«Σαν ένα είδος ομοιοπαθητικής»

Η Αντιγόνη Αμανίτου με το πρώτο θεατρικό έργο του ζεύγους Ζαουί – Μπακρί κάνει την πρώτη της επίσημη σκηνοθετική απόπειρα. «Η εμπειρία είναι ενδιαφέρουσα. Ξέρω πώς είναι να βρίσκομαι στην απέναντι πλευρά του ηθοποιού, τώρα μαθαίνω πώς είναι η ματιά του σκηνοθέτη. Και καταλαβαίνω το να είσαι μέσα και απέναντι από ένα έργο», λέει στα «ΝΕΑ».

Κράτησε τον γαλλικό χαρακτήρα του έργου, την παρισινή ατμόσφαιρα δηλαδή ενός διαμερίσματος με την κουζίνα και τους βοηθητικούς χώρους και προσάρμοσε την ιστορία για να ακουμπήσει και τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα: ο Ζακ και η γυναίκα του Μαρτίν οργανώνουν ένα δείπνο προς τιμήν ενός παλιού φίλου τους, που πλέον είναι, καθώς λένε, πολύ διάσημος. Μαζί του πρόκειται να καταφτάσει και η γυναίκα του, η Σαρλότ. Καλεσμένος επίσης είναι ο Φρεντ, ο αδελφός της Μαρτίν.

Ο Ζορζ, παιδικός φίλος του Ζακ, φιλοξενείται ήδη στο σπίτι και η αλήθεια είναι πως τους έχει κάπως στριμώξει. Η Μέρλιν, η φίλη του Φρεντ, δείχνει να μην ανησυχεί για τίποτα. Υπάρχει, ωστόσο, μία ερώτηση που κατά βάθος τους βασανίζει όλους: ποιος είναι αυτός ο διάσημος καλεσμένος;  Ενας παλιός φίλος; Ενα μελλοντικό ειδύλλιο; Ενας υποψήφιος εραστής; Ενας πρώην σύζυγος; Ή απλώς ένας ηλίθιος περαστικός; Στο σαλόνι του δείπνου δίνονται οι εύκολες απαντήσεις, μα η ουσία μαγειρεύεται στην κουζίνα.

ΧΙΟΥΜΟΡ. «Το έργο είναι επίκαιρο, αφού με χιούμορ και καυστικά σχόλια κάνει κριτική σε ένα λάιφσταϊλ που τώρα πια κι εμείς λόγω οικονομικών συνθηκών έχουμε απορρίψει. Λειτουργεί σαν ένα είδος ομοιοπαθητικής και το σκεπτικό του είναι ανακουφιστικό, καθώς σε κάνει να κρατήσεις απόσταση από μία κατάσταση κατά την οποία η εικόνα ξεπερνά την ουσία», εξηγεί η Αντιγόνη Αμανίτου.

Και η γαλλίδα δημιουργός προσθέτει: «Οταν ο Πολύδωρος Βογιατζής μού είπε ότι έκανε πρόβες για να παίξει το “Κουζίνα και εξαρτήσεις” στην Αθήνα χάρηκα για πολλούς λόγους. Χάρηκα που το ελληνικό κοινό θα γνωρίσει το κείμενό μας. Επιπλέον δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση για μας στη σκέψη ότι καλλιτέχνες σε διάφορα μέρη του κόσμου νιώθουν την επιθυμία να οικειοποιηθούν τα λόγια, τις σκέψεις και τις ιστορίες μας», επισημαίνει.