Οι εξομολογήσεις στον Ρόμπαϊ

Η παράδοση μισού και βάλε αιώνα που θέλει τους ευρωπαίους ηγέτες όποτε διαπραγματεύονται τους κοινοτικούς προϋπολογισμούς να μάχονται μέχρι τελικής πτώσεως τηρήθηκε, και τώρα το βασικό ερώτημα είναι αν ο χθεσινός συμβιβασμός θα εγκριθεί ώς έχει από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, του οποίου η σύμφωνη γνώμη είναι νομικώς απαραίτητη.

Χθες στις Βρυξέλλες αντιπαρατέθηκαν δύο αντιλήψεις για τον χαρακτήρα της Ενωμένης Ευρώπης. Η πρώτη ήταν αυτή που υπό την ηγεσία του βρετανού Πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον επικράτησε και της οποίας ο βασικός άξονας ήταν πως από τη στιγμή που τα κράτη – μέλη της ΕΕ εφαρμόζουν μέτρα λιτότητας, λιτός οφείλει να είναι και ο προϋπολογισμός της. Η δεύτερη αντίληψη ήταν αυτή που κυριάρχησε στις χώρες της Ανατολικής και της Νότιας Ευρώπης βάσει της οποίας ακριβώς επειδή οι χώρες – μέλη της ΕΕ ασκούν λόγω της κρίσης περιοριστικές πολιτικές, ο κοινοτικός προϋπολογισμός πρέπει να είναι γενναιόδωρος και φιλικός προς την οικονομική ανάπτυξη.

Η επικράτηση των περιοριστικών αντιλήψεων έγινε σαφής ήδη από προχθές στις Βρυξέλλες οπότε ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ, σε πείσμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που πρότεινε το συνολικό ύψος των κοινοτικών προϋπολογισμών της επόμενης επταετίας να υπερβαίνει τα 1.000 δισ. ευρώ, προχώρησε σε εκπτώσεις υποβάλλοντας διαδοχικές προτάσεις εκ των οποίων η καθεμία ήταν μικρότερη της προηγουμένης. Η τελευταία περιόριζε τις κοινοτικές δαπάνες στα 908 δισ. ευρώ, δηλαδή πολύ κοντά στις προτάσεις Κάμερον.

Η τακτική που ακολούθησε ο βέλγος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήταν αυτή των εξομολογήσεων, δηλαδή των συνεχών κατ’ ιδίαν επαφών με τους ευρωπαίους ηγέτες. Στις εν λόγω εξομολογήσεις έκαστος Πρωθυπουργός εξηγούσε ποια είναι τα περιθώρια ελιγμών που διαθέτει, αλλά και σε ποια σημεία δεν υπήρχαν περιθώρια υποχώρησης. Υστερα από κάθε γύρο εξομολογήσεων ο Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ κατέθετε μια συμβιβαστική πρόταση. Η τακτική αυτή συνεχίσθηκε ώς χθες το βράδυ και το αποτέλεσμά της ήταν η επίτευξη συμβιβαστικής συμφωνίας στη βάση του μικρότερου δυνατού κοινού παρονομαστή.

Για την ελληνική πλευρά, της οποίας οι δυνατότητες επηρεασμού του ύψους των κοινοτικών προϋπολογισμών ήταν μάλλον περιορισμένες, τα βασικό ζητούμενο ήταν η κατοχύρωση κοινοτικών κονδυλίων τόσο για την αγροτική ανάπτυξη όσο και για την αντιμετώπιση της ανεργίας των νέων. Ανάλογες επί μέρους ρυθμίσεις στο πλαίσιο της διάρθρωσης των κοινοτικών δαπανών υπήρξαν λίγο πολύ για όλες τις χώρες – μέλη.