Μια οδυνηρή διαδικασία

«Οδυνηρές εμπειρίες… Το να πρέπει να κάθομαι στην ίδια σειρά με τον κατηγορούμενο για τον βιασμό μου. Να τον βλέπω να περιπλανάται στην αίθουσα του δικαστηρίου χαμογελώντας και δίνοντας χειραψίες με όλους του “επισήμους”. Να περιμένω έναν διερμηνέα που δεν παρουσιάζεται τελικά και έτσι να μην έχω ιδέα για το τι λέγεται και τι γίνεται. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, η πλέον αξέχαστη και επίπονη εμπειρία για μένα ήταν τον Ιούλιο του 2007, όταν ο κατηγορούμενος με πλησίασε έξω από την αίθουσα. Μόλις είχε αναβληθεί η δίκη. Μου έτεινε το χέρι του για χειραψία και είπε: “Ντάνα Μαρί, λυπάμαι”. Δεν δέχθηκα. Χαμήλωσα το κεφάλι και απάντησα: “Σε παρακαλώ, φύγε”. Αυτή η ανάμνηση θα ζει μέσα μου για πάντα».