Η διαπραγμάτευση τώρα αρχίζει…

Το ερώτημα που πλανάται πάνω από την Ευρώπη μετά τη γλίσχρα συμφωνία στην οποία κατέληξαν οι αρχηγοί κρατών-μελών και κυβερνήσεων της ΕΕ ως προς το ύψος των κοινοτικών προϋπολογισμών της ερχόμενης επταετίας είναι αν και κατά πόσον η συμφωνία αυτή θα λάβει την απαραίτητη με βάση τη Συνθήκη της Λισαβώνας έγκριση της Ευρωβουλής.

Τα πρώτα μηνύματα από τους ευρωβουλευτές λίγο μετά την επίτευξη της συμφωνίας ήταν σαφώς αρνητικά: οι επικεφαλής των τεσσάρων βασικών πολιτικών ομάδων της Ευρωβουλής, επιδεικνύοντας σπάνια ομοθυμία, ανακοίνωσαν ότι η εν λόγω συμφωνία είναι απαράδεκτη, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμών Αλέν Λαμασούρ.

Οι αντιδράσεις αυτές δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ηδη από την προηγούμενη εβδομάδα  και με αφορμή την ομιλία του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής, είχε καταστεί σαφές ότι η πλειοψηφία των μελών του Σώματος δεν είναι διατεθειμένη να εγκρίνει ένα επταετές πακέτο προϋπολογισμών της ΕΕ το συνολικό ύψος των οποίων θα είναι, για πρώτη φορά στα κοινοτικά χρονικά, μικρότερο από το προηγούμενο. Πόσω μάλιστα όταν το πακέτο αυτό έχει κατά βάση επιβληθεί από τη Βρετανία, η οποία στα μάτια πολλών ευρωβουλευτών το 2020, οπότε λήγει το νέο πακέτο, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι εκτός Ενωμένης Ευρώπης.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Ευρωβουλή έχει ήδη αποφασίσει να κάνει χρήση του «πυρηνικού όπλου» που διαθέτει από τη Συνθήκη της Λισαβώνας, δηλαδή να απορρίψει στο σύνολό τους τούς επόμενους κοινοτικούς προϋπολογισμούς. Το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι ότι ώς τον Ιούλιο, οπότε προβλέπεται η Ευρωβουλή να λάβει τις τελικές αποφάσεις της, θα υπάρξουν συνεχείς κύκλοι διαπραγματεύσεων με στόχο την επίτευξη συμβιβαστικής συμφωνίας ανάμεσα στα όσα κατέληξαν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων και όσα επιθυμούν οι ευρωβουλευτές.

Με βάση τα πρώτα δείγματα γραφής από τον χώρο της Ευρωβουλής φαίνεται πως βασική επιδίωξή της θα είναι να αποσπάσει μια κατ’ αρχήν δέσμευση ότι περί το 2016, θα επανεξεταστεί το ζήτημα των κοινοτικών δαπανών και εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν θα αναθεωρηθούν προς τα πάνω. Η συμφωνία για τη μεσοπρόθεσμη αναθεώρηση των δαπανών σε συνδυασμό με ορισμένες επιμέρους ρυθμίσεις σχετικές με τη μεταφορά των κοινοτικών κονδυλίων από προγράμματα που δεν αποδίδουν σε προγράμματα υψηλής αποδοτικότητας θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την επίτευξη τελικής συμφωνίας επί του θέματος των κοινοτικών προϋπολογισμών 2014-2020. Το κεντρικό δίδαγμα ωστόσο είναι ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι μετά τη Συνθήκη της Λισαβώνας δεν μπορούν να λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή την Ευρωβουλή.