Ποιήματα μιας κρίσης

«Τίτλος: Ελλάς/ Παραγωγή: Ιστορία/ Σενάριο: Ζαμπέλιος Κοραής/ Παπαρρηγόπουλος Κορδάτος / Σκηνοθεσία (πολλοί):/ Τρικούπης Καποδίστριας/ Ελ Βενιζέλος Παπανδρέου & υιοί/ Παίζουν: Καραϊσκάκης Σολωμός/ Θανάσης Διάκος/ Ζαχαριάδης Αρης Καρυωτάκης/ Μελίνα Μπουμπουλίνα/ Βουγιουκλάκη/ Κουστούμια: ψαλιδόκωλα από Μόναχο – Παρίσι/ και/ Φωτισμοί: Ασπρόμαυροι από Δύση/ Κομπάρσοι:/ Εμείς/ το μπάσταρδο του Μακρυγιάννη/ Κι έξω βροχή μοντέρνα κρύο/ και κίνηση ευρωπαϊκή πολλή/ κι όλα σαν όνειρο/ σ’ ονείρου προβολή/ που μόλις άρχισαν/ να πέφτουνε οι τίτλοι τέλους/ κι έχουμε όλοι σηκωθεί/ με τα παλτά στα χέρια/ καθώς ανάβουνε σιγά-σιγά/ στην αίθουσα τα φώτα/ την έξοδο καθυστερώντας/ λίγο ακόμη σκεπτικοί/ για τελευταία φορά/ πριν φύγουμε/ να θυμηθούμε/ του έργου/ τους συντελεστές». Από τις πιο δυναμικές φωνές της γενιάς του ’70, ο Γιάννης Πατίλης στην τελευταία του ποιητική συλλογή καταπιάνεται με την τραγική μοίρα του σύγχρονου Ελληνισμού. Με λόγο καταγγελτικό μας μιλάει γι’ αυτό ακριβώς που ζούμε τώρα, την αποδρομή του αλκοόλ –  ήταν εξαιρετικά μεθυσμένη η «Hellas της Νέας Εποχής», για σχεδόν δύο αιώνες, αλλά το αλκοόλ σταδιακά υποχωρεί και φεύγει από τον οργανισμό και πλέον το μόνο που απομένει είναι «η υποδόριος φρικίαση και η νάρκη» και «οι εφιάλτες απ’ την έφοδο του άδειου».