Η Λερναία Υδρα και το απόλυτο χάος

Στην περίπτωση του Μίκη η Ιστορία τέμνει τη δημιουργία. Και ο καλλιτέχνης γίνεται ο ίδιος υποκείμενο της μεγάλης αφήγησης των γεγονότων. Ετσι η εμπλοκή και η ενασχόλησή του με τη συμφωνική μουσική ερμηνεύονται από τον ίδιο με γλαφυρό τρόπο: «Σχετικά με το γιατί και πώς ασχολήθηκα με τη συμφωνική μουσική, θα επαναλάβω αυτά που είπα προ ημερών στη Βιέννη και που νομίζω ότι μέσα σε τρεις φράσεις περικλείω τη ζωή, τη δράση και το έργο μου. Από κάθε άποψη. Είπα λοιπόν: “Είμαι ένας ευρωπαίος συμφωνιστής που γεννήθηκε στο Αιγαίο. Ενας κρητικός μελωδός που έζησε στο Παρίσι. Και ένας έλληνας πολίτης που βίωσε την κόλαση της ξένης κατοχής και του εμφυλίου πολέμου αλλά και τον παράδεισο της Πολιτιστικής Ανοιξης της δεκαετίας του  ’60…”».

Ο Μίκης Θεοδωράκης κρατάει δυο λόγια και για το σήμερα, την παρούσα πολιτική και κοινωνική συνθήκη: «Οπως καταλαβαίνετε, ύστερα από αυτά τα βιώματα, θεωρώ ότι η ζωή με αδίκησε γιατί με ανάγκασε να ζω την εξαθλίωση, την ντροπή, τον πόνο και την παρακμή του τόπου στον οποίο γεννήθηκα και έζησα, του τόπου που αγάπησα και που πάνω απ’ όλα με έκανε περήφανο. Οχι αναγκαστικά και μόνο για το ιστορικό του παρελθόν, αλλά κυρίως για το παρόν, που εγώ ο ίδιος γνώρισα από την εφηβεία μου, που συνέπεσε με την είσοδό μας στον πόλεμο του 1940.

Αναφέρομαι στον ελληνικό λαό στο σύνολό του και στους πνευματικούς κυρίως εκπροσώπους του από τον Διονύσιο Σολωμό έως σήμερα, που ελάμπρυναν τη ζωή μας με το έργο και τη στάση τους. Και ξαφνικά από το 2010 ξεπήδησε από το πουθενά σαν Λερναία Υδρα το τέρας που συστηματικά μας καταστρέφει καθημερινά όλους και όλα. Και συνεχίζει να μας καταστρέφει χωρίς να ξέρουμε πια από πού να πιαστούμε, καθώς βλέπουμε μπροστά μας το απόλυτο χάος…».