη των πρωταγωνιστών έχουν μικρύνει, κάτι που φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν συγκροτούν ομάδες. Ανησυχητικός είναι και ο ανταγωνισμός. Κρίνοντας από την επικαιρότητα του Σαββατοκύριακου, η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο από τους «επτά» ή τους «δώδεκα» του ΠΑΣΟΚ.

Τι κι αν ο Σαχινίδης είχε κλείσει με τους μεν για να τα στρίψει και να πάει με τους δε; Ή αν η εκδίκηση της ξανθιάς ενσαρκώθηκε καλύτερα από τη Θεοδώρα Τζάκρη που πήγε με τον Μωραΐτη και θέλει να βγει το ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση ή από την Αθηνά Δρέττα που εγκατέλειψε τον Ανδρέα Λοβέρδο και εντοπίσθηκε μεταξύ των Σύγχρονων Σοσιαλδημοκρατών – δηλαδή έγινε βενιζελικιά; Γιατί με τον Κωνσταντινόπουλο, τη Γιαννακοπούλου και τον Δατσέρη στις γραμμές τους, ποιος πιστεύει ότι οι Σοσιαλδημοκράτες δεν είναι όχημα προεδρικόν; Ασχέτως αν κάποιοι θεωρούν τους «επτά» – δηλαδή τους άλλοτε «υφυπουργούς» – ένα μετα-παπανδρεϊκό υβρίδιο, με δεδομένες τις παρουσίες Ξινίδη και Πεταλωτή…

Υπό νορμάλ συνθήκες, τα του ΠΑΣΟΚ θα ήταν ένα ωραίο μεγάλο παραπολιτικό. Αλλά τα παραπολιτικά – σόρι! – αφορούν μεγάλα κόμματα. Και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον μεγάλο κόμμα. Το ερώτημα λοιπόν εδώ είναι: προς τι όλη αυτή η εσωκομματική δραστηριότητα; Με τον Χρυσοχοΐδη σιωπηλό, τον Λοβέρδο μοναχικό καβαλάρη και τα περισσότερα μέλη της γενιάς αυτής εκτός Βουλής, δεν υπάρχει ζήτημα όχι για το ποιος θα είναι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αλλά για το αν μπορεί να κατοχυρωθεί στο Συνέδριο έστω και άλλος πόλος. Φιλοδοξίες έχουν, βεβαίως, οι πάντες. Αλλά σε τι επίπεδο; Στην πραγματικότητα, οι πάσης φύσεως κινήσεις υποκινούνται από δύο ερωτήματα. Πώς μπορεί το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει διψήφιο; Πρέπει το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει στην κυβέρνηση; Οι σύντροφοι της ΔΗΜΑΡ το έλυσαν το θέμα πατκιούτ. Εξουσιοδότησαν τον πρόεδρο Φώτη να τους κρατήσει στην κυβέρνηση. Τους αρέσει η εξουσία. Και κατάλαβαν ότι από το 2010 και μετά η Αριστερά έχει πάψει να είναι το αντίθετό της. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ οραματίζεται να γίνει κυβερνώσα Αριστερά, η ΔΗΜΑΡ είναι η συμμετέχουσα στην κυβέρνηση Αριστερά. Αντιθέτως, το ΠΑΣΟΚ είναι διχασμένο. Οι μισοί θέλουν να μείνουν στην κυβέρνηση. Οι άλλοι μισοί πιστεύουν ότι η κυβέρνηση είναι τζιζ. Ούτε σε αυτό δεν μπορούν να συμφωνήσουν δηλαδή.

Το χειρότερο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που δεν έχει καταλάβει τι του συνέβη μεταξύ 2009 και 2012. Δεν οδηγείς μια χώρα στο ΔΝΤ χωρίς να πας εσύ στην Κόλαση. Ιδίως αν είσαι – ή δηλώνεις – σοσιαλιστής. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ιπποκράτους έγινε αλεξικέραυνο της οργής της κοινωνίας. Οτι ο Παπανδρέου δεν μπορεί να κυκλοφορήσει και ότι ακούει διάφορες χοντράδες ακόμη και στα αεροπλάνα ή στην Πόλη. Και ότι το ποσοστό αρνητικών γνωμών για τον Βενιζέλο είναι εντελώς τοξικό. Για όλα αυτά δεν υπάρχει απάντηση. Οπως δεν υπάρχει και πολιτικός σχεδιασμός. Πόσω μάλλον στρατηγικό δόγμα. Η ψευδοαριστερή στροφή, σε λογική πασοκικού ρετρό, είναι η χειρότερη λύση. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει πολύ πιο πειστικά αυτή την εκδοχή. Και οι ψηφοφόροι δεν είναι κορόιδα: μάτια έχουν και βλέπουν.

Με όρους Λιλιπούπολης, τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ θυμίζουν τον «χορό των μπιζελιών».