Τα μαυρισμένα μάτια της αστυνόμευσης

Αν μία φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, τότε το χθεσινό πρωτοσέλιδο των «ΝΕΩΝ» με την εικόνα από τη σύλληψη του Νίκου Ρωμανού δεν χρειάζεται σχόλια. Μιλάει μόνο του.

Τον θερμό Ιούλιο του 2002, όταν η Αντιτρομοκρατική μπήκε στην πρώτη από τις γιάφκες της 17Ν στην Κυψέλη, ο τότε υπουργός Χρυσοχοΐδης και ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Νασιάκος ούρλιαζαν από την Κατεχάκη στους αστυνομικούς: «Κανένα λάθος». Ηταν η εποχή που η ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης ένιωθε από πάνω της βαριά τη σκιά μιας εικοσαετίας αστυνομικών λαθών – και δεν ήταν μόνο το φιάσκο της Ριανκούρ. Το σφάλμα είναι ο κανόνας σε αστυνομικές επιχειρήσεις όπου τα στοιχεία του κινδύνου και της δράσης μπορεί να οδηγήσουν σε άστοχες αποφάσεις ή σε υπέρμετρη χρήση βίας. Ακόμη χειρότερα: η εξάρθρωση της 17Ν και του ΕΛΑ έγινε το καλοκαίρι του 2002 από επίλεκτες και εξειδικευμένες δυνάμεις. Δεν είναι αυτή η μέση απόδοση του μέσου έλληνα αστυνομικού. Το τραγικό παράδειγμα είναι η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Αν επανέλθουμε στο παρόν, οι διαπιστώσεις αυτές προκαλούν ακόμη περισσότερη ανησυχία. Τρία χρόνια μετά το Μνημόνιο, τα στιγμιότυπα από τις συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας στην Αθήνα έχουν δημοσιευθεί στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου. Η ένταση έχει χαρακτηριστικά ακήρυχτου πολέμου και ξεχειλίζει και από τις δύο πλευρές. Από την άποψη αυτή, η κακοποίηση των συλληφθέντων στην Κοζάνη ήταν ένα ατύχημα που ανέμενε να συμβεί για να αποδώσει κανείς στα ελληνικά την κλασική αγγλοσαξονική έκφραση. Το να σηκώσει όμως χέρι η Αστυνομία κατά των ληστών στην εποχή της εικόνας δεν είναι χωρίς συνέπειες. Ακόμη περισσότερο: το να είναι οι συλληφθέντες παιδιά αστικών οικογενειών σημαίνει ότι οι γονείς τους έχουν φωνή και ότι θα επικαλεσθούν τα δικαιώματα των συλληφθέντων. Με απλά λόγια, οι ληστές της Κοζάνης δεν είναι λαθρομετανάστες που τουλουμιάζονται καθημερινά στο ξύλο κι αυτό περνάει ντούκου, εκτός αν έχει κανένας εκ των αστυνομικών την ατυχή έμπνευση να τραβήξει κανένα βίντεο στο κινητό του.

Οπως όμως οι φωτογραφίες, έτσι και οι συμπτώσεις μιλάνε μόνες τους. Η παρουσία του Νίκου Ρωμανού το βράδυ της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια είναι ένα καμπανάκι που χτυπάει η Ιστορία. Αυτό λέει ότι η αστυνόμευση είναι συχνά ανεξέλεγκτη στο πεζοδρόμιο κι αν δεν ληφθεί μέριμνα από πάνω μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδίες αλλά και σε κοινωνικές εκρήξεις. Τότε είχαμε κυβέρνηση Καραμανλή – δηλαδή αμιγώς ΝΔ. Τώρα έχουμε τρικομματική κυβέρνηση, αλλά το άρωμα στα θέματα δημόσιας τάξης είναι σαφώς ΝΔ. Σε αυτήν ανήκει, άλλωστε, και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας. Το απλό συμπέρασμα – που το έβγαλε ακαριαία ο υπουργός – είναι ότι χρειάζεται προσοχή.

Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Προφανώς, ο ξυλοδαρμός των συλληφθέντων δεν επιτρέπεται σε ένα κράτος δικαίου. Σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, όμως, η σημερινή πολιτική ηγεσία έχει να πάρει και πάλι μαθήματα από το παρελθόν. Το 2002 η εξάρθρωση 17Ν και ΕΛΑ δεν ήταν μόνο επιχειρησιακή, αλλά και πολιτική επιτυχία. Γιατί; Διότι έγινε με τρόπο που να μην αμφισβητηθεί – χωρίς μπουνιές ή καουμποϊλίκια, έστω κι αν ακούστηκαν διάφορα για τη νοσηλεία Ξηρού στον Ευαγγελισμό. Με απλά λόγια, οι Αρχές δεν έχουν νομιμοποίηση αν δεν τηρούν τον νόμο. Η κοινωνία έχει αίσθημα δικαίου. Φάνηκε στο πόσοι έδωσαν καταθέσεις για τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Marfin στη Σταδίου. Φαίνεται όμως και από το πόσο διχάζουν οι φωτογραφίες από την Κοζάνη.