Ορμα, επαναστάτη, και τα κόκαλα δικά σου

Βλέποντας και ακούγοντας όλους τους «ειδήμονες» περί της νεανικής τρομοκρατίας και βίας, που έχει δείξει απειλητικότατα τα δόντια της, σε τηλεπαράθυρα και πάνελ, μέσα σε τόση «επανάσταση» και «επαναστατική μανία», σε τόσα «γιατί» και «επειδή» που εκτοξεύονταν με ύφος περισπούδαστο, δεν μπορεί, κάποιος θα θυμήθηκε εκείνη την αλήστου μνήμης (σαν τη χούντα ένα πράγμα) βιντεοταινία του Σταμάτη Γαρδέλη «Οι ρόδες χορεύουν».

Οπου ο ήρωας και «επαναστάτης» Γαρδέλης πάνω σε μια χιλιάρα μηχανή έφτυνε την κοινωνία, έτοιμος να της βάλει άκριτα μπουρλότο. Τραγουδώντας (όσο μπορούσε τέλος πάντων) το αμίμητο: «Εγώ δε θέλω μεροκάματο / Θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο / Θέλω βία και αγωνία και σε φτύνω κοινωνία. / Δυναμίτη εγώ σου βάζω / κι όλα σου τ’ ανατινάζω, / τη θεσούλα, το μισθό, τη βιτρίνα με λοστό. / Τα σπιτάκια σας τα σνομπάρω, / με τις φάτσες σας φρικάρω / καίω Φορντ και Μερσεντές / και φουλάρω στις στροφές».

Και αν την έφερε κάποιος στον νου αυτήν την αλήστου μνήμης ιστορική «επαναστατική» σκηνή, που γινόταν κάτι σαν κοφτερό και μυτερό δόρυ βίας ενάντια στην κακούργα την κοινωνία, έτσι αδιακρίτως και «επαναστατικώς», δεν μπορεί να μη σκέφτηκε πάνω στις αναλύσεις περί «επανάστασης» και τρομοκρατίας των παίδων: Αυτή την Ελλάδα της βιντεοταινίας του κακομοίρη του Γαρδέλη θέλουμε; Ε;