[Ιστορίες] Νεϊρούζ, κόρη μου, μην κλαις

Γεννήθηκε μέσα στο σκοτάδι, στην απόλυτη ανελευθερία. Αν έχει κάποιες εικόνες από εκείνα τα χρόνια, είναι μικρές εκλάμψεις του πατέρα της να αντιστέκεται, υπερασπιζόμενος όπου και όποτε μπορούσε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ηταν μόλις πέντε ετών όταν, σε μια σκονισμένη κωμόπολη της πατρίδας της, ένας απελπισμένος νέος αυτοπυρπολήθηκε. Αν θυμάται κάτι από τις ημέρες που ακολούθησαν, είναι τον πατέρα της να επιστρέφει στο σπίτι μεθυσμένος από το όνειρο – την εξέγερση, τη δημοκρατία, την Ανοιξη – που γινόταν επιτέλους πραγματικότητα.

Ο πήχης τοποθετήθηκε τόσο ψηλά που η συνέχεια ήταν, τρόπον τινά, δεδομένη: απογοήτευση. Η Νεϊρούζ ήταν έξι χρόνων όταν ο πατέρας της έτρεχε στα δικαστήρια να υπερασπιστεί ένα ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο το οποίο τόλμησε να μεταδώσει μια ταινία που προσβάλλει, λέει, «τα χρηστά ήθη» – τη βραβευμένη γαλλική ταινία κινουμένων σχεδίων «Περσέπολις». Ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Ελευθερίας του Τύπου ο καναλάρχης καταδικάστηκε, ο πατέρας άρχισε να φοβάται και να προειδοποιεί όλο και περισσότερο για τον κίνδυνο μετατροπής της Ανοιξης σε ισλαμικό Χειμώνα.

Μια εικόνα που κόβει την ανάσα κυκλοφορεί από την Παρασκευή στα κοινωνικά μέσα. Δείχνει ένα επτάχρονο κορίτσι με υψωμένη τη γροθιά και οργή στο βλέμμα. Την πλαισιώνουν αστυνομικοί, ίσως να κινδυνεύει και η ίδια. Πάνω στο μαύρο μπλουζάκι της είναι τυπωμένη, στα αραβικά, μια ερώτηση: «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου;». Κάποιος Τυνήσιος την είδε και του ήρθαν στον νου μερικοί στίχοι: «Αν το σώμα αποσυντίθεται, η σκέψη δεν πεθαίνει / Και αν αφανίσουν τόσα και τόσα αστέρια / ο ουρανός δεν αφανίζεται / Νεϊρούζ, κόρη μου, μην κλαις / θα θυσιαστούμε / για την Τυνησία του αύριο».

Είναι στίχοι, ελαφρώς παραφρασμένοι, από ένα τραγούδι του Ματούμπ Λούνες, θρυλικού βέρβερου τραγουδιστή της Καμπυλίας, ενός τύπου άθεου και κοσμικού μέχρι το κόκαλο, που δολοφονήθηκε κάπου στην Αλγερία το 1998, άγνωστο ακόμα από ποιον. «Από το βάθος του τάφου μια ικεσία ανεβαίνει / Ουρλιάζει μες στον πόνο της “Ω, παιδιά μου”». Στην επόμενη εικόνα, η Νεϊρούζ γίνεται αυτό που είναι: ένα επτάχρονο παιδί που κλαίει γοερά πάνω στο φέρετρο του πατέρα του, του τυνήσιου Δημοκράτη Σουκρί Μπελαΐντ.