Oταν ο Αλέξης λείπει σε ταξίδι

Πώς το έλεγαν εκείνο το πρώτο φιλμ που έκανε διάσημο τον Εμίρ Κουστουρίτσα; «O μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές». Στην ίδια λογική η ταινία παραγωγής ΚΚΕ που είδαμε τις τελευταίες ημέρες θα μπορούσε να τιτλοφορείται: «O Αλέξης λείπει σε ταξίδι για επαφές».  Η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και ο χαρακτήρας του ως νεοαριστερού μετα-ΚΚΕ έχει προκαλέσει αμηχανία στον Περισσό. Το ορίτζιναλ ΚΚΕ έχασε ψήφους και ψηφοφόρους κι έμεινε μετέωρο με ηγεσία προηγούμενης γενιάς εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα καλπάζει. Σε καμία φάση από το 1974 και μετά δεν έχει επισημανθεί τέτοια πολιτική έκλειψη – και μάλιστα διαρκείας – του ΚΚΕ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αναζητούσαν τρόπο να αντιδράσουν. Και θεώρησαν ότι τον βρήκαν.

Προσέξτε: το πολιτικό σκηνικό είναι σε φάση παγίωσης με εμφανείς και αφανείς τρόπους. Ας πούμε, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σταματήσει να παίρνει ψηφοφόρους από άλλα κόμματα. Δηλαδή, έχει εξαντλήσει τις κοινωνικο-πολιτικές δεξαμενές του. Αυτό αφορά και μετακινήσεις από το ΚΚΕ που, έστω και συρρικνωμένο, κατάφερε να περιχαρακώσει τις δυνάμεις του. Οπως και στον πόλεμο, έτσι και στην πολιτική, πρώτα σταθεροποιείς το μέτωπο και μετά αντεπιτίθεσαι. Αρκείς να βρεις την ευκαιρία.

Η ευκαιρία δόθηκε από την έξοδο του Τσίπρα πρώτα προς Γερμανία και μετά προς Αμερική. Εχοντας παγιώσει το ποσοστό του, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να κάνει προφίλ. Και, πιο συγκεκριμένα, να σπάσει ένα ταμπού που λέει ότι η Αριστερά δεν γίνεται ποτέ εξουσία – ελέγχει την εξουσία. Βεβαίως, κακά τα ψέματα, το ταμπού το είχε σπάσει πρώτα η ΔΗΜΑΡ που μπήκε στην κυβέρνηση. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να είναι κυρίαρχος πόλος σε ένα συμμαχικό σχήμα. Οι γεωγραφικές κινήσεις όμως έχουν και μια ιδεολογική σκιά. Οταν πας Βερολίνο και Ουάσιγκτον, ε τότε πας προς τα δεξιά. Φεύγεις επίσης προς τα πάνω, με την έννοια ότι συνομιλείς με τους ισχυρούς και απομακρύνεσαι από το πεζοδρόμιο ή την άσφαλτο.

Τα υπόλοιπα είναι τα προφανή. Το ΚΚΕ έκανε δυναμικό comeback, κινητοποιώντας τις λίγες από τις εναπομείνασες εφεδρείες του. Τους κόκκινους αγροτοσυνδικαλιστές του Κάμπου. Και τις ομάδες κρούσης του ΠΑΜΕ. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις δεν είχαμε κάτι πρωτότυπο. Από τη μια, η πολιτική μυθολογία των τρακτέρ. Από την άλλη, το γνωστό σενάριο της κατάληψης του υπουργείου Εργασίας. Στη δεύτερη περίπτωση, η διαφορά είναι ότι η κυβέρνηση αντέδρασε ώστε να έχουμε μάχες δωμάτιο – δωμάτιο των ΜΑΤ και του ΠΑΜΕ στο Εργασίας, αλλά και συλλήψεις που είχαν ως αποτέλεσμα να εμφανιστεί η Αλέκα Παπαρήγα στη ΓΑΔΑ.

Μόνο που στην πολιτική όπως και στον κινηματογράφο, σημασία δεν έχει μόνο το σενάριο αλλά και ο πρωταγωνιστής. Μπορεί να έλειψε στο εξωτερικό, αλλά ακτιβισμό κάνει κατά περίπτωση και ο Αλέξης Τσίπρας εμφανιζόμενος στο πλευρό διαφόρων εξεγερμένων ομάδων, συνδικαλιστών και άλλων. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ «γράφει» καλύτερα στις φωτογραφίες ενώ έχει και πιο φρέσκια γκαρνταρόμπα. Το πρόβλημα του ΚΚΕ δεν είναι τόσο η πολιτική όσο η γήρανση. Αν δεν αντιμετωπισθεί αυτή, τότε τα χάπενινγκ στο Εργασίας και τα αγροτομπλόκα δεν θα αλλάξουν τους συσχετισμούς μεταξύ των κομμάτων της Αριστεράς.