Καθολικός ποιητικός απολογισμός

«Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά αντικρίζεις […] Εκεί που συλλογιέσαι ποιος είσαι και τι έκανες […] Εκεί που σκέφτεσαι αν επειδή το θέλησες και μόνο μπορεί ν’ ανοίξει ο δρόμος προς τον άλλο […] Εκεί που αναγνωρίζεις πως δεν αγάπησες όσο σ’ αγάπησαν […] Εκεί που σκάβεις μέσα σου γι’ άλλη μια φορά […] Εκεί που ξανασκέφτεσαι αν γίνεται οι άνθρωποι να σμίξουν […] Εκεί που αναπολείς τοπία ελπίζοντας να τα ξαναδείς […] Εκεί που στριμώχνεσαι στο λεωφορείο επιστρέφοντας στο σπίτι […] Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση». Ο πολυβραβευμένος και πολυγραφότατος Τίτος Πατρίκιος υπογράφει ένα σχεδόν ενιαίο ποίημα δεκαοκτώ σελίδων το οποίο πραγματεύεται τη ζωή και κυρίως την ποίηση που αυτή εμπεριέχει. Σύμφωνα με τον συνάδελφο Μανώλη Πιμπλή, στη δουλειά αυτή ο Πατρίκιος πραγματοποιεί «ένα είδος απολογισμού ποιητικού αλλά και συναισθηματικού, προσωπικού, κοινωνικού, πολιτικού, ένα είδος αναμέτρησης με την ποιητική του διαδρομή και το απόσταγμά της». Καταγράφοντας όλες τις προσωπικές του εσωτερικές συγκρούσεις, είτε αυτές είναι ηθικές είτε κοινωνικοπολιτικές, ο ποιητής καταφέρνει να ορθώσει έναν λόγο καθολικό, σχεδόν πανανθρώπινο, έκφραση όλων όσων οι άνθρωποι ελπίζουν και φοβούνται. Κοινός παρονομαστής όλων όσων οι άνθρωποι ελπίζουν και φοβούνται είναι η ποίηση.