[Στην ανάπαυλα] Μια σταγόνα και ξεχείλισε

Θυμάμαι παλιά στο άλλο σπίτι, τέλος του ’60 και αρχές Ιωάννου Δροσοπούλου, έμενε στον τέταρτο η κυρία Ερση. Ολη μέρα κάπνιζε και έγραφε ποιήματα. Ετσι τουλάχιστον διετείνετο. Μας έδειχνε και τα τετράδια πάκο. Μόνο το βράδυ αργά γύρναγε τα διαμερίσματα, χτύπαγε διακριτικά την πόρτα.

Αυτό κάθε βράδυ, μέχρι που κουράστηκε, δεν πήρε απάντηση, δεν έβρισκε άκρη, βαρέθηκε, σταμάτησε.

Οταν σε μια δόση ο πατέρας μου γυρνώντας από ταξίδι την είδε στο ασανσέρ, με το αμφιλεγόμενο χιούμορ του ναυτικού τη ρώτησε.

Τον κοίταξε μ’ ένα μισοβαμμένο βλέμμα και…

Κόκαλο ο καπετάνιος.

Ούτε ξέρω πώς ήρθε η κυρία Ερση απ’ το ’60 στο ταξί που πήγαινα για τη δουλειά. Το ραδιόφωνο έπαιζε μια απ’ αυτές τις εκπομπές ενημέρωσης με πολιτικούς, τραγούδια με τραγουδιστές και διαφημίσεις με προϊόντα. «Οχι γάλα αλλουνού, γάλα Νουνού» και άλλα ανατριχιαστικά παρόμοια. Και ειδήσεις, πολλές ειδήσεις.

Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι. Ακούς, βλέπεις, διαβάζεις κι αισθάνεσαι το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια σου κάθε τόσο να πλανάρει. Ενας σεισμός σε σλόου μόσιον μεγάλης διαρκείας. Ενα μακάβριο βαλσάρισμα του χώρου και του χρόνου. Σε κυνηγάει στο σπίτι, στη δουλειά, στον δρόμο, στο μετρό και στο ταξί.

Μπαίνει από παντού η είδηση. Τρυπώνει ακόμα και μέσα από κλειστές πόρτες από σφραγισμένα παράθυρα και συνειδήσεις, από χαραμάδες που αφήνει η καθημερινότητα. Σε κυνηγάνε από παντού πληροφορίες, σχόλια, δηλώσεις, σε βρίσκουν, μπαίνουν μέσα σου και δηλητηριάζουν ό,τι ζωντανό σού έχει απομείνει. Αισθάνεσαι να αναδεύει μέσα σου η δυσπλασία.

Από παντού χτυπάει το κακό. Είναι κι όλοι αυτοί που γυρνάνε από κανάλι σε ραδιόφωνο κι από συνέντευξη σε ανάρτηση. Αλλη δουλειά δεν έχουνε. Βουρ στα ΜΜΕ, σαν τα λιμάρικα σκυλιά. Κι αφού ξεδιπλώσουν την κυτταρίτιδα της γλώσσας τους, με την ίδια ακριβώς γλώσσα βάλλουν εναντίον των ίδιων ΜΜΕ. Αφού φιλήσουνε κατουρημένες ποδιές (μούσκεμα) για ένα γκρο πλαν στο όποιο κανάλι, μετά βρίζουν τα κανάλια.

Και δεν είναι που τίποτα δεν μπορείς να βάλεις σε μια σειρά. Τα πρόσωπα των παιδιών που τα ‘καναν αγνώριστα απ’ το ξύλο αλλά μετά ήθελαν φότοσοπ για να τα κάνουν αναγνωρίσιμα, δεν είναι ο περιφερόμενος των κομμάτων Παναγούλης που αποκαλεί νεοναζί όποιον του καπνίσει, ο κύριος Αργυρόπουλος που προκαλεί τον κόσμο να φυτέψει μια σφαίρα στον υπουργό Οικονομικών, δεν είναι ο κύριος Καπερνάρος με τα σπασμένα δάχτυλα σε νάρθηκα, δεν είναι η γλώσσα η συνδικάλα που σου τρυπάει τα αυτιά και την ψυχή.

Είναι ο φόβος πως έχεις γίνει και συ το ίδιο. Ενα κομμάτι απ’ όλα αυτά που μίσησες. Εγινες ο εχθρός σου.

Αχ κυρία Ερση του ’60, σου έχω νέα. Είναι μέρες τώρα που ακούω μια σταγόνα στης μαύρης της ψυχής μου στέρνα. Μόνο που εγώ δεν γράφω ποιήματα να μου κρατάει τον ρυθμό. Μόνο εφιάλτες έχω, κυρία Ερση μου. Εστω.

Μια σταγόνα να μου κρατάει τουλάχιστον ρυθμό σ αυτόν τον εφιάλτη. Για να μπορώ να τον αντέξω.