[Αποψη] Ιστορικές ευθύνες και οικονομική ελευθερία

Ολοι συμφωνούν ότι βιώνουμε σήμερα ως χώρα και ως κοινωνία καταστάσεις πρωτοφανείς για τη μεταπολεμική Ελλάδα. Το  πρόγραμμα προσαρμογής όπως έχει έως σήμερα εφαρμοστεί οδήγησε τελικά στην αναπόφευκτη εμβάθυνση της ύφεσης, στην εκτίναξη του κόστους προσαρμογής και της ανεργίας, στην  αύξηση των πολιτικών κινδύνων και στην απειλή διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής.

Η ποιότητα των θεσμών βρίσκεται ακόμη μακριά από το να θεωρηθεί αξιοπρεπής, αναιρώντας ορισμένες φορές την έννοια του κράτους δικαίου και αποθαρρύνοντας τις προσπάθειες ανάκαμψης της οικονομίας, ενώ η κρίση ανέδειξε και την παθογένεια του πολιτικού συστήματος, της κρατικής μηχανής, του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού και τη νιρβάνα στην οποία είχε οδηγηθεί μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Στο χρηματοοικονομικό μέτωπο επετεύχθη συμφωνία για χαμηλότερα επιτόκια και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, ενώ διεθνείς κολοσσοί δείχνουν ενδιαφέρον για την ελληνική αγορά. Το πρωτογενές έλλειμμα, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, οι εξαγωγές, το κόστος ανά μονάδα εργασίας και η περίφημη ανταγωνιστικότητα δείχνουν να βελτιώνονται, ενώ οι προσδοκίες και στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων έχουν αυξηθεί.

Το Χρηματιστήριο κυμαίνεται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 17 μηνών, ενώ η απόδοση του ελληνικού 10ετούς ομολόγου, που είχε εκτιναχθεί  στο 31%, υποχώρησε στο 10%, αν και για ορισμένους  το ράλι των ομολόγων, μετά τον τετραπλασιασμό των τιμών τους, χάνει πλέον την ορμή του.  

Το  χρέος ωστόσο φαίνεται ακόμη μη βιώσιμο και παρά την πτώση του περίφημου σπρεντ ο τελικός προορισμός, η συμμετοχή δηλαδή της χώρας στις ανοιχτές αγορές, απέχει πολύ ακόμη. Οι προσδοκίες λοιπόν ότι η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει σύντομα την οικονομική της ελευθερία είναι μάλλον  υπερβολικές, την ώρα μάλιστα που για τις αγορές δεν έχει εξαλειφθεί οριστικά ο κίνδυνος της εξόδου από το ευρώ και αυτό σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρξει εφησυχασμός από κανέναν.